Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 20:11

Και αφού σήκωσε ο Μωυσής το χέρι του, χτύπησε με τη ράβδο την πέτρα μία και δύο φορές, και βγήκε πολύ νερό. Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή και τον Ααρών: Επειδή δεν με πιστέψατε ώστε να με αγιάσετε ενώπιον των υιών Ισραήλ, γι' αυτό δεν θα εισαγάγετε εσείς αυτή τη συναγωγή στη γη που τους έδωσα. Άραγε, λοιπόν, από αυτό δεν θα γινόταν σε όλους σαφές πόσο σκληρές είναι οι συνέπειες της απιστίας; Και αν, όντας τόσο σπουδαίος, επιτιμήθηκε ο Μωυσής, ποιον θα λυπηθεί πλέον ο Θεός, και σε ποιον δεν θα επιφέρει την οργή του για όσα δεν πίστεψε, Εκείνος που είναι τόσο απροσωπόληπτος, ώστε να μη θελήσει να χαριστεί ούτε στον ίδιο τον Μωυσή, προς τον οποίο είχε πει: Σε γνωρίζω πάνω από όλους, και βρήκες χάρη ενώπιόν μου. <Βάλτε τους ανθρώπους να καθίσουν. Υπήρχε δε πολύ χορτάρι στον τόπο εκείνο. Κάθισαν, λοιπόν, οι άνδρες, σε αριθμό περίπου πεντακισχίλιοι.> Ο Σωτήρας τίμησε τη συνήθη πραότητά του και απομακρύνει τη δριμύτητα των ελέγχων. Διότι δεν επιτιμά καυστικά, καίτοι οι μαθητές βρίσκονται σε μεγάλη νωθρότητα, όσον αφορά τη μικροψυχία και την ολιγοπιστία τους απέναντί του. Αντιθέτως, τους παιδαγωγεί περισσότερο μέσω των ίδιων των πραγμάτων, ώστε να κατανοήσουν εκείνα που ακόμη δεν πιστεύουν.

β'. Λοιπόν, όταν πέθανε η Μαριάμ κατά τον πρώτο μήνα, ο λαός δίψασε. Έπειτα, κατόπιν προσταγής του Θεού, ο θεσπέσιος Μωυσής χτυπά με το ραβδί του τον βράχο, ενώ παρίσταντο μαζί του και οι πρεσβύτεροι του λαού, καθώς βέβαια και ο Ααρών. Και αυτοί μεν μιλούν προς τον βράχο, αυτός δε αναβλύζει άφθονο νερό και πότισε τη συναγωγή και τα κτήνη τους, όπως έχει γραφτεί. Τι λοιπόν λέμε ότι υπονοείται πάλι με τον θάνατο της Μαριάμ, ή ποια θα μπορούσε γενικά να θεωρηθεί ότι είναι, και τι σκοπό εξυπηρετεί ως αναγκαία δήλωση το να αναφέρεται ότι πέθανε κατά τον πρώτο μήνα; Θα δεχτούμε λοιπόν, ότι ο Μωυσής αποτελεί τύπο του νόμου, ο Ααρών της ιερωσύνης, ενώ το πρόσωπο της Μαριάμ θα το αποδώσουμε στη λατρεία σύμφωνα με τον νόμο. Γι' αυτό άλλωστε είπε ο Θεός μέσω της φωνής του αγίου προς την αχαλίνωτη Ιερουσαλήμ: «Και απέστειλα μπροστά σου τον Μωυσή, τον Ααρών και τη Μαριάμ.» Βλέπεις πώς είχε τοποθετηθεί μαζί με τον Μωυσή και τον Ααρών για να καθοδηγεί τον Ισραήλ;

