Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 16:35

Όταν πάλι εκδηλώθηκε επανάσταση του λαού εναντίον του για την ηγεσία και ορισμένοι επιχειρούσαν να ιδιοποιηθούν βιαίως την ιερωσύνη, αυτός μεν ικέτευε τον Θεό υπέρ αυτών που αμάρταναν, το δίκαιο όμως της κρίσεως του Θεού στάθηκε ισχυρότερο από τη συμπάθεια του Μωυσή προς τους ομοεθνείς του. Διότι η γη, αφού σχίστηκε δημιουργώντας χάσμα κατά το θείο θέλημα, έκλεισε και πάλι, εγκλωβίζοντας στο εσωτερικό της παγγενεστί όλους εκείνους που είχαν στασιάσει κατά της εξουσίας του Μωυσή. Εκείνοι δε που είχαν επιδιώξει με μανία την ιερωσύνη, αφού καταφλέχθηκαν από πυρ, όντας περίπου διακόσιοι πενήντα τον αριθμό, με το πάθημά τους σωφρονίζουν τους ομοεθνείς τους.

Έπειτα απορούμε πώς μας εγκατέλειψε ο Θεός, πώς γίναμε περίγελος των εχθρών, πώς υπερίσχυσε πάνω μας κάθε έθνος και μας κατατρέχει λεηλατώντας μας ανελέητα. Ενώ θα έπρεπε να θαυμάζουμε την υπερβολική ανοχή του Θεού, το πώς δεν έριξε φωτιά εναντίον μας από ψηλά όπως στον Κορέ και σε όσους ήταν μαζί του, πώς δεν μας έστειλε ζωντανούς στον άδη ανοίγοντας τη γη για εμάς και δημιουργώντας χάσμα και βάραθρο, όπως στον Δαθάν και στον Αβειρών και σε όλη τη συναγωγή τους, πώς δεν μας παρέδωσε σε ολοκληρωτική πανωλεθρία, όπως έκανε πολλές φορές σε πολλά από τα έθνη, έχοντας εμείς διαπράξει ανήκεστα. Όντως, για λίγα από όσα αμαρτήσαμε έχουμε μαστιγωθεί.

Και από πού, πείτε μου άθλιοι, τολμάτε να αποφανθείτε για ένα τέτοιο πράγμα, και μάλιστα εκφέροντας από μόνοι σας αυτή την άδικη κρίση; Εγώ, όμως, και από όσα έχει πει ο Χριστός και από όσα έχει πράξει, θα προσπαθήσω να αποδείξω το αντίθετο. Διότι, αν δεν πιστεύουμε στις μελλοντικές κολάσεις, ας πιστέψουμε τουλάχιστον από τα γεγονότα που έχουν ήδη συμβεί· διότι βεβαίως όσα έχουν συμβεί και έχουν γίνει πράξη δεν είναι μόνο απειλές και λόγια. Ποιος, λοιπόν, κατέκλυσε ολόκληρη την οικουμένη στην εποχή του Νώε, και προκάλεσε εκείνο το φοβερό ναυάγιο, και επέφερε την πανωλεθρία ολόκληρου του γένους μας; Ποιος πάλι μετά από αυτά εξαπέλυσε εκείνους τους κεραυνούς και τις πύρινες θύελλες πάνω στη γη των Σοδόμων; Ποιος καταπόντισε ολόκληρη την Αίγυπτο; Ποιος εξόντωσε τις εξακόσιες χιλιάδες μέσα στην έρημο; Ποιος κατέφλεξε τη συναγωγή του Αβιρών; Ποιος διέταξε τη γη να ανοίξει το στόμα της και να καταπιεί αυτούς που ήταν γύρω από τον Κορέ και τον Δαθάν; Ποιος κατακρήμνισε τις εβδομήντα χιλιάδες μέσα σε μία στιγμή στα χρόνια του Δαβίδ; Ποιος θανάτωσε εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες σε μία νύχτα στα χρόνια της προφητείας του Ησαΐα; Να αναφέρω και εκείνους που τιμωρήθηκαν ατομικά, τον Κάιν που παραδόθηκε σε αδιάκοπη τιμωρία, τον Χάρμη που λιθοβολήθηκε μαζί με όλη του την οικογένεια, εκείνον που έπαθε το ίδιο επειδή μάζευε ξύλα την ημέρα του Σαββάτου, και τα σαράντα δύο παιδιά στην εποχή του Ελισσαίου που κατασπαράχθηκαν από τα θηρία και δεν έτυχαν συγχώρησης ούτε καν εξαιτίας της ηλικίας τους;

