Διότι, αφού ρύθμισε τις αισθήσεις του με τον καλύτερο τρόπο απ' όλους, ώστε να μην υποτάσσονται στις επιθυμίες και να μην παραφωνεί η ψυχή προς τη λογική, κατ' ανάγκην την έδειξε καθαρή από τις κακές σκέψεις και την έκανε ανώτερη από κάθε υλική προσκόλληση. Έτσι, λοιπόν, κατέστησε το σώμα εντελώς απαθές και, καθαρίζοντας και τα δύο το ένα μέσω του άλλου, ανέδειξε τον εαυτό του θείο ναό και όργανο του Πνεύματος. Διότι είναι ο μόνος από όσους γνωρίζουμε, ή τουλάχιστον μεταξύ ελάχιστων, που διατήρησε την ευγένεια της ψυχής του απολύτως ακέραιη σε όλη του τη ζωή και φανέρωσε ξεκάθαρα το «κατ' εικόνα», ή μάλλον αναδείχθηκε ο ίδιος εικόνα του Θεού, δείχνοντας σαφώς, ακόμη και με τα έργα του, πώς πρέπει να είναι αυτός που φέρει το όνομα του Χριστού. Νομίζω, δηλαδή, πως αν υπήρξε ποτέ ή αν πρόκειται να υπάρξει κάποια δωρεά φιλοτιμίας του Θεού προς τους ανθρώπους, ή αρχέτυπο καθαρότητας, ή ακριβής κανόνας απάθειας που φανερώθηκε από τον Θεό στους ανθρώπους, αυτός είναι ο μέγας αυτός ανήρ, και η δική του ψυχή αποτελεί ένα τέτοιο άγαλμα παρθενίας λόγω του περισσεύματος της καθαρότητας· και με την υπερφυή σου αγνότητα οδηγείς έτσι τους πάντες σε έκπληξη και θαυμασμό και δίνεις την εντύπωση ότι το σώμα σου δεν ανήκει στα επίγεια, αλλά στα ουράνια σώματα, των οποίων ίδιον είναι η απάθεια. Έτσι, μπορεί κανείς να πει ότι όχι μόνο ξεπέρασε πραγματικά κατά πολύ στην παρθενία εκείνον τον μέγιστο στη σωφροσύνη Ιωσήφ, αλλά ότι αξιώθηκε και της προσωνυμίας της παρθενίας μετά τον μέγα Θεολόγο, και ότι μετά από εκείνον ονομάζεσαι και εσύ παρθένος, χωρίς να υπολείπεσαι στα άλλα από εκείνον, επειδή μάλιστα υπήρξες ο πιο θεοφιλής απ' όλους, εφόσον, αγαπώντας τον Χριστό περισσότερο από όλους τους άλλους, προσέφερες τον θείο λόγο ως το πιο σαφές δείγμα της αγάπης σου προς Αυτόν. Επειδή, κατέστης φροντιστής και προστάτης των λογικών Του προβάτων, όσο δεν ξέρω αν έγινε κανείς άλλος, και συναγωνιστής και βοηθός τους στην ευσέβεια, με τον καλύτερο τρόπο απ' όλους, πολεμώντας τους ασεβείς και με λόγια και με έργα κάθε φορά, στεκούμενος στο πλευρό των ευσεβών και διαλύοντας την ομίχλη της ασέβειας που έπεφτε πάνω τους, κάνοντας να λάμψει σε όλους ο Ήλιος της δικαιοσύνης, και μέσω αυτών ετοιμάζοντας για τον Κύριο λαό περιούσιο. Διότι γνώριζε καλά ότι το να φροντίζει κανείς μόνο για τη δική του σωτηρία, αδιαφορώντας για τους άλλους, είναι γνώρισμα των μικρών και της υποδεέστερης μερίδας, ενώ το να επιδιώκει κανείς μαζί με τα δικά του αγαθά και τα αγαθά των άλλων, και να αναζητά εκείνα που προάγουν την αρετή τους, ώστε να την εφαρμόζουν και να τη διδάσκουν, σύμφωνα με τον θείο λόγο, είναι ίδιον των μεγάλων στη βασιλεία των ουρανών, που έχουν αποκτήσει μεγάλο όνομα. Γι' αυτό, αφού καθάρισε τον εαυτό του μια για πάντα όσο δεν ξέρω αν το έκανε κανείς άλλος, δεν θεωρούσε ανεκτό ούτε ταιριαστό γι' αυτόν να περιορίσει την ευεργεσία μόνο στον εαυτό του, αλλά καθάριζε και τους άλλους και μετέθετε τον νου τους προς τον ουρανό, πείθοντάς τους να αδιαφορούν για όλα τα γήινα, θεωρώντας τα όχι μόνο ασήμαντα, αλλά και πως αποβαίνουν πραγματικά όλεθρος για την ψυχή. Και έτσι, εξ αυτού, ανέδειξε τα μεν πόδια του αποστολικά και ωραία, καθώς ευαγγελίζονταν σε όλους ειρήνη και αγαθά, τα δε χέρια του εντελώς αγνά και καθαρά, απολύτως ανώτερα από κάθε προσκόλληση, άξια του θείου βαπτίσματος και του αγιασμού που πηγάζει από αυτό, του οποίου έγιναν πρόξενοι σε όλους, και άξια αυτών των μεγάλων μυστηρίων, καθώς τα διαχειρίζονταν όπως τους άρμοζε. Πριν όμως από αυτά και μαζί με αυτά, (ανέδειξε) εκείνη τη θαυμαστή γλώσσα, η οποία κινούνταν μόνο για τον Χριστό ως κάλαμος οξυγράφου γραμματέως και ως κιθάρα του Πνεύματος, που έθελγε περισσότερο από κάθε Ορφέα και παρακινούσε προς τα ανώτερα, μέσα από τα οποία επιτυγχάνεται η επιστροφή προς τη σταθερή και μόνιμη δόξα.