Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 8:12

Διότι τα μεγάλα σχέδια που είχε αποφασίσει ο Πατέρας για όλους τους ανθρώπους που έγιναν και θα γίνουν ευάρεστοι σε αυτόν, καθώς και για τους ανθρώπους ή τους αγγέλους που ομοίως αποστάτησαν από το θέλημά του, αυτός μόνος τα δίδαξε απροκάλυπτα, λέγοντας: Θα έρθουν από την ανατολή και τη δύση, και θα καθίσουν στο τραπέζι μαζί με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στη βασιλεία των ουρανών· ενώ οι υιοί της βασιλείας θα εκδιωχθούν στο απώτερο σκοτάδι. Και: Πολλοί θα μου πουν εκείνη την ημέρα: Κύριε, Κύριε, δεν φάγαμε και δεν ήπιαμε στο όνομά σου και δεν προφητεύσαμε και δεν βγάλαμε δαιμόνια; Και θα τους πω: Απομακρυνθείτε από εμένα. Και σε άλλους λόγους, με τους οποίους πρόκειται να καταδικάσει τους αναξίους να μην σωθούν, είπε ότι θα τους πει: Πηγαίνετε στο απώτερο σκοτάδι, το οποίο ετοίμασε ο Πατέρας για τον σατανά και τους αγγέλους του. Και πάλι σε άλλους λόγους είπε: Σας δίνω εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς και σκολοπένδρες και πάνω σε κάθε δύναμη του εχθρού. Και τώρα εμείς, που πιστεύουμε στον σταυρωθέντα επί Ποντίου Πιλάτου Ιησού, τον Κύριό μας, όταν εξορκίζουμε όλα τα δαιμόνια και τα πονηρά πνεύματα, τα υποτάσσουμε σε εμάς. Διότι, αν και μέσω των προφητών είχε κηρυχθεί συγκαλυμμένα ότι ο Χριστός επρόκειτο να υποστεί τα πάθη του και μετά από αυτά να γίνει κύριος των πάντων, εντούτοις αυτό δεν μπορούσε να γίνει κατανοητό από κανέναν, μέχρις ότου ο ίδιος έπεισε τους αποστόλους ότι αυτά ακριβώς είχαν κηρυχθεί ρητώς στις Γραφές.

Διότι θα έρθουν, είπε, από τη δύση και την ανατολή, και θα παρακαθίσουν μαζί με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στη βασιλεία των ουρανών. Οι δε υιοί της βασιλείας θα εκβληθούν στο εξώτερο σκοτάδι. Και αυτά, είπα, τα λέω επειδή δεν φροντίζω για τίποτε άλλο παρά για το να λέω την αλήθεια, χωρίς να πρόκειται να υποχωρήσω μπροστά σε κανέναν, ακόμη και αν χρειαστεί να κατακοπώ αμέσως σε κομμάτια από εσάς. Διότι, χωρίς να δείξω καμία μέριμνα ούτε για το δικό μου γένος, εννοώ τους Σαμαρείτες, όταν απευθύνθηκα εγγράφως στον Καίσαρα, είπα ότι πλανώνται επειδή πείθονται στον ομοεθνή τους μάγο Σίμωνα, τον οποίο αποκαλούν θεό, ανώτερο από κάθε αρχή και εξουσία και δύναμη.

Διότι διαφορετικά δεν θα έλεγε αυτό ο Ησαΐας: «Και εάν ο Κύριος Σαβαώθ δεν μας άφηνε σπέρμα, θα είχαμε γίνει σαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα»· και ο Ιεζεκιήλ: «Ότι ακόμη κι αν ο Νώε, ο Ιακώβ και ο Δανιήλ ζητήσουν γιους ή κόρες, δεν πρόκειται να τους δοθούν· αλλ' ούτε πατέρας υπέρ του γιου ούτε γιος υπέρ του πατέρα, αλλά καθένας θα χαθεί εξαιτίας της δικής του αμαρτίας και καθένας θα σωθεί εξαιτίας της δικής του δικαιοπραξίας»· και πάλι ο Ησαΐας: «Θα δουν τα πτώματα εκείνων που παρέβησαν τον νόμο· το σκουλήκι τους δεν θα σταματήσει, και το πυρ τους δεν θα σβήσει, και θα γίνουν θέαμα σε κάθε σάρκα». Και ο Κύριός μας, σύμφωνα με το θέλημα του Πατρός και Δεσπότη των πάντων που τον έστειλε, δεν θα έλεγε: «Θα έλθουν από δυσμάς και ανατολάς, και θα ανακλιθούν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στη βασιλεία των ουρανών· ενώ οι υιοί της βασιλείας θα εκβληθούν στο εξώτερο σκότος». Αλλά και το ότι όχι με υπαιτιότητα του Θεού αυτοί που προγνωρίζονται και πρόκειται να γίνουν άδικοι, είτε άγγελοι είτε άνθρωποι, γίνονται φαύλοι, αλλά με δική του υπαιτιότητα ο καθένας είναι τέτοιος, όπως ακριβώς θα αποκαλυφθεί ο καθένας, το απέδειξα και στα προηγούμενα.

