Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 7:23

«μεσίτη δε Θεού και ανθρώπων» δεν νομίζω ότι μπορεί να βρει κανείς έτσι απλά· «διότι δεν είναι όλοι Ισραήλ όσοι προέρχονται από τον Ισραήλ», αλλά εκείνοι που κατανοούν ξεκάθαρα σύμφωνα με το όνομα και την ίδια τη δύναμη του ονόματος, και οι οποίοι, ως νους, βλέπουν τον Θεό· ούτε όλοι όσοι φέρουν το όνομα του Χριστού είναι όντως χριστιανοί. «Διότι δεν θα εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών», λέει ο Χριστός, «ο καθένας που μου λέει Κύριε, Κύριε, αλλά εκείνος που πράττει το θέλημα του Πατέρα μου», όπως ακριβώς λέει και πάλι: «Πολλοί εκείνη την ημέρα θα μου πουν: Κύριε, δεν βγάλαμε δαιμόνια στο όνομά σου; Και θα τους πω: Αλήθεια σας λέω, δεν σας γνωρίζω, απομακρυνθείτε από εμένα οι εργάτες της ανομίας».

Γι' αυτόν τον λόγο θαυμάζω εγώ τους αποστόλους· διότι όσοι εξαιτίας κάποιας οικονομίας τους επετράπη να επιδείξουν θαύματα, όχι μόνο δεν έγιναν θαυμαστοί αλλά και αποδοκιμάστηκαν, όπως ακριβώς λέει και ο Χριστός: «Πολλοί θα μου πουν εκείνη την ημέρα: Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομά σου, και στο όνομά σου δεν κάναμε πολλά θαύματα; Και τότε θα τους ομολογήσω: Ποτέ δεν σας γνώρισα, απομακρυνθείτε από εμένα εσείς που εργάζεστε την ανομία». Και για τον λόγο αυτόν παρήγγειλε στους μαθητές λέγοντας: «Μη χαίρεστε επειδή τα δαιμόνια σας υποτάσσονται, αλλά επειδή τα ονόματά σας έχουν γραφτεί στους ουρανούς». Διότι η ορθή πολιτεία και χωρίς αυτά θα λάβει τους στεφάνους και δεν θα υστερεί σε τίποτα ποτέ, ενώ ο παράνομος βίος ούτε και με τα θαύματα θα μπορέσει να αποφύγει την κόλαση, ώστε είναι περιττός για εμάς αυτός ο συλλογισμός, και όχι μόνο περιττός, αλλά και επικίνδυνος, καθώς δίνει αφορμές σε πολλούς από τους αιρετικούς. Διότι, αν εκείνοι δεν έγιναν τόσο θαυμαστοί εξαιτίας της δικής τους προαίρεσης, αλλά μόνο εξαιτίας της χάριτος του Χριστού, τι είναι αυτό που εμποδίζει όλους να γίνουν τέτοιοι; Επειδή η χάρις, εάν δεν εξέταζε προηγουμένως τα δικά μας έργα, θα είχε εκχυθεί αθρόα στις ψυχές όλων, διότι «ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης».

