Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 16:1

Ψαλμός 41. «Εις το τέλος, εις σύνεσιν, στους υιούς Κορέ». Ψαλμωδοί ήταν και αυτοί, που δανείζονταν ψαλμούς από τον Δαβίδ, τους οποίους εκείνος προφήτευσε. Και ίσως ο ψαλμός επιγράφεται «εις σύνεσιν», επειδή ο πρόγονός τους, ο Κορέ, είχε γίνει παράνομος, αυτός που επαναστάτησε εναντίον του Μωυσή μαζί με τον Δαθάν και τον Αβειρών. Αυτοί όμως πάντως δεν μιμήθηκαν τον πρόγονό τους, ούτε και οι πατέρες τους, γι' αυτό, όταν όλη η συναγωγή του Κορέ καταστράφηκε, αφού διαχώρισαν τους εαυτούς τους, όπως ήταν φυσικό, από την κακία του Κορέ, σώθηκαν. Διότι αυτό ακριβώς εκείνο τον καιρό, ώστε να μην καταστραφούν, ο Μωυσής διέταξε να κάνει και ο υπόλοιπος λαός. Το πιο αληθινό όμως είναι ότι ο ψαλμός έχει επιγραφεί «εις το τέλος, εις σύνεσιν», επειδή προαναγγέλλει το βάπτισμα, το οποίο νομοθετήθηκε στο τέλος και μετά τους ιουδαϊκούς καθαρμούς.

Ε΄. Αυτά ας έχουν λεχθεί από εμένα προς εκείνους που παραδίδουν αδιάφορα τον εαυτό τους σε αυτούς που κατασχίζουν την Εκκλησία. Διότι, εάν μεν έχουν αντίθετα δόγματα, γι' αυτόν τον λόγο δεν πρέπει κανείς να αναμειγνύεται μαζί τους· εάν όμως πιστεύουν τα ίδια, οφείλει να το αποφεύγει πολύ περισσότερο. Για ποιο λόγο; Επειδή πάσχουν από τη νόσο της φιλαρχίας. Δεν γνωρίζετε τι έπαθαν όσοι ήταν με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών; Άραγε τιμωρήθηκαν μόνο αυτοί, και όχι και εκείνοι που ήταν μαζί τους; Τι λες; Η πίστη είναι η ίδια, ορθόδοξοι είναι και εκείνοι. Για ποιο λόγο, λοιπόν, δεν βρίσκονται μαζί μας; «Ένας Κύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα». Εάν τα δικά τους γίνονται σωστά, τα δικά μας είναι λανθασμένα· εάν όμως τα δικά μας είναι σωστά, τα δικά τους είναι λανθασμένα. «Νήπια», λέει, «που κλυδωνίζονται και παρασύρονται από κάθε άνεμο». Πείτε μου, θεωρείτε ότι αρκεί το να λέτε ότι είναι ορθόδοξοι, ενώ το μυστήριο της χειροτονίας τους έχει καταλυθεί και εκλείψει; Και ποιο είναι το όφελος των άλλων, εάν αυτή δεν τηρείται με ακρίβεια; Διότι, όπως ακριβώς πρέπει να αγωνιζόμαστε για την πίστη, έτσι οφείλουμε να αγωνιζόμαστε και για αυτήν. Επειδή, εάν επιτρέπεται στον καθένα να περιβάλλει μόνος του τον εαυτό του με ιερατική εξουσία, σύμφωνα με τους παλαιούς, και να γίνεται ιερέας, τότε ας προσέλθουν όλοι· μάταια έχει οικοδομηθεί αυτό εδώ το θυσιαστήριο, μάταια υπάρχει το πλήρωμα της Εκκλησίας, μάταια και ο αριθμός των ιερέων· ας τα καταργήσουμε αυτά και ας τα καταστρέψουμε.

