Πατερικές αναφορές στο ΑΡΙΘΜΟΙ 20:8

Πάρε τη ράβδο και συγκέντρωσε τη συναγωγή. Πρόσεξε ότι, για να τον στερεώσει στην πίστη, τον επαναφέρει στην ανάμνηση της θαυματουργίας στην Αίγυπτο λέγοντας: «Πάρε στο χέρι σου τη ράβδο με την οποία χτύπησες τον ποταμό.» Και αμέσως μετά: «Ο Χριστός παρομοιάζεται με πέτρα λόγω του άθραυστου και ακλόνητου.»

Και μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή, λέγοντας: Πάρε το ραβδί και συγκέντρωσε την κοινότητα, εσύ και ο Ααρών ο αδελφός σου, και μιλήστε στον βράχο μπροστά τους, και θα δώσει τα νερά του. Και θα βγάλετε για αυτούς νερό από τον βράχο, και θα ποτίσετε την κοινότητα και τα κτήνη τους. Και πήρε ο Μωυσής το ραβδί που βρισκόταν ενώπιον του Κυρίου, όπως τον πρόσταξε ο Κύριος, και συγκέντρωσαν ο Μωυσής και ο Ααρών την κοινότητα απέναντι από τον βράχο. Και τους είπε: Ακούστε με, εσείς οι απειθείς. Μήπως από αυτόν τον βράχο θα σας βγάλουμε νερό; Και σηκώνοντας ο Μωυσής το χέρι του, χτύπησε τον βράχο με το ραβδί δύο φορές. Και βγήκε πολύ νερό, και ήπιε η κοινότητα και τα κτήνη τους. Και είπε ο Κύριος στον Μωυσή και στον Ααρών: Επειδή δεν με πιστέψατε ώστε να με αγιάσετε ενώπιον των υιών Ισραήλ, για τον λόγο αυτόν δεν θα εισαγάγετε εσείς αυτή την κοινότητα στη γη που τους έδωσα.

Δεν γνωρίζει λοιπόν ο Ισραήλ να αγωνίζεται με ανδρεία, ούτε να αντιστέκεται γενναία στις προσβολές των παθών. Επειδή αυτό το χάρισμα δεν είχε διαφυλαχθεί για όσους βρίσκονταν υπό τον νόμο· μάλλον είχε προετοιμαστεί για όσους είναι εν Χριστώ. Αλλά, αν και θα ήταν αναμενόμενο ο Θεός από αγανάκτηση να μην τους κρίνει άξιους ούτε για την παροχή του νερού· για να ωφεληθούν όμως προς την πίστη και μέσω άλλων θαυμάτων, παρόλο που είχαν φτάσει σε τέτοιο σημείο σκληροκαρδίας, διατάζεται ο Μωυσής να χτυπήσει την πέτρα με το ραβδί. Όμως ο Θεός δεν αγνοούσε ότι, λιγοψυχώντας για λίγο εξαιτίας των εξεγέρσεων του πλήθους, θα κλονιζόταν και ο ίδιος ως προς την πίστη. Γι' αυτόν τον λόγο λέει στο βιβλίο της Εξόδου: «Πάρε μαζί σου μερικούς από τους πρεσβυτέρους του λαού, και το ραβδί με το οποίο χτύπησες τον ποταμό, πάρε το στο χέρι σου και πήγαινε. Ιδού, εγώ θα στέκομαι εκεί, πριν έρθεις εσύ στην πέτρα στο Χωρήβ, και θα χτυπήσεις την πέτρα, και θα εξέλθει από αυτήν νερό, και ας πιει ο λαός μου». Στο δε βιβλίο των Αριθμών: «Πάρε το ραβδί και συγκέντρωσε τη συναγωγή, εσύ και ο Ααρών ο αδελφός σου. Και μίλησε στην πέτρα ενώπιόν τους, και θα δώσει τα νερά της.

«Και θα βγάλετε για αυτούς νερό από την πέτρα, και θα ποτίσετε τη συναγωγή». Παρατήρησε ότι, για να τον στερεώσει στην πίστη, τον επαναφέρει στην ανάμνηση της θαυματουργίας στην Αίγυπτο λέγοντας: «Πάρε στο χέρι σου τη ράβδο, με την οποία χτύπησες τον ποταμό». Είναι σαν να λέει: Η ράβδος που μετέβαλε τον μεγάλο ποταμό σε αίμα, με την άρρητη δύναμη του Θεού που κατορθώνει τέτοια πράγματα, θα βγάλει πολύ εύκολα νερό και από την πέτρα. Έπειτα τον στηρίζει με άλλον τρόπο, προσθέτοντας: «Ιδού, εγώ στέκομαι εκεί». Διότι δεν θα είσαι μόνος, λέει, ούτε εσύ θα είσαι πάλι ο αυτουργός του θαύματος· αλλά εγώ θα αναδείξω την πέτρα μητέρα πολλών ναμάτων, θα προετοιμάσω το θαύμα, και θα περιμένω τη δική σου υπηρεσία. Μίλησε στην πέτρα, και εγώ θα είμαι η δύναμη των λόγων σου.

