Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 20:3

Είναι γεγραμμένο, λοιπόν: «Και ήλθαν οι υιοί Ισραήλ, και όλη η συναγωγή, στην έρημο Σιν, κατά τον πρώτο μήνα, και παρέμεινε ο λαός στην Κάδης, και πέθανε εκεί η Μαριάμ, και τάφηκε εκεί. Και δεν υπήρχε νερό για τη συναγωγή, και συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Μωυσή και τον Ααρών. Και ο λαός καταφερόταν εναντίον του Μωυσή, λέγοντας: Μακάρι να είχαμε χαθεί κατά την απώλεια των αδελφών μας ενώπιον του Κυρίου!»

«Αυτό είναι το ύδωρ της αντιλογίας, επειδή οι υιοί του Ισραήλ φιλονίκησαν ενώπιον του Κυρίου, και Εκείνος αγιάσθηκε ανάμεσά τους.» Διότι πορεύονταν μέσα από ξηρά γη, και διατρέχοντας πολλή διψασμένη γη, έπειτα εξαντλούμενοι από τους κόπους της οδοιπορίας, ακόμη και αν συνέβαινε κάτι μικρό από αυτά που συνήθως προκαλούν λύπη, έκαναν αφόρητη κατακραυγή εναντίον του Μωυσή και του Ααρών. Αν και είχαν γίνει θεατές πάρα πολλών και αξιοθαύμαστων θείων σημείων, και είχαν μάθει καλά από ίδια πείρα την υπεροχή της θείας δυνάμεως, φοβούνταν ακόμη μήπως τυχόν αυτή ατονήσει στο καθήκον, εννοώ, να τους διανέμει τα αναγκαία για τη ζωή, και να τους προμηθεύει από παντού τα τρόφιμα, και να τους χορηγεί τα ύδατα. Αλλά νικώνται από την ολιγοψυχία, έχοντας παιδαριώδη και άνανδρο νου. Και αν τους έβρισκε έστω και κάτι μικρό από όσα προξενούν φυσική στενοχώρια, επιτίθεντο αμέσως στον παιδαγωγό, και κραύγαζαν ανόσια γιατί είχε γίνει εξάλλου μεσίτης για αυτούς, και γιατί μέσω αυτού είχαν κληθεί στην ελευθερία. Μάλιστα, μακάριζαν αυτούς που είχαν χαθεί κατά τις προηγούμενες ολιγοψυχίες, διότι είχαν κυριευθεί από την επιθυμία για τα κρέατα της Αιγύπτου έπειτα, αφού έφαγαν τα ολέθρια ορτύκια, καταδικάζονταν σε θάνατο. Γι' αυτό λένε: «Μακάρι να είχαμε πεθάνει κατά την απώλεια των αδελφών μας, ενώπιον του Κυρίου. Και γιατί μας ανεβάσατε σε αυτήν την έρημο, για να σκοτώσετε εμάς και τα κτήνη μας;» Ω της ανανδρίας, πόσο ανυπόμονο είναι το φρόνημα, και πόσο επιρρεπής στην ακηδία ο νους!

Επί τούτοις λέγεται: «Διέρρηξε πέτρα στην έρημο και τους πότισε σαν από μεγάλη άβυσσο». Πρόσεξε δε πώς και εδώ το πλήθος των υδάτων το ονόμασε άβυσσο. Αντί δε του «διέρρηξε πέτρα», ο Ακύλας απέδωσε «έσχισε πέτρες στην έρημο», ακολουθώντας πιστά το εβραϊκό κείμενο, δια του οποίου παρίσταται ότι δεν ήταν μία η πέτρα που ανέβλυσε για αυτούς τα ύδατα, αλλά πολλές. Όθεν ο θείος Απόστολος το επισημαίνει λέγοντας: «Διότι έπιναν από πνευματική πέτρα που τους ακολουθούσε· η δε πέτρα ήταν ο Χριστός»· ωσάν η πέτρα να τους ακολουθούσε παντού, και να ήταν παρούσα σε κάθε σταθμό, σε κάθε κατάλυμα και σε κάθε τόπο. Παρατηρώντας δε αυτό, θα το βρεις και στη Γραφή του Μωυσή· διότι στην μεν Έξοδο αναφέρεται: «Και στρατοπέδευσαν στη Ραφιδίν και δεν υπήρχε νερό για να πιει ο λαός. Και ο λαός λοιδορούσε τον Μωυσή»· και καθεξής: «Είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Προπορεύσου του λαού, πάρε δε μαζί σου μερικούς από τους πρεσβυτέρους του λαού, και τη ράβδο με την οποία χτύπησες τη θάλασσα, και πήγαινε. Ιδού, εγώ στέκομαι ενώπιόν σου εκεί πάνω στην πέτρα στο Χωρήβ· και θα χτυπήσεις την πέτρα, και θα εξέλθει από αυτήν νερό, και θα πιει ο λαός. Και έπραξε έτσι ο Μωυσής». Αυτά μεν λοιπόν αναφέρονται στην Έξοδο· στους δε Αριθμούς έχει λεχθεί: «Και ήλθαν οι υιοί Ισραήλ, όλη η συναγωγή, στην έρημο Σιν, και δεν υπήρχε νερό για τη συναγωγή, και συγκεντρώθηκαν εναντίον του Μωυσή και του Ααρών. Και ο λαός λοιδορούσε τον Μωυσή».

Με την τέφρα της δαμάλεως καθαριζόταν εκείνος που ήταν ακάθαρτος εξαιτίας νεκρού. Ήλθε δε ο λαός στην Κάδης, και εκεί πέθανε η Μαρία, και ετάφη. Επειδή δεν υπήρχε νερό, γογγύζουν πάλι οι Ιουδαίοι· ο δε Μωυσής και ο Ααρών διατάσσονται να εξαγάγουν νερό από την πέτρα.