Τι του άξιζε, λοιπόν; Με το που πάτησε τα ιερά πρόθυρα με τόση αναισχυντία, του άξιζαν μύριοι κεραυνοί και η έσχατη κόλαση και τιμωρία. Διότι, εάν οι πρώτοι που τόλμησαν τέτοια πράγματα υπέστησαν αυτή την τιμωρία, δηλαδή ο Δαθάν, ο Κορέ, ο Αβειρών και οι ακόλουθοί τους, πολύ περισσότερο έπρεπε να τιμωρηθεί κατ' αυτόν τον τρόπο αυτός, ο οποίος δεν συνετίστηκε ούτε από τις δικές τους συμφορές. Αλλά ο Θεός δεν έπραξε έτσι, παρά προηγουμένως του απηύθυνε λόγια γεμάτα από πολλή επιείκεια μέσω του ιερέα. Και αυτό που ο Χριστός προέτρεψε τους ανθρώπους να κάνουν, όταν αμαρτάνουν ο ένας εις βάρος του άλλου, αυτό ακριβώς έκανε ο Θεός προς τον άνθρωπο. «Διότι όταν», λέει, «αμαρτήσει εις βάρος σου ο αδελφός σου, πήγαινε και έλεγξέ τον μεταξύ σου και αυτού μόνου». Έτσι έλεγξε ο Θεός και αυτόν τον βασιλιά. Και ο μεν Χριστός λέει: «Εάν δεν σε ακούσει, ας είναι για εσένα όπως ο εθνικός και ο τελώνης». Ο Θεός όμως, υπερβαίνοντας από φιλανθρωπία τους δικούς Του νόμους, ούτε και τότε τον απέκοψε, αλλά, μολονότι εκείνος παράκουσε και οργίστηκε, δεν τον απέρριψε, παρά πάλι τον δέχεται κοντά Του και τον παιδαγωγεί με τρόπο που επιφέρει τη διόρθωση μάλλον, παρά την τιμωρία.

Πώς, ενώ συνέβη η θεομηνία εναντίον του Κορέ, του Δαθάν και του Αβειρών, και έπρεπε το υπόλοιπο πλήθος να έχει πτοηθεί και, φοβούμενο τον κίνδυνο της ψυχής του, να μετριάσει την αλαζονεία και την απερισκεψία του φρονήματός του και να αποκτήσει επίγνωση των αμαρτημάτων του, αυτοί αντίθετα, χωρίς να επιδεικνύουν τίποτα τέτοιο, γογγύζουν και κατά του Μωυσή; Ή επειδή, ως πλήθος που ήταν, παραδομένο σε άλογες ορμές και κυριευμένο από θρασείς λογισμούς, νόμιζαν ότι με τις επωδούς ή τις περιφορές του Μωυσή το Θείο σαγηνεύεται, παρασύρεται και πείθεται σε ό,τι είναι αρεστό σε εκείνον, και για τον λόγο αυτό εξαπολύει τιμωρίες εναντίον των ομοεθνών που τον στενοχωρούν. Έτσι, παραπλανημένοι από αυτούς τους διαλογισμούς και οπλισμένοι με θρασύτητα, νόμιζαν ότι με την εξέγερσή τους θα τρομοκρατούσαν τον Μωυσή, θα τον απέτρεπαν από την προσπάθειά του, ώστε στο εξής να μην παροξύνει τον Θεό με το να τον παρακαλά να τιμωρήσει αυτούς που αδικούν, και κατ' επέκταση θα απάλλασσαν τους ομοεθνείς τους από τη θεία οργή. Διότι, αφού οι ίδιοι δεν στήριζαν τον νου τους σε αντικειμενική γνώμη, στην απάθεια και στην ορθότητα, αλλά διαμόρφωναν την κρίση τους σύμφωνα με τα πάθη, φαντάζονταν ότι σε αυτά τα πάθη υποτάσσεται όχι μόνο ο Μωυσής, αλλά και ο ίδιος ο κοινός Δεσπότης και Δημιουργός.