Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 16:9

«Μήπως είναι μικρό αυτό για εσάς, το ότι σας ξεχώρισε ο Θεός του Ισραήλ από τη συναγωγή του Ισραήλ, και σας έφερε κοντά Του για να επιτελείτε τις λειτουργίες της σκηνής του Κυρίου, και να παραστέκεστε μπροστά στη σκηνή για να Τον λατρεύετε, και έφερε κοντά Του εσένα και όλους τους αδελφούς σου, τους γιους του Λευί μαζί με εσένα, και ζητάτε να γίνετε και ιερείς;» Διότι, ενώ είχαν ως διακονία οι απόγονοι του Καάθ το να σηκώνουν στους ώμους τους τα Άγια των αγίων, επιτίθεντο αυθάδικα στους ανωτέρους τους και φιλονικούσαν για τα αξιώματα των ιερέων. Διότι, αρπάζοντας για τον εαυτό τους τις τιμές, σύμφωνα με τα γραφόμενα, και έχοντας αδιαφορήσει για τη θεία εντολή, παραβαίνοντας ανόσια τους νόμους της ιερουργίας, θεωρούσαν εντελώς ανάξιες λόγου τις τιμές των προεστώτων. Έλεγαν δηλαδή προς τον Μωυσή και τον Ααρών: «Ας σας αρκεί αυτό, διότι όλη η συναγωγή, όλοι είναι άγιοι, και ανάμεσά τους βρίσκεται ο Κύριος.» Ακούς πώς ατιμάζουν το μέτρο που τους έχει δοθεί, και σχεδόν λένε ότι είναι κοινή, και όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για όλους τους άλλους η τιμή του αρχιερέα, και ότι δεν έχει απολύτως τίποτα το εξαιρετικό ή το πιο επιφανές, ακόμη κι αν λέγεται ότι υπερέχουν, έχοντας λάβει το αξίωμα αυτό με την εκλογή από τον Θεό· πράγμα που σημαίνει ξεκάθαρα το να κατακρίνουν τις άνωθεν αποφάσεις, και να θεωρούν ως μηδέν αυτό που έκρινε σωστό ο νομοθέτης.

Αλλά ο θεσπέσιος Μωυσής, χρησιμοποιώντας τη συνηθισμένη του πραότητα, τους παρακαλούσε σαν να ήταν άρρωστοι, και, έχοντας συνειδητοποιήσει την οργή που επρόκειτο σύντομα να ξεσπάσει εναντίον τους, τους επιπλήττει λέγοντας: «Ας είναι αρκετό για εσάς, γιοι του Λευί. Διότι δεν είναι μικρό πράγμα για εσάς», λέει, «το ότι ο Θεός των πάντων σας εξέλεξε ανάμεσα από όλους για μια τόσο σεπτή και αξιοθαύμαστη λειτουργία». Εκείνοι όμως παρέμεναν πικρόχολοι, αμετάπειστοι και αχαλίνωτοι στην υπεροψία τους, μέχρι που η παραφροσύνη τους έφτασε σε τέτοιο σημείο κακού, ώστε η γη, ανοίγοντας το στόμα της, τους κατάπιε μαζί με τις οικογένειες και τις σκηνές τους, παραδίδοντάς τους σε έναν παράδοξο όλεθρο. Διότι κατέβηκαν ζωντανοί στον άδη, όπως έχει γραφτεί.

Ε΄. Αυτά ας έχουν λεχθεί από εμένα προς εκείνους που παραδίδουν αδιάφορα τον εαυτό τους σε αυτούς που κατασχίζουν την Εκκλησία. Διότι, εάν μεν έχουν αντίθετα δόγματα, γι' αυτόν τον λόγο δεν πρέπει κανείς να αναμειγνύεται μαζί τους· εάν όμως πιστεύουν τα ίδια, οφείλει να το αποφεύγει πολύ περισσότερο. Για ποιο λόγο; Επειδή πάσχουν από τη νόσο της φιλαρχίας. Δεν γνωρίζετε τι έπαθαν όσοι ήταν με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών; Άραγε τιμωρήθηκαν μόνο αυτοί, και όχι και εκείνοι που ήταν μαζί τους; Τι λες; Η πίστη είναι η ίδια, ορθόδοξοι είναι και εκείνοι. Για ποιο λόγο, λοιπόν, δεν βρίσκονται μαζί μας; «Ένας Κύριος, μία πίστη, ένα βάπτισμα». Εάν τα δικά τους γίνονται σωστά, τα δικά μας είναι λανθασμένα· εάν όμως τα δικά μας είναι σωστά, τα δικά τους είναι λανθασμένα. «Νήπια», λέει, «που κλυδωνίζονται και παρασύρονται από κάθε άνεμο». Πείτε μου, θεωρείτε ότι αρκεί το να λέτε ότι είναι ορθόδοξοι, ενώ το μυστήριο της χειροτονίας τους έχει καταλυθεί και εκλείψει; Και ποιο είναι το όφελος των άλλων, εάν αυτή δεν τηρείται με ακρίβεια; Διότι, όπως ακριβώς πρέπει να αγωνιζόμαστε για την πίστη, έτσι οφείλουμε να αγωνιζόμαστε και για αυτήν. Επειδή, εάν επιτρέπεται στον καθένα να περιβάλλει μόνος του τον εαυτό του με ιερατική εξουσία, σύμφωνα με τους παλαιούς, και να γίνεται ιερέας, τότε ας προσέλθουν όλοι· μάταια έχει οικοδομηθεί αυτό εδώ το θυσιαστήριο, μάταια υπάρχει το πλήρωμα της Εκκλησίας, μάταια και ο αριθμός των ιερέων· ας τα καταργήσουμε αυτά και ας τα καταστρέψουμε.