Διότι δεν θα πεθάνουν πλέον, ούτε θα καταλήξουν στην απόλυτη ανυπαρξία, αλλά θα παραμείνουν υπάρχοντες· διότι αυτό σημαίνει το «θα σωθούν»· θα παραμείνουν όμως φλεγόμενοι και κολαζόμενοι στο αιώνιο εκείνο πυρ· τέτοιας λογής είναι και το λεγόμενο, «έτσι όμως ως διά πυρός». Το πυρ εκείνο λέγεται και εξώτερο σκότος, καθόσον είναι απομακρυσμένο από το όντως, ή μάλλον από το υπερόντως φως, και κλαυθμός και βρυγμός των οδόντων και τάρταρος και ακοίμητος σκώληκας, με απλά λόγια, κάθε κόλαση αντίθετη με την τρυφή, τη χαρά και την απόλαυση όλων των αγαθών που έχει δοθεί ως κλήρος στους δικαίους.

Όσοι δε δεν συγκαταλέγονται σε καμία από τις προαναφερθείσες τάξεις πολιτείας, αλλά πέφτουν αλύπητα και δεν ανορθώνονται διόλου, αυτοί θα μπορούσαν να είναι εκείνοι για τους οποίους θεωρείται ότι παρομοιάζονται και με συκιά που ξηραίνεται και με αμπελώνα του οποίου ο φράκτης έχει καθαιρεθεί και είναι εκτεθειμένος σε αρπαγή από τους διαβάτες· μάλιστα δε, ότι αξίνα κείται στις ρίζες τους και έχουν καταδικαστεί να γίνουν τροφή του πυρός όπως το άχυρο και να κατακρημνιστούν στο εξώτερο σκότος, όπου υπάρχει βρυγμός των οδόντων και πλήθος σκωλήκων, σε απεριόριστη τιμωρία. Των ανθρώπων αυτών, όπως ακριβώς αποστρεφόμαστε τις απειλές και τις τιμωρίες τους, έτσι οφείλουμε να αποστρεφόμαστε και τις πράξεις και τις διανοήσεις τους, και να μην τρέμουμε μεν τη σκληρότητα των κολάσεων, αλλά να εμμένουμε στην επιτέλεση των αξιόποινων έργων. Διότι δεν είναι δυνατόν να αποφύγει κανείς την εμπειρία των ποινών απλώς και μόνο γνωρίζοντας ότι είναι φοβερές, αλλά, με την άσκηση ανώτερων έργων και με την ευσέβεια προς τα θεία δόγματα, και, αν τυχόν παραστεί ανάγκη, με τον υπέρτατο αγώνα, θα καταστούμε ανώτεροι των τιμωριών και δεν θα είμαστε ανάξιοι των ατελεύτητων βραβείων.

Εκείνη όμως δεν το έκανε αυτό αμέσως —διότι η γυναίκα είναι ικανή να θηρεύει με την αναβολή αυτό που επιδιώκει— αλλά, ανάβοντας και φουντώνοντας μάλλον περισσότερο την επιθυμία του απατημένου για εκείνα που ζητούσε, δεν του έδινε αυτό που λαχταρούσε να αποκτήσει, αλλά του προέτεινε ένα άλλο ευαγγελικό ρητό, ρωτώντας τον για ποιους νομίζει ότι λέει ο Κύριος: «Πολλοί θα έρθουν από ανατολάς και δυσμάς και θα καθίσουν στο δείπνο με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στη βασιλεία των ουρανών, ενώ οι υιοί της βασιλείας θα ριχτούν στο εξώτερο σκοτάδι»· ποιους άραγε υπονοεί ως υιούς της βασιλείας, και πώς, αφού απορριφθούν από αυτήν, παραπέμπονται στο εξώτερο σκοτάδι; 107. Αυτά και άλλα παρόμοια προτείνοντας εκείνο το γυναικόμορφο όργανο της απάτης στον τρισάθλιο και μαγεύοντάς τον σιγά σιγά, εφόσον τον είχε κάνει να προσκολληθεί ολοκληρωτικά σε αυτήν και είδε ότι την πρόσεχε σαν δάσκαλο, πήρε τον λόγο και είπε: «Οι υιοί της βασιλείας, που εκδιώκονται από αυτήν και καταδικάζονται στο εξώτερο σκοτάδι, είναι αυτοί τους οποίους εσύ και οι όμοιοί σου αποκαλείτε και θεωρείτε αγίους, οι οποίοι διώχνουν δαίμονες και θεραπεύουν ασθένειες, και στους οποίους αποφασίσατε να αποδίδετε σέβας, έχοντας εγκαταλείψει τον μόνο ζωντανό και αθάνατο Θεό».

