Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 20:1

Είναι γεγραμμένο, λοιπόν: «Και ήλθαν οι υιοί Ισραήλ, και όλη η συναγωγή, στην έρημο Σιν, κατά τον πρώτο μήνα, και παρέμεινε ο λαός στην Κάδης, και πέθανε εκεί η Μαριάμ, και τάφηκε εκεί. Και δεν υπήρχε νερό για τη συναγωγή, και συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Μωυσή και τον Ααρών. Και ο λαός καταφερόταν εναντίον του Μωυσή, λέγοντας: Μακάρι να είχαμε χαθεί κατά την απώλεια των αδελφών μας ενώπιον του Κυρίου!»

β'. Λοιπόν, όταν πέθανε η Μαριάμ κατά τον πρώτο μήνα, ο λαός δίψασε. Έπειτα, κατόπιν προσταγής του Θεού, ο θεσπέσιος Μωυσής χτυπά με το ραβδί του τον βράχο, ενώ παρίσταντο μαζί του και οι πρεσβύτεροι του λαού, καθώς βέβαια και ο Ααρών. Και αυτοί μεν μιλούν προς τον βράχο, αυτός δε αναβλύζει άφθονο νερό και πότισε τη συναγωγή και τα κτήνη τους, όπως έχει γραφτεί. Τι λοιπόν λέμε ότι υπονοείται πάλι με τον θάνατο της Μαριάμ, ή ποια θα μπορούσε γενικά να θεωρηθεί ότι είναι, και τι σκοπό εξυπηρετεί ως αναγκαία δήλωση το να αναφέρεται ότι πέθανε κατά τον πρώτο μήνα; Θα δεχτούμε λοιπόν, ότι ο Μωυσής αποτελεί τύπο του νόμου, ο Ααρών της ιερωσύνης, ενώ το πρόσωπο της Μαριάμ θα το αποδώσουμε στη λατρεία σύμφωνα με τον νόμο. Γι' αυτό άλλωστε είπε ο Θεός μέσω της φωνής του αγίου προς την αχαλίνωτη Ιερουσαλήμ: «Και απέστειλα μπροστά σου τον Μωυσή, τον Ααρών και τη Μαριάμ.» Βλέπεις πώς είχε τοποθετηθεί μαζί με τον Μωυσή και τον Ααρών για να καθοδηγεί τον Ισραήλ;

Αφού λοιπόν πέθανε η Μαριάμ τον πρώτο μήνα, δηλαδή στην αρχή του έτους, σύμφωνα με τους νόμους των Εβραίων, τότε που τελείται και το ίδιο το μυστήριο του αγίου Πάσχα, ο λαός δίψασε. Διότι, κατά τον πρώτο μήνα του έτους, ο οποίος έχει ονομαστεί και μήνας των νέων, σχεδόν πέθανε και η λατρεία των σκιών και των τύπων, συρρικνώθηκε κατά κάποιον τρόπο και εξέλιπε. Πώς και με ποιον τρόπο; Διότι έλαμψε σε εμάς ο μονογενής Λόγος του Θεού με τη δική μας ανθρώπινη μορφή, σαν στον μήνα των νέων. Γι' αυτό άλλωστε έλεγε ο ίδιος που ομιλεί: «Είμαι παρών, όπως η ωραιότητα πάνω στα όρη, και όπως στον μήνα των νέων». Έτσι καλούσε την Εκκλησία των εθνών λέγοντας: «Ανάστα, έλα κοντά μου, καλή μου, περιστερά μου, διότι ιδού, ο χειμώνας παρήλθε, η βροχή έφυγε και απομακρύνθηκε. Τα άνθη φάνηκαν στη γη μας· διότι έφτασε ο καιρός του κλαδέματος». Επειδή αναθάλαμε εν Χριστώ προς μια νέα ζωή, και ο καιρός της επίγειας παρουσίας Του αναδείχθηκε για εμάς ως νοητή άνοιξη, η οποία καθιστά την ανθρώπινη φύση ευανθή και καρποφόρα. Διότι τότε, τότε ακριβώς, όταν η λατρεία των σκιών περιορίστηκε και, σαν τη Μαριάμ, πέθανε, ο λαός δίψασε και βρέθηκε σε έλλειψη νοητών υδάτων. Αλλά ανάβλυσε πλούσια το νάμα του Χριστού, εννοώ βεβαίως πάλι τα δικά Του θεσπίσματα και τη μυστική παιδαγωγία εν πνεύματι και αληθεία.

