Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 20:12

Γι' αυτό, από τη μία πλευρά αποφαίνεται: «Αδελφός δεν λυτρώνει»· και από την άλλη, προσθέτει ερωτηματικά με βαρύτητα: «Θα λυτρώσει άνθρωπος;». Διότι δεν ελευθέρωσε τον λαό από την αμαρτία, αλλά απέτρεψε την κίνηση της οργής του Θεού εξαιτίας της αμαρτίας. Αυτός όμως ούτε για τον εαυτό του δεν μπόρεσε να δώσει εξιλέωμα, εφόσον υπέπεσε σε παράπτωμα· επειδή, μετά από τόσα και τόσο μεγάλα τέρατα και σημεία που είδε, άφησε να ακουστεί εκείνη η διστακτική φωνή: «Ακούστε με, εσείς οι απειθείς. Μήπως από αυτήν την πέτρα θα βγάλουμε για εσάς νερό;». Γι' αυτό ακριβώς και ο Κύριος, με αφορμή αυτόν τον λόγο, είπε προς τον Μωυσή και τον Ααρών: «Επειδή δεν με πιστέψατε, ώστε να με αγιάσετε ενώπιον των υιών του Ισραήλ, για τον λόγο αυτόν εσείς δεν θα εισαγάγετε τη συναγωγή αυτή στη γη που τους έδωσα». Δεν θα δώσει, λοιπόν, στον Θεό εξιλέωμα για τον εαυτό του.

Και αφού σήκωσε ο Μωυσής το χέρι του, χτύπησε με τη ράβδο την πέτρα μία και δύο φορές, και βγήκε πολύ νερό. Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή και τον Ααρών: Επειδή δεν με πιστέψατε ώστε να με αγιάσετε ενώπιον των υιών Ισραήλ, γι' αυτό δεν θα εισαγάγετε εσείς αυτή τη συναγωγή στη γη που τους έδωσα. Άραγε, λοιπόν, από αυτό δεν θα γινόταν σε όλους σαφές πόσο σκληρές είναι οι συνέπειες της απιστίας; Και αν, όντας τόσο σπουδαίος, επιτιμήθηκε ο Μωυσής, ποιον θα λυπηθεί πλέον ο Θεός, και σε ποιον δεν θα επιφέρει την οργή του για όσα δεν πίστεψε, Εκείνος που είναι τόσο απροσωπόληπτος, ώστε να μη θελήσει να χαριστεί ούτε στον ίδιο τον Μωυσή, προς τον οποίο είχε πει: Σε γνωρίζω πάνω από όλους, και βρήκες χάρη ενώπιόν μου. <Βάλτε τους ανθρώπους να καθίσουν. Υπήρχε δε πολύ χορτάρι στον τόπο εκείνο. Κάθισαν, λοιπόν, οι άνδρες, σε αριθμό περίπου πεντακισχίλιοι.> Ο Σωτήρας τίμησε τη συνήθη πραότητά του και απομακρύνει τη δριμύτητα των ελέγχων. Διότι δεν επιτιμά καυστικά, καίτοι οι μαθητές βρίσκονται σε μεγάλη νωθρότητα, όσον αφορά τη μικροψυχία και την ολιγοπιστία τους απέναντί του. Αντιθέτως, τους παιδαγωγεί περισσότερο μέσω των ίδιων των πραγμάτων, ώστε να κατανοήσουν εκείνα που ακόμη δεν πιστεύουν.

Πλην όμως ο Θεός έδωσε το ύδωρ, αν και είχε εξοργιστεί σφοδρά εξαιτίας αυτών, ώστε να μην του αποδοθεί η υπόνοια της αδυναμίας από τις υποψίες των ασύνετων. Επιπλήττεται όμως, λέει, ο Μωυσής: «Διότι εσείς δεν θα εισαγάγετε, λέει, τούτη τη συναγωγή σε αυτήν τη γη που τους έδωσα, επειδή δεν πιστέψατε ώστε να με αγιάσετε ενώπιον των υιών Ισραήλ». Εμπρός λοιπόν πάλι, μεταπλάθοντας το σχήμα της ιστορίας στο μυστήριο του Χριστού, ας πούμε τα πρέποντα, ιχνηλατώντας τις θείες Γραφές και φροντίζοντας να αποδώσουμε ορθά τη δύναμη των εννοιών σε συμφωνία με τα ιερά Γράμματα.