Διότι η θεία και υπέρτατη φύση στηρίζεται στα δικά της αγαθά. Είναι λοιπόν αναγκαίο να εξετάσουμε με ποιον τρόπο ανέβλυσε το ύδωρ. Διότι, αφού συγκεντρώθηκαν οι πρεσβύτεροι του νόμου και παρίστατο ο Ααρών, απηύθυναν λόγια προς την πέτρα. Ο Μωυσής όμως την χτυπάει δύο φορές. Διότι, αφού συνέτρεξαν οι πρεσβύτεροι του λαού και οι ιερείς, εκείνοι που παιδαγωγούνταν σύμφωνα με τον νόμο, δηλαδή ο Ισραήλ στο πρόσωπο του Μωυσή, καταφέρθηκαν εναντίον του Χριστού, κατηγορώντας τον ενώπιον του Πιλάτου, και κραύγασαν ανόσια το «άρε, άρε, σταύρωσον αυτόν». Έπειτα του προκάλεσαν πόνο με δύο πληγές. Διότι σκότωσαν τον αρχηγό της ζωής. Και προσθέτοντας σαν να λέμε μία δεύτερη πληγή στην πρώτη, ήθελαν να πείσουν ότι δήθεν παρέμεινε μεταξύ των νεκρών. Όμως ο Χριστός αναστήθηκε, καταπατώντας τον θάνατο.

Επομένως, εις διπλούν έγινε το χτύπημα. Αλλά η πέτρα ανέβλυσε πλούσια το νάμα, αν και ο Ισραήλ είχε συμπεριφερθεί υβριστικά απέναντί του, και πότισε όλη τη συναγωγή, και κατέκλυσε την οικουμένη με τα ιερά και θεία νάματα. Διότι έτσι είχε υποσχεθεί ότι θα χαρίσει τον εαυτό του σε εμάς, λέγοντας μέσω του προφήτη: «Ιδού, εγώ στρέφω προς αυτούς σαν ποταμός ειρήνης, και σαν χείμαρρος που κατακλύζει τη δόξα των εθνών.» Ψάλλει δε κάπου και ο Δαβίδ: «Τα ορμητικά νερά του ποταμού ευφραίνουν την πόλη του Θεού.» Και μάλιστα προς τον ίδιο τον εν ουρανοίς Πατέρα και Θεό: «Πόσο πλήθυνες το έλεός σου, Θεέ· οι δε υιοί των ανθρώπων θα ελπίσουν στη σκέπη των πτερύγων σου. Θα μεθύσουν από την αφθονία του οίκου σου, και θα τους ποτίσεις από τον χείμαρρο της τρυφής σου. Διότι σε εσένα βρίσκεται η πηγή της ζωής.» Παρατήρησε δε ότι, αφού προηγήθηκε η απιστία τους, ο Μωυσής χτυπά την πέτρα με τη ράβδο.

Του Σεβηριανού Γαβάλων εις τον σταυρόν, από τον τέταρτο λόγο: «Χτύπησε ο Μωυσής την πέτρα και μία και δύο φορές.» Και γιατί μία και δύο φορές; Εάν (η πέτρα) υπακούει στη δύναμη του Θεού, ποια η ανάγκη δεύτερου χτυπήματος; Εάν όμως (ο Μωυσής) χτυπά δίχως τη δύναμη του Θεού, ούτε δεύτερο, ούτε δέκατο, ούτε εκατοστό χτύπημα δεν θα μπορέσει να προσδώσει γόνιμη ιδιότητα στην άγονη φύση. Εάν λοιπόν το έργο ήταν απλώς του Θεού και χωρίς το μυστήριο του σταυρού, θα αρκούσε το ένα χτύπημα, θα αρκούσε μόνο ένα νεύμα, θα αρκούσε και ένας λόγος. Αλλά αυτό γίνεται, για να προτυπώσει την εικόνα του σταυρού. «Χτύπησε», λέει, «ο Μωυσής και μία και δύο φορές», όχι διαγράφοντας το ίδιο σχήμα, αλλά σχηματίζοντας τον τύπο του σταυρού, ώστε και η άψυχη φύση να νιώσει δέος για το σύμβολο του σταυρού. Διότι, εάν, κατά την απουσία του βασιλιά, η εικόνα του αναπληρώνει τη θέση του και την προσκυνούν οι άρχοντες και τελούνται εορτές και την υποδέχονται οι άρχοντες και την προσκυνούν τα πλήθη, μη βλέποντας προς τη σανίδα, αλλά προς τη μορφή του βασιλιά, που δεν παρίσταται σωματικώς, αλλά απεικονίζεται μέσω της ζωγραφικής, πόσο μάλλον η εικόνα του αθανάτου Βασιλέως δύναται να διαρρήξει όχι μόνο την πέτρα, αλλά και τον ουρανό και ολόκληρη την οικουμένη.