Τότε ο ουρανός διαλύεται με πάταγο, τα στοιχεία κατακαίγονται, ολόκληρη η κτίση μεταβάλλεται. Πόσες άπειρες μυριάδες αγίων αγγέλων παραστέκονται με φόβο! Και κάθεται ο Κριτής των πάντων· έπειτα ελέγχεται η πράξη και ο λόγος του καθενός, θέτοντας μπροστά στο πρόσωπό μας τους ελέγχους της φανερής αμαρτίας, καθώς και της θέσης του τόπου, του τρόπου και του χρόνου της διάπραξής της, και μετά από αυτά, εν ριπή οφθαλμού, τότε θα απέλθουν, όπως λέει, αυτοί που έπραξαν τα αγαθά σε ζωή αιώνια, ενώ αυτοί που έπραξαν τα φαύλα σε κρίση αιώνια, εκεί όπου θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων· και η φωτιά τους δεν θα σβήσει, και το σκουλήκι τους δεν θα πεθάνει. Αφού πρώτα έχουν εκδιωχθεί οι δαίμονες, έχοντας δεμένα τα χέρια τους πίσω, και χτυπημένοι από τους αγίους αγγέλους θα ριχτούν προκαταβολικά στην κόλαση. Και αμέσως μετά, και οι συγκατάδικοί τους. Αλλά όχι σε εμάς, Κύριε, όχι σε εμάς· αλλά στο όνομά σου δώσε δόξα και αίνο εκείνη την ημέρα, μέσω της παραστάσεώς μας στα δεξιά σου.

Και ποιος είναι ικανός για αυτά; Ποιος είναι αρκετά επιμελής ώστε να νήφει και να γρηγορεί κάθε ημέρα, κάθε ώρα, για να μην αποκοιμηθεί ο νους του; Διότι από την πνευματική νύστα μάς επιτίθενται τα πάθη, σαν θηρία, αρπάζοντας την ψυχή μας. Όσο όμως βρισκόμαστε στη σκοπιά μας αγρυπνώντας, ο ληστής δεν μας συλάει, και ο δράκοντας δεν μας αρπάζει. Επομένως, πρέπει να γρηγορούμε και να αναλογιζόμαστε τα προαναφερθέντα, αλλά και τα κολαστήρια που έχουν απειληθεί για αυτούς που πράττουν τα αντίθετα: το άσβεστο πυρ, το εξώτερο σκότος, τον ατελεύτητο σκώληκα, και όσα άλλα. Ώστε, έχοντας τον νου μας απορροφημένο και κυριευμένο από τέτοιους διαλογισμούς, να μπορέσουμε να παραμείνουμε έξω από τις παγίδες του εχθρού, να αναχωρήσουμε από τον παρόντα βίο ακατάκριτοι και να αξιωθούμε της βασιλείας των ουρανών, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

«Αλήθεια σας λέω, ούτε στον Ισραήλ βρήκα τόση πίστη.» Αν εγώ, λέει, όντας δούλος του βασιλιά, διατάζω τους υφισταμένους μου στρατιώτες, εσύ πολύ περισσότερο μπορείς να διατάξεις τον θάνατο και τις ασθένειες, ώστε από αυτόν μεν να αναχωρούν, σε άλλον δε να επιτίθενται· διότι οι σωματικές ασθένειες είναι στρατιώτες και όργανα δικαιοσύνης του Θεού. Θαυμάζει, λοιπόν, ο Χριστός, λέγοντας ότι ούτε στους Ισραηλίτες βρήκε τόση πίστη, όση στον εθνικό. «Σας λέω, μάλιστα, ότι πολλοί θα έλθουν από Ανατολών και Δυσμών, και θα παρακαθίσουν με τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στη βασιλεία των ουρανών, ενώ οι υιοί της βασιλείας θα εκβληθούν στο σκότος το εξώτερο· εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων.» Δεν είπε ότι πολλοί εθνικοί θα παρακαθίσουν, για να μην προσβάλει τους Ιουδαίους, αλλά το είπε συγκεκαλυμμένα, «από Ανατολών και Δυσμών».