β'. Λοιπόν, όταν πέθανε η Μαριάμ κατά τον πρώτο μήνα, ο λαός δίψασε. Έπειτα, κατόπιν προσταγής του Θεού, ο θεσπέσιος Μωυσής χτυπά με το ραβδί του τον βράχο, ενώ παρίσταντο μαζί του και οι πρεσβύτεροι του λαού, καθώς βέβαια και ο Ααρών. Και αυτοί μεν μιλούν προς τον βράχο, αυτός δε αναβλύζει άφθονο νερό και πότισε τη συναγωγή και τα κτήνη τους, όπως έχει γραφτεί. Τι λοιπόν λέμε ότι υπονοείται πάλι με τον θάνατο της Μαριάμ, ή ποια θα μπορούσε γενικά να θεωρηθεί ότι είναι, και τι σκοπό εξυπηρετεί ως αναγκαία δήλωση το να αναφέρεται ότι πέθανε κατά τον πρώτο μήνα; Θα δεχτούμε λοιπόν, ότι ο Μωυσής αποτελεί τύπο του νόμου, ο Ααρών της ιερωσύνης, ενώ το πρόσωπο της Μαριάμ θα το αποδώσουμε στη λατρεία σύμφωνα με τον νόμο. Γι' αυτό άλλωστε είπε ο Θεός μέσω της φωνής του αγίου προς την αχαλίνωτη Ιερουσαλήμ: «Και απέστειλα μπροστά σου τον Μωυσή, τον Ααρών και τη Μαριάμ.» Βλέπεις πώς είχε τοποθετηθεί μαζί με τον Μωυσή και τον Ααρών για να καθοδηγεί τον Ισραήλ;

Και στη συνέχεια: Μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή λέγοντας: «Πάρε τη ράβδο, και συγκέντρωσε την κοινότητα εσύ και ο Ααρών ο αδελφός σου, και να μιλήσετε στην πέτρα μπροστά τους, και θα δώσει τα νερά της. Και θα βγάλετε για αυτούς νερό από την πέτρα, και θα ποτίσετε την κοινότητα και τα ζώα τους». Εύλογα λοιπόν, επειδή σε διάφορους τόπους φαίνεται ότι η πέτρα παρείχε το νερό, για μεν την πρώτη περίπτωση έχει λεχθεί μέσω των προηγουμένων: «Έσχισε πέτρα στην έρημο, και τους πότισε σαν από μεγάλη άβυσσο»· για δε τη δεύτερη προσθέτει στη συνέχεια: «Και έβγαλε νερό από την πέτρα, και κατέβασε νερά σαν ποταμούς». Πλην όμως, παρόλο που τους χορηγήθηκαν τόσα πολλά, ωστόσο συνέχισαν να αμαρτάνουν, και να αμαρτάνουν όχι απέναντι στους εαυτούς τους, αλλά σε Αυτόν. Διότι κατά του ίδιου του Θεού διέπρατταν την αμαρτία, ασεβώντας με το να Του αντιλέγουν. Γι' αυτό προσθέτει: «Πίκραναν τον Ύψιστο σε άνυδρο τόπο»· ή κατά τον Ακύλα, «Επαναστατώντας κατά του Υψίστου σε άβατο τόπο»· ή κατά τον Σύμμαχο, «Φιλονικώντας με τον Ύψιστο μέσα στη δίψα σε άβατο τόπο». Το γιατί δε πίκραναν τον Ύψιστο σε άνυδρο τόπο, το δίδαξε ο Μωυσής· διότι, μετά την παροχή του νερού σε αυτούς από την πέτρα, διηγείται λέγοντας: «Και ονόμασε τον τόπο εκείνο Πειρασμό και λοιδορία, εξαιτίας της λοιδορίας των υιών του Ισραήλ, και επειδή πείραζαν τον Κύριο, λέγοντας: Είναι ο Θεός ανάμεσά μας, ή όχι;».

Με την τέφρα της δαμάλεως καθαριζόταν εκείνος που ήταν ακάθαρτος εξαιτίας νεκρού. Ήλθε δε ο λαός στην Κάδης, και εκεί πέθανε η Μαρία, και ετάφη. Επειδή δεν υπήρχε νερό, γογγύζουν πάλι οι Ιουδαίοι· ο δε Μωυσής και ο Ααρών διατάσσονται να εξαγάγουν νερό από την πέτρα.