Επί τούτοις λέγεται: «Διέρρηξε πέτρα στην έρημο και τους πότισε σαν από μεγάλη άβυσσο». Πρόσεξε δε πώς και εδώ το πλήθος των υδάτων το ονόμασε άβυσσο. Αντί δε του «διέρρηξε πέτρα», ο Ακύλας απέδωσε «έσχισε πέτρες στην έρημο», ακολουθώντας πιστά το εβραϊκό κείμενο, δια του οποίου παρίσταται ότι δεν ήταν μία η πέτρα που ανέβλυσε για αυτούς τα ύδατα, αλλά πολλές. Όθεν ο θείος Απόστολος το επισημαίνει λέγοντας: «Διότι έπιναν από πνευματική πέτρα που τους ακολουθούσε· η δε πέτρα ήταν ο Χριστός»· ωσάν η πέτρα να τους ακολουθούσε παντού, και να ήταν παρούσα σε κάθε σταθμό, σε κάθε κατάλυμα και σε κάθε τόπο. Παρατηρώντας δε αυτό, θα το βρεις και στη Γραφή του Μωυσή· διότι στην μεν Έξοδο αναφέρεται: «Και στρατοπέδευσαν στη Ραφιδίν και δεν υπήρχε νερό για να πιει ο λαός. Και ο λαός λοιδορούσε τον Μωυσή»· και καθεξής: «Είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Προπορεύσου του λαού, πάρε δε μαζί σου μερικούς από τους πρεσβυτέρους του λαού, και τη ράβδο με την οποία χτύπησες τη θάλασσα, και πήγαινε. Ιδού, εγώ στέκομαι ενώπιόν σου εκεί πάνω στην πέτρα στο Χωρήβ· και θα χτυπήσεις την πέτρα, και θα εξέλθει από αυτήν νερό, και θα πιει ο λαός. Και έπραξε έτσι ο Μωυσής». Αυτά μεν λοιπόν αναφέρονται στην Έξοδο· στους δε Αριθμούς έχει λεχθεί: «Και ήλθαν οι υιοί Ισραήλ, όλη η συναγωγή, στην έρημο Σιν, και δεν υπήρχε νερό για τη συναγωγή, και συγκεντρώθηκαν εναντίον του Μωυσή και του Ααρών. Και ο λαός λοιδορούσε τον Μωυσή».

Ίσως κάποιοι νομίζουν ότι ο προφήτης ανέφερε δύο φορές το ίδιο θαύμα· δεν έχουν όμως έτσι τα πράγματα, αλλά δεύτερη φορά έβγαλε για αυτούς ο Μωυσής νερό από την πέτρα, μία φορά στην έρημο Χωρήβ, και τη δεύτερη στην Κάδης, όπου ετάφη η Μαριάμ αφού πέθανε· και στις δύο περιπτώσεις σε μεγάλη αφθονία, ώστε να λέγεται το «σαν σε άβυσσο πολλή»· επειδή, λόγω της ποσότητάς του, το νερό μπορούσε να παραβληθεί όχι με έναν, αλλά με πολλούς ποταμούς. Διότι αυτό αποτελούσε απόδειξη ότι τα θαύματα είχαν γίνει σε αυτούς πραγματικά, και όχι κατά φαντασία. Και εξακολούθησαν ακόμη να αμαρτάνουν εναντίον του. Εξέθεσε φοβερή κατηγορία για τον λαό των Ιουδαίων, ότι, ενώ δέχονταν τόσο μεγάλα θαύματα και έπρεπε να απέχουν από τα παλαιά τους αμαρτήματα, ωστόσο πρόσθεσαν άλλα σε εκείνα, αμαρτάνοντας όχι γενικώς, αλλά απέναντι σε Αυτόν, δηλαδή σφάλλοντας σε αυτόν που τους παρείχε τα θαύματα· γι' αυτό και πρόσθεσε: Παρέπικραναν τον Ύψιστο σε τόπο άνυδρο. Πώς τον παρέπικραναν; Όχι επειδή δίψασαν, ούτε επειδή ζήτησαν νερό, αλλά επειδή περιφρονούσαν και χλεύαζαν εκείνον που τους το πρόσφερε. Γι' αυτό και οι τόποι των θαυμάτων ονομάστηκαν, ο μεν ένας Ύδωρ Αντιλογίας, ο δε άλλος Πειρασμός και Λοιδορία, λόγω του ότι πείραζαν τον Κύριο λέγοντας: Είναι ο Κύριος ανάμεσά μας, ή όχι; Διότι με αυτά ακριβώς τα λόγια τα εξέθεσε ο νομοθέτης Μωυσής. Σε αυτά μοιάζουν σαφώς τα ακόλουθα: Και εξεπείρασαν τον Θεό στις καρδιές τους, ζητώντας τροφές για τις ψυχές τους.

Με την τέφρα της δαμάλεως καθαριζόταν εκείνος που ήταν ακάθαρτος εξαιτίας νεκρού. Ήλθε δε ο λαός στην Κάδης, και εκεί πέθανε η Μαρία, και ετάφη. Επειδή δεν υπήρχε νερό, γογγύζουν πάλι οι Ιουδαίοι· ο δε Μωυσής και ο Ααρών διατάσσονται να εξαγάγουν νερό από την πέτρα.