Διότι ο Ισραήλ απείθησε και συμπεριφέρθηκε με ασέβεια προς τον Χριστό· επιτιμήθηκε ο Μωυσής, και μαζί με αυτόν και ο Ααρών. «Διότι εσείς», λέει, «δεν θα εισαγάγετε τους υιούς Ισραήλ στη γη που τους έδωσα». Θα μας εισαγάγει όμως στον κλήρο των αγίων, και στην αληθινότερη γη της επαγγελίας, όχι ο τυπικός νόμος, ούτε το αδρανές στοιχείο των σκιών της δικής του ιερωσύνης. Διότι δεν θα γίνουμε ευάρεστοι μέσω θυσιών αίματος, ούτε βεβαίως θα αναδειχθούμε λαμπροί ενώπιον του Θεού με γήινα καυχήματα· αλλά μάλλον θα πορευθούμε προς την άνω πόλη, και θα φτάσουμε στον κλήρο των πατέρων, έχοντας ως οδηγό τον Χριστό, μέσω του οποίου και μαζί με τον οποίο ανήκει στον Θεό και Πατέρα η δόξα, μαζί με το Άγιο Πνεύμα, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Μιλάει δε για τον Χριστό, για τον οποίο έλεγε και ο Ησαΐας: «Με ποιον με παρομοιάσατε, και θα υψωθώ;» είπε ο Άγιος, προαναγγέλλοντας τον σταυρό· διότι έτσι τον ονόμασε και ο Χριστός. 6. Για ποιο λόγο, άραγε, στην έρημο όχι μόνο πίκραναν τον Θεό, εννοώντας τον Πατέρα, αλλά και παρόξυναν τον Άγιο του Ισραήλ, δηλαδή τον Υιό; Επειδή η πέτρα που τους ακολουθούσε ήταν ο Χριστός, αλλά αυτοί απίστησαν στο αν μπορεί να βγάλει και να τους χορηγήσει νερό από την πέτρα· ώστε και ο Μωυσής να λέει: «Ακούστε με, εσείς οι απειθείς· μήπως από τούτη την πέτρα θα σας βγάλουμε νερό;» Γι' αυτό ο Θεός, αγανακτισμένος απέναντί τους, έλεγε: «Επειδή δεν με πιστέψατε, ώστε να με αγιάσετε ενώπιον των υιών Ισραήλ», και τα όσα ακολουθούν. Δεν θυμήθηκαν το χέρι του, την ημέρα κατά την οποία τους λύτρωσε από το χέρι αυτού που τους κατέθλιβε. Πώς έθεσε τα σημεία του στην Αίγυπτο, και τα τέρατά του στην πεδιάδα της Τάνεως. Χέρι πάλι του Θεού, δηλαδή του Πατέρα, εύλογα ονομάζει τον Χριστό, επειδή «μέσω αυτού έγιναν τα πάντα, και χωρίς αυτόν δεν έγινε ούτε ένα»· ώστε και άλλος προφήτης να λέει: «Διότι το χέρι του Κυρίου τα έκανε όλα αυτά».

Γι’ αυτό και ο ακήρατος Νους, εκθέτοντας δημόσια τη φύση της αμαρτίας και φανερώνοντας για ποιον λόγο αυτή κατέστη ασυγχώρητη, είπε: «Επειδή δεν με αγιάσατε ενώπιον των υιών Ισραήλ, γι’ αυτό δεν θα οδηγήσετε τη συναγωγή αυτή στη γη που τους έδωσα». Διότι, ως προς τη φύση του, το παράπτωμα αυτό ήταν μικρότερο από εκείνα· επειδή όμως συνδέθηκε με τη βλάβη άλλων, έγινε όχι μόνο μεγαλύτερο από εκείνα, αλλά και υπεράνω συγγνώμης. Γιατί εκείνα διαπράττονταν κατ’ ιδίαν και κρυφά, ενώ αυτό διαπράχθηκε ενώπιον ολόκληρου του λαού.