Τι του άξιζε, λοιπόν; Με το που πάτησε τα ιερά πρόθυρα με τόση αναισχυντία, του άξιζαν μύριοι κεραυνοί και η έσχατη κόλαση και τιμωρία. Διότι, εάν οι πρώτοι που τόλμησαν τέτοια πράγματα υπέστησαν αυτή την τιμωρία, δηλαδή ο Δαθάν, ο Κορέ, ο Αβειρών και οι ακόλουθοί τους, πολύ περισσότερο έπρεπε να τιμωρηθεί κατ' αυτόν τον τρόπο αυτός, ο οποίος δεν συνετίστηκε ούτε από τις δικές τους συμφορές. Αλλά ο Θεός δεν έπραξε έτσι, παρά προηγουμένως του απηύθυνε λόγια γεμάτα από πολλή επιείκεια μέσω του ιερέα. Και αυτό που ο Χριστός προέτρεψε τους ανθρώπους να κάνουν, όταν αμαρτάνουν ο ένας εις βάρος του άλλου, αυτό ακριβώς έκανε ο Θεός προς τον άνθρωπο. «Διότι όταν», λέει, «αμαρτήσει εις βάρος σου ο αδελφός σου, πήγαινε και έλεγξέ τον μεταξύ σου και αυτού μόνου». Έτσι έλεγξε ο Θεός και αυτόν τον βασιλιά. Και ο μεν Χριστός λέει: «Εάν δεν σε ακούσει, ας είναι για εσένα όπως ο εθνικός και ο τελώνης». Ο Θεός όμως, υπερβαίνοντας από φιλανθρωπία τους δικούς Του νόμους, ούτε και τότε τον απέκοψε, αλλά, μολονότι εκείνος παράκουσε και οργίστηκε, δεν τον απέρριψε, παρά πάλι τον δέχεται κοντά Του και τον παιδαγωγεί με τρόπο που επιφέρει τη διόρθωση μάλλον, παρά την τιμωρία.

Τι σημαίνουν οι διακόσιοι πενήντα άνδρες, οι οποίοι στασίασαν κατά του Μωυσή και, ενώ προσέφεραν το θυμίαμα, εξήλθε πυρ από τον Κύριο και τους κατέφαγε, και ο Κύριος πρόσταξε τον Ελεάζαρ να περισυλλέξει τα πυρεία τους, να τα μετατρέψει σε σφυρήλατα ελάσματα και να τα προσαρτήσει στο θυσιαστήριο;

Πώς, ενώ συνέβη η θεομηνία εναντίον του Κορέ, του Δαθάν και του Αβειρών, και έπρεπε το υπόλοιπο πλήθος να έχει πτοηθεί και, φοβούμενο τον κίνδυνο της ψυχής του, να μετριάσει την αλαζονεία και την απερισκεψία του φρονήματός του και να αποκτήσει επίγνωση των αμαρτημάτων του, αυτοί αντίθετα, χωρίς να επιδεικνύουν τίποτα τέτοιο, γογγύζουν και κατά του Μωυσή; Ή επειδή, ως πλήθος που ήταν, παραδομένο σε άλογες ορμές και κυριευμένο από θρασείς λογισμούς, νόμιζαν ότι με τις επωδούς ή τις περιφορές του Μωυσή το Θείο σαγηνεύεται, παρασύρεται και πείθεται σε ό,τι είναι αρεστό σε εκείνον, και για τον λόγο αυτό εξαπολύει τιμωρίες εναντίον των ομοεθνών που τον στενοχωρούν. Έτσι, παραπλανημένοι από αυτούς τους διαλογισμούς και οπλισμένοι με θρασύτητα, νόμιζαν ότι με την εξέγερσή τους θα τρομοκρατούσαν τον Μωυσή, θα τον απέτρεπαν από την προσπάθειά του, ώστε στο εξής να μην παροξύνει τον Θεό με το να τον παρακαλά να τιμωρήσει αυτούς που αδικούν, και κατ' επέκταση θα απάλλασσαν τους ομοεθνείς τους από τη θεία οργή. Διότι, αφού οι ίδιοι δεν στήριζαν τον νου τους σε αντικειμενική γνώμη, στην απάθεια και στην ορθότητα, αλλά διαμόρφωναν την κρίση τους σύμφωνα με τα πάθη, φαντάζονταν ότι σε αυτά τα πάθη υποτάσσεται όχι μόνο ο Μωυσής, αλλά και ο ίδιος ο κοινός Δεσπότης και Δημιουργός.