Τι του άξιζε, λοιπόν; Με το που πάτησε τα ιερά πρόθυρα με τόση αναισχυντία, του άξιζαν μύριοι κεραυνοί και η έσχατη κόλαση και τιμωρία. Διότι, εάν οι πρώτοι που τόλμησαν τέτοια πράγματα υπέστησαν αυτή την τιμωρία, δηλαδή ο Δαθάν, ο Κορέ, ο Αβειρών και οι ακόλουθοί τους, πολύ περισσότερο έπρεπε να τιμωρηθεί κατ' αυτόν τον τρόπο αυτός, ο οποίος δεν συνετίστηκε ούτε από τις δικές τους συμφορές. Αλλά ο Θεός δεν έπραξε έτσι, παρά προηγουμένως του απηύθυνε λόγια γεμάτα από πολλή επιείκεια μέσω του ιερέα. Και αυτό που ο Χριστός προέτρεψε τους ανθρώπους να κάνουν, όταν αμαρτάνουν ο ένας εις βάρος του άλλου, αυτό ακριβώς έκανε ο Θεός προς τον άνθρωπο. «Διότι όταν», λέει, «αμαρτήσει εις βάρος σου ο αδελφός σου, πήγαινε και έλεγξέ τον μεταξύ σου και αυτού μόνου». Έτσι έλεγξε ο Θεός και αυτόν τον βασιλιά. Και ο μεν Χριστός λέει: «Εάν δεν σε ακούσει, ας είναι για εσένα όπως ο εθνικός και ο τελώνης». Ο Θεός όμως, υπερβαίνοντας από φιλανθρωπία τους δικούς Του νόμους, ούτε και τότε τον απέκοψε, αλλά, μολονότι εκείνος παράκουσε και οργίστηκε, δεν τον απέρριψε, παρά πάλι τον δέχεται κοντά Του και τον παιδαγωγεί με τρόπο που επιφέρει τη διόρθωση μάλλον, παρά την τιμωρία.

Τι σημαίνουν οι διακόσιοι πενήντα άνδρες, οι οποίοι στασίασαν κατά του Μωυσή και, ενώ προσέφεραν το θυμίαμα, εξήλθε πυρ από τον Κύριο και τους κατέφαγε, και ο Κύριος πρόσταξε τον Ελεάζαρ να περισυλλέξει τα πυρεία τους, να τα μετατρέψει σε σφυρήλατα ελάσματα και να τα προσαρτήσει στο θυσιαστήριο;

Πώς, ενώ συνέβη η θεομηνία εναντίον του Κορέ, του Δαθάν και του Αβειρών, και έπρεπε το υπόλοιπο πλήθος να έχει πτοηθεί και, φοβούμενο τον κίνδυνο της ψυχής του, να μετριάσει την αλαζονεία και την απερισκεψία του φρονήματός του και να αποκτήσει επίγνωση των αμαρτημάτων του, αυτοί αντίθετα, χωρίς να επιδεικνύουν τίποτα τέτοιο, γογγύζουν και κατά του Μωυσή; Ή επειδή, ως πλήθος που ήταν, παραδομένο σε άλογες ορμές και κυριευμένο από θρασείς λογισμούς, νόμιζαν ότι με τις επωδούς ή τις περιφορές του Μωυσή το Θείο σαγηνεύεται, παρασύρεται και πείθεται σε ό,τι είναι αρεστό σε εκείνον, και για τον λόγο αυτό εξαπολύει τιμωρίες εναντίον των ομοεθνών που τον στενοχωρούν. Έτσι, παραπλανημένοι από αυτούς τους διαλογισμούς και οπλισμένοι με θρασύτητα, νόμιζαν ότι με την εξέγερσή τους θα τρομοκρατούσαν τον Μωυσή, θα τον απέτρεπαν από την προσπάθειά του, ώστε στο εξής να μην παροξύνει τον Θεό με το να τον παρακαλά να τιμωρήσει αυτούς που αδικούν, και κατ' επέκταση θα απάλλασσαν τους ομοεθνείς τους από τη θεία οργή. Διότι, αφού οι ίδιοι δεν στήριζαν τον νου τους σε αντικειμενική γνώμη, στην απάθεια και στην ορθότητα, αλλά διαμόρφωναν την κρίση τους σύμφωνα με τα πάθη, φαντάζονταν ότι σε αυτά τα πάθη υποτάσσεται όχι μόνο ο Μωυσής, αλλά και ο ίδιος ο κοινός Δεσπότης και Δημιουργός.