Και για να μην απορήσεις με αυτό που ειπώθηκε, ούτε να θεωρήσεις τον λόγο υπερβολικό, θα σου φέρουμε την απόφαση αυτή από τον ουρανό, και από εκεί θα αναγνώσουμε αυτόν τον νόμο. Διότι τον μακάριο Μωυσή, τον πιο πράο από όλους τους ανθρώπους πάνω στη γη, τον φίλο του Θεού και ανώτερο των προφητών —επειδή στους άλλους ο Θεός μίλησε με αινίγματα, σε τούτον όμως σαν να μιλούσε φίλος προς φίλο— αυτόν, λοιπόν, τον σπουδαίο άνδρα, που υπέστη αναρίθμητες ταλαιπωρίες στην έρημο για τόσα χρόνια, που κινδύνευσε πολλές φορές μέχρι θανάτου, και από τους Αιγυπτίους για χάρη των Ιουδαίων, και από τους Ιουδαίους πάλι για χάρη αυτών των ίδιων των αγνωμόνων, τίποτε άλλο δεν τον εμπόδισε, μετά από τις πολλές εκείνες ταλαιπωρίες και τα αναρίθμητα κατορθώματα, να εκπληρώσει την υπόσχεση, παρά το ότι σκανδάλισε τους συνοδοιπόρους του στο νερό. Και υπονοώντας ακριβώς αυτό ο Θεός, έλεγε: «Επειδή δεν με πιστέψατε ώστε να με αγιάσετε ενώπιον των υιών Ισραήλ, για τον λόγο αυτό δεν θα εισαγάγετε εσείς τη συναγωγή αυτή στη γη την οποία τους έδωσα». Καίτοι και πριν από αυτό είχε επιδείξει κάποια παρακοή (διότι και αντιμίλησε στον Θεό και μία και δύο φορές όταν στελνόταν στην Αίγυπτο, και έπειτα στην έρημο δυσπίστησε λέγοντας: «Εξακόσιες χιλιάδες είναι οι πεζοί, και εσύ είπες: ‹Θα τους δώσω κρέας και θα φάνε επί έναν ολόκληρο μήνα›. Μήπως θα σφαγούν πρόβατα και βόδια, ή θα συγκεντρωθούν όλα τα ψάρια της θάλασσας, για να τους φτάσουν;»).

Την χτύπησε ο Μωυσής λέγοντας: «Μήπως από την πέτρα αυτή θα σας βγάλουμε νερό;» Και βγήκε νερό. Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή και τον Ααρών: «Επειδή δεν με πιστέψατε, ώστε να με αγιάσετε ενώπιον των υιών του Ισραήλ, γι' αυτόν τον λόγο δεν θα εισαγάγετε εσείς τη συναγωγή αυτή στη γη που τους έδωσα». Αποστέλλει πρέσβεις ο Μωυσής προς τον βασιλιά του Εδώμ, για να τους επιτρέψει τη διέλευση· εκείνος όμως δεν το επέτρεψε, και οι υιοί του Ισραήλ απομακρύνθηκαν από αυτόν. Όταν δε ήλθαν στο όρος Ωρ, κατόπιν προσταγής του Θεού, ο Μωυσής, αφού πήρε τον Ααρών και τον Ελεάζαρ, τον γιο του, τους ανέβασε στο όρος· και έντυσε τον Ελεάζαρ με τα ενδύματά του [του Ααρών]. Ο δε Ααρών πέθανε στο όρος. Και τον έκλαψε ο λαός για τριάντα ημέρες. Κατέλαβαν τον Χαναναίο και τον αναθεμάτισαν. Όταν έφτασαν στην Ερυθρά Θάλασσα, περικύκλωναν τη γη του Εδώμ, και ολιγοψύχησαν και γόγγυζαν κατά του Μωυσή· και έστειλε ο Θεός εναντίον τους θανατηφόρους όφεις. Και προσευχήθηκε ο Μωυσής· και κατασκεύασε έναν χάλκινο όφι, καθώς είχε προσταχθεί από τον Θεό. Και όποιος δαγκωνόταν, όταν έστρεφε το βλέμμα του προς τον όφι, έμενε ζωντανός. Για τον όφι αυτόν έχει γραφτεί στο Ευαγγέλιο: «Όπως ο Μωυσής ύψωσε τον όφι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του ανθρώπου». Αποστέλλει πρέσβεις ο Μωυσής προς τον βασιλιά των Αμορραίων, τον Σηών. Αυτός δε ο Σηών, έχοντας πολεμήσει πρωτύτερα τον βασιλιά του Μωάβ, είχε πάρει τη γη του.

