τῆς γὰρ σοφίας εἰπούσης «ἔκτισέ με ἀρχὴν ὁδῶν αὐτοῦ» τὸ «ἐν ἀρχῇ» ἐξέθετο εἰπὼν «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος», ἀντὶ δὲ τοῦ «ἔκτισέ με» 〈τὸ〉 «καὶ θεὸς ἦν 〈ὁ λόγος〉», ἵνα μὴ τὸν ἐν προφορᾷ, ἀλλὰ τὸν ἐν ὑποστάσει παγίᾳ ἀπαθῶς ἐκ πατρὸς 〈γεγεννημένον〉 θεὸν λόγον νοήσωμεν, ἀντὶ δὲ τοῦ «ἤμην παρ᾽ αὐτῷ» τὸ «〈ἦν〉 πρὸς θεόν», ἀντὶ δὲ τοῦ «δι᾽ ἐμοῦ τὰ ἀπ᾽ αἰῶνος», τὸ «πάντα δι᾽ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν», ἀντὶ δὲ τοῦ «ἐθεμελίωσε» τὸ «ὃ γέγονεν, ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν», ᾧ ἴσον τὸ «ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα», ἀντὶ δὲ τοῦ «ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο» 〈τὸ〉 «ἡ σοφία ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον», ἀντὶ δὲ τοῦ «ἤμην παρ᾽ αὐτῷ ἁρμόζουσα» τὸ «οὐ δύναται ὁ υἱὸς ποιεῖν ἀφ᾽ ἑαυτοῦ οὐδέν, ἐὰν μή τι βλέπῃ τὸν πατέρα ποιοῦντα· ἃ γὰρ ἂν ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καὶ ὁ υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ», ὡς ἔχειν τὴν ἐπὶ στόματος δύο καὶ τριῶν μαρτύρων * εἰς ἀπόδειξιν τῆς κατ᾽ οὐσίαν πρὸς πατέρα τοῦ υἱοῦ ὁμοιότητος. ὁ μὲν γὰρ τοῦ σοφοῦ τὴν σοφίαν υἱόν, ὁ δὲ τοῦ θεοῦ τὸν λόγον μονογενῆ θεόν, ὁ δὲ τοῦ θεοῦ τὸν υἱὸν εἰκόνα φησίν, ὡς τὸν θεοῦ λόγον καὶ τὴν σοφίαν καὶ τὴν εἰκόνα ὅμοιον ἐκ πάντων, καθὰ προείρηται, καὶ κατ᾽ οὐσίαν υἱὸν τοῦ θεοῦ καὶ πατρὸς τοῖς πᾶσι κηρύττεσθαι.
Μετάφραση
Διότι, ενώ η Σοφία είπε «ἔκτισέ με ἀρχὴν ὁδῶν αὐτοῦ», εξέθεσε το «εν αρχή» λέγοντας «ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος», και αντί του «ἔκτισέ με» έθεσε το «καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος», για να μη νοήσουμε τον προφορικό λόγο, αλλά τον Θεό Λόγο ο οποίος γεννήθηκε απαθώς από τον Πατέρα με σταθερή υπόσταση. Αντί δε του «ἤμην παρ᾽ αὐτῷ» έθεσε το «ἦν πρὸς τὸν θεόν», αντί του «δι᾽ ἐμοῦ τὰ ἀπ᾽ αἰῶνος» το «πάντα δι᾽ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν», αντί του «ἐθεμελίωσε» το «ὃ γέγονεν, ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν», με το οποίο ταυτίζεται το «ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα», αντί του «ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο» το «ἡ σοφία ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον», και αντί του «ἤμην παρ᾽ αὐτῷ ἁρμόζουσα» το «οὐ δύναται ὁ υἱὸς ποιεῖν ἀφ᾽ ἑαυτοῦ οὐδέν, ἐὰν μή τι βλέπῃ τὸν πατέρα ποιοῦντα· ἃ γὰρ ἂν ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καὶ ὁ υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ», ώστε να έχουμε τη διά στόματος δύο και τριών μαρτύρων επιβεβαίωση προς απόδειξη της κατ' ουσίαν ομοιότητας του Υιού προς τον Πατέρα. Διότι ο ένας ονομάζει τη σοφία του Σοφού, Υιό, ο άλλος τον Λόγο του Θεού, μονογενή Θεό, και ο άλλος τον Υιό του Θεού, εικόνα, ώστε ο Λόγος του Θεού, η Σοφία και η Εικόνα, όντας σε όλα όμοιος, όπως ελέχθη προηγουμένως, να κηρύσσεται προς όλους ως ο κατ' ουσίαν Υιός του Θεού και Πατρός.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες