Τοῦτο γὰρ τῶν προσκαίρων ἀνθέων ἐστίν. Ὥστε πᾶς καλλωπιζόμενος, χόρτος ἐστίν. Ὑμᾶς δὲ εἶπε, τοὺς λογικούς, οἷς ψυχὴν καὶ σῶμα διέπλασεν· ὀλιγόπιστοι δὲ πάντες οἱ μεριμνῶντες. Εἰ γὰρ τελείαν εἶχον εἰς Θεὸν πίστιν, οὐκ ἂν ἐμερίμνων οὕτως ἐνενδότως. «Μὴ οὖν μεριμνήσητε, λέγοντες· Τί φάγωμεν, ἢ τί πίωμεν, ἢ τί περιβαλώμεθα; Πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ.» Τὸ μὲν φαγεῖν οὐ κωλύει. Τὸ δὲ λέγειν, Τί φάγωμεν; κωλύει. Ὃ λέγουσιν οἱ πλούσιοι ἀφ’ ἑσπέρας· Τί φάγωμεν αὔριον; ὁρᾷς ὅτι τὴν τρυφὴν καὶ τὴν ὕβριν κωλύει. «Οἶδε γὰρ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.» Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀπόλαυσις τῶν ἀγαθῶν· αὔτη δὲ διὰ δικαιοσύνης προσγίνεται. Ὅστις οὖν ζητεῖ τὰ πνευματικά, προστίθεται τούτῳ καὶ τὰ σωματικὰ κατὰ φιλοτιμίαν Θεοῦ. «Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον· ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς.» Κακίαν ἡμέρας τὴν συντριβὴν καὶ τὴν κάκωσιν λέγει· οἶον, Ἀρκετόν σοι ὅτι συντρίβῃ ὑπὲρ τῆς σήμερον, εἰ δὲ καὶ ὑπὲρ τῆς αὔριον μεριμνήσεις, πότε σχολάσεις τῷ Θεῷ, ἀεὶ συντρίβων σεαυτὸν ὑπὲρ τῶν σωματικῶν;
Μετάφραση
Διότι αυτό είναι ίδιον των πρόσκαιρων ανθέων. Ώστε καθένας που καλλωπίζεται, είναι χόρτος. Εσάς δε εννοεί, τα λογικά όντα, στα οποία έπλασε ψυχή και σώμα· ολιγόπιστοι δε είναι όλοι όσοι μεριμνούν. Διότι, εάν είχαν τέλεια πίστη στον Θεό, δεν θα μεριμνούσαν τόσο αδιάκοπα. «Μην μεριμνάτε, λοιπόν, λέγοντας: Τι θα φάμε ή τι θα πιούμε ή τι θα ντυθούμε; Διότι όλα αυτά τα επιζητούν τα έθνη». Το να τρώει κανείς δεν το εμποδίζει. Το να λέει όμως, Τι θα φάμε; το εμποδίζει. Αυτό που λένε οι πλούσιοι από το βράδυ: Τι θα φάμε αύριο; Βλέπεις ότι εμποδίζει την τρυφή και την αλαζονεία. «Διότι γνωρίζει ο Πατέρας σας ο επουράνιος ότι τα έχετε ανάγκη όλα αυτά. Να ζητάτε δε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη Του, και όλα αυτά θα σας προστεθούν». Βασιλεία του Θεού είναι η απόλαυση των αγαθών· και αυτή αποκτάται μέσω της δικαιοσύνης. Όποιος, λοιπόν, ζητά τα πνευματικά, σε αυτόν προστίθενται και τα σωματικά, κατά την αγαθότητα του Θεού. «Μην μεριμνάτε, λοιπόν, για το αύριο· διότι η αυριανή ημέρα θα μεριμνήσει για τα δικά της· αρκετή είναι για την κάθε ημέρα η ταλαιπωρία της». Ως κακία της ημέρας εννοεί τη συντριβή και την κακουχία· δηλαδή, σου είναι αρκετό ότι συντρίβεσαι για το σήμερα, εάν όμως μεριμνάς και για το αύριο, πότε θα αφιερώσεις χρόνο στον Θεό, εφόσον διαρκώς συντρίβεις τον εαυτό σου για τα υλικά αγαθά;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες