Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 20:13

«Αυτό είναι το ύδωρ της αντιλογίας, επειδή οι υιοί του Ισραήλ φιλονίκησαν ενώπιον του Κυρίου, και Εκείνος αγιάσθηκε ανάμεσά τους.» Διότι πορεύονταν μέσα από ξηρά γη, και διατρέχοντας πολλή διψασμένη γη, έπειτα εξαντλούμενοι από τους κόπους της οδοιπορίας, ακόμη και αν συνέβαινε κάτι μικρό από αυτά που συνήθως προκαλούν λύπη, έκαναν αφόρητη κατακραυγή εναντίον του Μωυσή και του Ααρών. Αν και είχαν γίνει θεατές πάρα πολλών και αξιοθαύμαστων θείων σημείων, και είχαν μάθει καλά από ίδια πείρα την υπεροχή της θείας δυνάμεως, φοβούνταν ακόμη μήπως τυχόν αυτή ατονήσει στο καθήκον, εννοώ, να τους διανέμει τα αναγκαία για τη ζωή, και να τους προμηθεύει από παντού τα τρόφιμα, και να τους χορηγεί τα ύδατα. Αλλά νικώνται από την ολιγοψυχία, έχοντας παιδαριώδη και άνανδρο νου. Και αν τους έβρισκε έστω και κάτι μικρό από όσα προξενούν φυσική στενοχώρια, επιτίθεντο αμέσως στον παιδαγωγό, και κραύγαζαν ανόσια γιατί είχε γίνει εξάλλου μεσίτης για αυτούς, και γιατί μέσω αυτού είχαν κληθεί στην ελευθερία. Μάλιστα, μακάριζαν αυτούς που είχαν χαθεί κατά τις προηγούμενες ολιγοψυχίες, διότι είχαν κυριευθεί από την επιθυμία για τα κρέατα της Αιγύπτου έπειτα, αφού έφαγαν τα ολέθρια ορτύκια, καταδικάζονταν σε θάνατο. Γι' αυτό λένε: «Μακάρι να είχαμε πεθάνει κατά την απώλεια των αδελφών μας, ενώπιον του Κυρίου. Και γιατί μας ανεβάσατε σε αυτήν την έρημο, για να σκοτώσετε εμάς και τα κτήνη μας;» Ω της ανανδρίας, πόσο ανυπόμονο είναι το φρόνημα, και πόσο επιρρεπής στην ακηδία ο νους!

Και τον Φαρές, πάλι, η μαία τον ονόμασε εξαιτίας αυτού που συνέβη κατά τον τοκετό, και κανείς δεν στράφηκε εναντίον της με ζηλοτυπία, κατά τη λογική του Ευνομίου, θεωρώντας την ανώτερη από την εξουσία του Θεού. Αλλά και στους πατριάρχες οι μητέρες τους έδωσαν τα ονόματα, στον Ρουβήν και τον Συμεών και τον Λευί και σε όλους τους υπόλοιπους ομοίως, και κανένας εκείνα τα χρόνια δεν εμφανίστηκε ως κηδεμόνας της θείας πρόνοιας, όπως ο σημερινός συγγραφέας, ώστε να εμποδίσει τα γυναικάρια να αναδειχθούν ανώτερα σε εξουσία από τον Θεό μέσω της ονοματοδοσίας. Και τι να πει κανείς για τα επιμέρους στοιχεία της ιστορίας, το «Ύδωρ Αντιλογίας» και τον «Τόπο Πένθους» και το «Βουνό των Ακροβυστιών» και τη «Φάραγγα του Βότρυος» και τον «Αγρό Αίματος», και όλα τα παρόμοια ονόματα που δόθηκαν μεν από τους ανθρώπους, μνημονεύονται όμως πολλές φορές και από το πρόσωπο του Θεού. Από αυτά μπορεί κανείς να κατανοήσει ότι ούτε η ονομασία των πραγμάτων, η οποία γίνεται μέσω των λέξεων, ξεπερνά την ανθρώπινη ικανότητα, ούτε η δύναμη της θείας φύσης αντλεί τη μαρτυρία της από αυτά.

Ίσως κάποιοι νομίζουν ότι ο προφήτης ανέφερε δύο φορές το ίδιο θαύμα· δεν έχουν όμως έτσι τα πράγματα, αλλά δεύτερη φορά έβγαλε για αυτούς ο Μωυσής νερό από την πέτρα, μία φορά στην έρημο Χωρήβ, και τη δεύτερη στην Κάδης, όπου ετάφη η Μαριάμ αφού πέθανε· και στις δύο περιπτώσεις σε μεγάλη αφθονία, ώστε να λέγεται το «σαν σε άβυσσο πολλή»· επειδή, λόγω της ποσότητάς του, το νερό μπορούσε να παραβληθεί όχι με έναν, αλλά με πολλούς ποταμούς. Διότι αυτό αποτελούσε απόδειξη ότι τα θαύματα είχαν γίνει σε αυτούς πραγματικά, και όχι κατά φαντασία. Και εξακολούθησαν ακόμη να αμαρτάνουν εναντίον του. Εξέθεσε φοβερή κατηγορία για τον λαό των Ιουδαίων, ότι, ενώ δέχονταν τόσο μεγάλα θαύματα και έπρεπε να απέχουν από τα παλαιά τους αμαρτήματα, ωστόσο πρόσθεσαν άλλα σε εκείνα, αμαρτάνοντας όχι γενικώς, αλλά απέναντι σε Αυτόν, δηλαδή σφάλλοντας σε αυτόν που τους παρείχε τα θαύματα· γι' αυτό και πρόσθεσε: Παρέπικραναν τον Ύψιστο σε τόπο άνυδρο. Πώς τον παρέπικραναν; Όχι επειδή δίψασαν, ούτε επειδή ζήτησαν νερό, αλλά επειδή περιφρονούσαν και χλεύαζαν εκείνον που τους το πρόσφερε. Γι' αυτό και οι τόποι των θαυμάτων ονομάστηκαν, ο μεν ένας Ύδωρ Αντιλογίας, ο δε άλλος Πειρασμός και Λοιδορία, λόγω του ότι πείραζαν τον Κύριο λέγοντας: Είναι ο Κύριος ανάμεσά μας, ή όχι; Διότι με αυτά ακριβώς τα λόγια τα εξέθεσε ο νομοθέτης Μωυσής. Σε αυτά μοιάζουν σαφώς τα ακόλουθα: Και εξεπείρασαν τον Θεό στις καρδιές τους, ζητώντας τροφές για τις ψυχές τους.