Διότι έχει πει ο Κύριος στα ευαγγέλια: «Πολλοί θα μου πουν εκείνη την ημέρα: Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομά σου, και στο όνομά σου δεν βγάλαμε δαιμόνια, και στο όνομά σου δεν κάναμε πολλά θαύματα; Και τότε θα τους ομολογήσω ότι ποτέ δεν σας γνώρισα. Φύγετε από εμένα εσείς που εργάζεστε την ανομία.» Πόσο φοβερή είναι όντως η απόκριση, και πάρα πολύ σκληρή η απόφαση! Λοιπόν, αδελφοί μου, ας επιδιώκουμε την αγάπη και τις συντρόφους της, την πίστη και την ελπίδα, και θα ζήσουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια από εκείνους που κάνουν θαύματα. Διότι, αφού αναγνωριστούμε ως αληθινοί μαθητές του Κυρίου, θα κληρονομήσουμε τη βασιλεία των ουρανών, εν αυτώ τω Χριστώ, τω Θεώ ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Εδώ αποδεικνύει τον εαυτό του ως Κύριο, με το να πει: «Όχι καθένας που μου λέει, Κύριε, Κύριε», ώστε ονομάζει τον εαυτό του Θεό, και μας διδάσκει ότι, εάν έχουμε πίστη χωρίς έργα, δεν ωφελούμαστε καθόλου από αυτήν. Διότι λέγοντας «εκείνος που πράττει το θέλημα», δεν αναφέρθηκε σε αυτόν που το έπραξε μόνο μία φορά, αλλά σε αυτόν που το πράττει μέχρι θανάτου. Και δεν είπε «το θέλημά μου», για να μη σκανδαλίσει τους ακροατές, αλλά «του Πατέρα μου»· πάντως είναι ένα το θέλημα του Πατέρα και του Υιού, εφόσον ο Υιός δεν είναι αποστάτης. «Πολλοί θα μου πουν εκείνη την ημέρα: Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο δικό σου όνομα, και δεν εκβάλαμε δαιμόνια στο δικό σου όνομα, και δεν κάναμε πολλά θαύματα στο δικό σου όνομα; Και τότε θα τους ομολογήσω ότι: Ποτέ δεν σας γνώρισα, αποχωρήστε από εμένα εσείς που εργάζεστε την ανομία». Πολλοί στην αρχή του κηρύγματος εξέβαλλαν δαιμόνια, αν και ήταν ανάξιοι, επειδή τα δαιμόνια έφευγαν στο όνομα του Ιησού. Διότι η χάρις ενεργεί και μέσω των αναξίων, όπως ακριβώς αγιαζόμαστε και μέσω αναξίων ιερέων· άλλωστε και ο Ιούδας έκανε θαύματα, όπως και οι γιοι του Σκευά.

Το δε «Ποτέ δεν σας γνώρισα», σημαίνει «Ούτε τότε που κάνατε θαύματα, σας αγαπούσα»· διότι εδώ η αγάπη ονομάζεται γνώση. «Καθένας λοιπόν που ακούει αυτά τα λόγια μου και τα εφαρμόζει, θα τον παρομοιάσω με έναν συνετό άνθρωπο, ο οποίος έχτισε το σπίτι του πάνω στην πέτρα· και κατέβηκε η βροχή και ήρθαν τα ποτάμια και φύσηξαν οι άνεμοι και προσέπεσαν σε εκείνο το σπίτι, και δεν έπεσε, διότι ήταν θεμελιωμένο πάνω στην πέτρα.» Χωρίς τον Θεό δεν μπορεί να κατορθωθεί καμία αρετή, γι' αυτό λέει: «Θα τον παρομοιάσω με συνετό άνθρωπο». Η πέτρα είναι ο Χριστός και το σπίτι είναι η ψυχή. Όποιος λοιπόν οικοδομήσει την ψυχή του πάνω στην τήρηση των εντολών του Χριστού, αυτόν ούτε η βροχή -εννοώ τον διάβολο που έπεσε από τον ουρανό-, ούτε τα ποτάμια -οι επιβλαβείς άνθρωποι που πληθαίνουν από μια τέτοια βροχή-, ούτε οι άνεμοι -τα πνεύματα της πονηρίας-, και γενικά όλοι οι πειρασμοί, δεν μπορούν να καταβάλουν έναν τέτοιο άνθρωπο. «Και καθένας που ακούει αυτά τα λόγια μου και δεν τα εφαρμόζει, θα μοιάσει με έναν ανόητο άνθρωπο, ο οποίος έχτισε το σπίτι του πάνω στην άμμο· και κατέβηκε η βροχή και ήρθαν τα ποτάμια και φύσηξαν οι άνεμοι και προσέκρουσαν στο σπίτι εκείνο, και έπεσε, και η πτώση του ήταν μεγάλη.» Δεν είπε, «Θα τον παρομοιάσω», αλλά, «Θα μοιάσει», από μόνος του, με ανόητο, εκείνος ο οποίος πιστεύει μεν, αλλά δεν πράττει· αυτός λοιπόν χτίζει πάνω στην άμμο, πάνω στη σαθρότητα των έργων.