Με ένα νεύμα της βουλήσεώς του δημιουργεί όσα θέλει εκ του μηδενός, όντας ο μόνος αΐδιος, ο μόνος άναρχος, ο μόνος απλός στην ουσία και τη βούληση. ΤΙΤΛΟΣ Γʹ. — Περί της δοξολογίας του Θεού· και ότι πρέπει να δοξάζουμε και να αγιάζουμε τον Θεό, και ότι όσους τον δοξάζουν, τους δοξάζει ο Θεός. «Είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Επειδή δεν πιστέψατε ώστε να με αγιάσετε, για τον λόγο αυτόν εσείς δεν θα εισαγάγετε τον λαό αυτόν στη γη την οποία τους έδωσα.» «Εκείνους που με δοξάζουν θα τους δοξάσω, και εκείνος που με περιφρονεί θα ατιμαστεί.» «Θα σε δοξολογήσω, Κύριε, με όλη μου την καρδιά.» «Υμνώντας θα επικαλεστώ τον Κύριο, και θα σωθώ από τους εχθρούς μου.» «Όσοι φοβάστε τον Κύριο, αινέστε τον», και τα λοιπά. «Θα ευλογώ τον Κύριο σε κάθε καιρό, διαπαντός η αίνεσή του θα βρίσκεται στο στόμα μου.» «Ψάλτε στον Θεό μας, ψάλτε· ψάλτε στον βασιλιά μας, ψάλτε.» «Πρόσφερε στον Θεό θυσία αινέσεως, και απόδωσε στον Ύψιστο τις ευχές σου. Η θυσία της αινέσεως θα με δοξάσει, και εκεί βρίσκεται η οδός.» «Αλαλάξτε στον Θεό, όλη η γη· ψάλτε στο όνομά του.» «Ας σε δοξολογήσουν οι λαοί, Θεέ· ας σε δοξολογήσουν όλοι οι λαοί.» «Στις εκκλησίες ευλογείτε τον Κύριο τον Θεό, όσοι προέρχεστε από τις πηγές του Ισραήλ. Τα βασίλεια της γης, ψάλτε στον Θεό, ψάλτε στον Κύριο.» «Θυμήθηκα τον Θεό, και ευφράνθηκα, και στοχάστηκα.» «Τα ελέη σου, Κύριε, αιώνια θα υμνώ· σε γενεά και γενεά.» «Αγαθό είναι να δοξολογεί κανείς τον Κύριο, και να ψάλλει στο όνομά σου.» «

Γιατί άραγε οργίστηκε ο Θεός με τον Μωυσή και τον Ααρών, όταν έβγαλε το νερό από τον βράχο; Ενώ εκείνοι ήταν περίλυποι για τον θάνατο της αδελφής τους, ο λαός τους πίεζε εξαιτίας της έλλειψης νερού. Δυσφορώντας, λοιπόν, για τη μεγάλη τους απειθαρχία, χρησιμοποίησαν αμφίβολα λόγια βγάζοντας το νερό. Διότι είπε: «Ακούστε με, οι απειθείς, μήπως από αυτόν τον βράχο θα σας βγάλω νερό;» Για αυτόν τον λόγο, λοιπόν, ο Θεός είπε: «Επειδή δεν με πιστέψατε, ώστε να με αγιάσετε ενώπιον των υιών Ισραήλ, γι' αυτό δεν θα εισαγάγετε εσείς αυτήν τη συναγωγή στη γη που τους έδωσα». Αυτό αναφέρει και ο Δαβίδ: «και κακοπάθησε ο Μωυσής εξαιτίας τους» και τα εξής. Διότι, οργισμένος με εκείνους, πρόφερε τον λόγο με τρόπο αμφίβολο· και δεν ήταν αμφιβολία της ψυχής, αλλά της γλώσσας· διότι γι' αυτό είπε «και μίλησε απερίσκεπτα με τα χείλη του». Πρέπει να γνωρίζουμε, βέβαια, ότι ο Θεός εξέδωσε αυτήν την απόφαση οικονομώντας κάτι άλλο.