Πατερικές αναφορές στο ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 9:1

Διότι ένας είναι αυτός που ενανθρώπησε, ούτε ο Πατέρας ούτε ο Παράκλητος, αλλά μόνο ο Υιός, όχι φαινομενικά, όχι φανταστικά, αλλά αληθινά· διότι ο Λόγος έγινε σάρκα, διότι η σοφία οικοδόμησε για τον εαυτό της οίκο. Και γεννήθηκε ως άνθρωπος ο Θεός Λόγος με σώμα από την Παρθένο χωρίς σαρκική συνεύρεση με άνδρα· διότι η παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει υιό. Αληθινά λοιπόν γεννήθηκε, αληθινά μεγάλωσε, αληθινά έφαγε και ήπιε, αληθινά σταυρώθηκε και πέθανε και αναστήθηκε. Όποιος τα πιστεύει αυτά, όπως ακριβώς έχουν, όπως έγιναν, είναι μακάριος· όποιος δεν τα πιστεύει αυτά είναι μιαρός, όχι λιγότερο από αυτούς που σταύρωσαν τον Κύριο. Διότι ο άρχοντας αυτού του κόσμου χαίρεται, όταν κάποιος αρνείται τον σταυρό· επειδή γνωρίζει πως η ομολογία του σταυρού είναι ο δικός του όλεθρος. Διότι αυτό είναι το τρόπαιο κατά της δύναμής του, το οποίο όταν βλέπει φρίττει και όταν ακούει φοβάται.

Διότι όλα αυτά τα έπαθε για εμάς. Και έπαθε αληθινά και όχι φαινομενικά, όπως και αληθινά αναστήθηκε. Αλλά όχι όπως κάποιοι από τους απίστους, οι οποίοι, ντρεπόμενοι για την ανθρώπινη φύση και τον σταυρό και αυτόν τον ίδιο τον θάνατο, λένε ότι φαινομενικά και όχι αληθινά ανέλαβε το σώμα από την Παρθένο και ότι υπέφερε φαινομενικά, ξεχνώντας Εκείνον που είπε: Ο Λόγος έγινε σάρκα, και: Γκρεμίστε αυτόν τον ναό, και σε τρεις ημέρες θα τον εγείρω, και: Εάν υψωθώ από τη γη, θα ελκύσω τους πάντες προς τον εαυτό μου. Επομένως, ο Λόγος κατοίκησε μέσα σε σάρκα, διότι η Σοφία οικοδόμησε για τον εαυτό της οίκο. Ο Λόγος ανέστησε την τρίτη ημέρα τον δικό Του ναό, ο οποίος καταλύθηκε από τους χριστομάχους Ιουδαίους. Ο Λόγος, όταν η σάρκα Του υψώθηκε όπως το χάλκινο φίδι στην έρημο, είλκυσε τους πάντες προς τον εαυτό Του για αιώνια σωτηρία.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Θʹ. Η σοφία οικοδόμησε για τον εαυτό της οίκο, και στήριξε επτά στύλους. [Cod. f. 42 b.] Ο Υιός του Θεού, όντας η Σοφία, όταν έγινε άνθρωπος, κατασκεύασε ο ίδιος για τον εαυτό του οίκο, τη σάρκα εκ της Παρθένου· και επτά στύλους: πνεύμα Θεού, πνεύμα σοφίας και συνέσεως, πνεύμα βουλής και ισχύος, πνεύμα γνώσεως και ευσεβείας, πνεύμα φόβου Θεού, όπως λέει ο Ησαΐας.

Διότι η σοφία οικοδόμησε για τον εαυτό της οίκο και έστησε επτά στύλους, που αποτελούν τον κατάλογο των επτά χαρισμάτων του Πνεύματος. Θα εξέλθει ράβδος από τη ρίζα του Ιεσσαί και άνθος θα αναφυεί από τη ράβδο, και θα αναπαυθεί επάνω του πνεύμα σοφίας και συνέσεως, πνεύμα βουλής και ισχύος, πνεύμα γνώσεως και ευσεβείας, και πνεύμα φόβου Θεού θα τον γεμίσει.

Αυτούς τους επτά στύλους στερέωσε η σοφία που οικοδόμησε τον οίκο της· αυτή δε είναι ο Χριστός, για τον οποίο ο Παύλος λέγει: «Χριστός, Θεού δύναμη και Θεού σοφία», διότι σε αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

«Πατέρα, εάν είναι δυνατόν, ας παρέλθει το ποτήριο τούτο.» Όχι όπως εσύ νομίζεις, Άρειε, ότι δηλαδή δειλιάζει ο Κύριός μας ή ότι τα λέει αυτά επειδή φοβάται τον θάνατο. Διότι πώς θα ήταν δυνατόν να φοβηθεί Εκείνος που έχει την εξουσία να πεθάνει και να μην πεθάνει; Λέει άλλωστε: «Έχω την εξουσία να δώσω την ψυχή μου, και έχω την εξουσία πάλι να την πάρω». Εάν βέβαια εξαναγκαζόταν από κάποιον, σωστά θα έλεγες ότι δειλιάζει· τώρα όμως ο Ίδιος λέει: «Έχω την εξουσία να δώσω την ψυχή μου, και έχω την εξουσία πάλι να την πάρω». Δηλαδή: Δεν εξαναγκάζομαι από κανέναν, γι' αυτό και έλεγε: «Έχω την εξουσία να δώσω την ψυχή μου, και έχω την εξουσία να την πάρω· αλλά, όπως ακριβώς κένωσα τον εαυτό μου, λαμβάνοντας μορφή δούλου, χωρίς κανείς να με αναγκάζει, έτσι και οικοδόμησα το δικό μου σώμα». Διότι η Σοφία οικοδόμησε για τον εαυτό της οίκο· με τον ίδιο τρόπο μπορώ, ακόμη και αν καταλυθεί το σώμα μου από τον θάνατο, να το αναστήσω δια της ζωής. Διότι εγώ είμαι Εκείνος που λέει: «Καταλύστε τον ναό τούτο, και σε τρεις ημέρες θα τον εγείρω». Επομένως, ούτε επειδή δειλιάζω, ούτε επειδή φοβάμαι τον θάνατο λέω τα λόγια τούτα, «Πατέρα, εάν είναι δυνατόν, ας παρέλθει το ποτήριο τούτο», αλλά προβάλλοντας τον λόγο ενός απόκρυφου μυστηρίου. Αυτός ο λόγος είναι δόλωμα για τον διάβολο· πρέπει με αυτά τα λόγια να τον αγκιστρώσω.

Περί του ότι η Σοφία οικοδόμησε οίκο για τον εαυτό της. Περί του: Έλεγχε τον σοφό, και θα σε αγαπήσει. Εάν γίνεις σοφός, για τον εαυτό σου θα είσαι και για τους πλησίον σου· εάν όμως αποβείς κακός, μόνος σου θα αντλήσεις τα κακά. Ότι η άφρων και θρασεία γυναίκα, στερείται το ψωμί. Η πενία ταπεινώνει τον άνδρα· ενώ ο πεπαιδευμένος υιός θα γίνει σοφός. Η μνήμη του δικαίου συνοδεύεται από εγκώμια. Όποιος πορεύεται με απλότητα, πορεύεται με ασφάλεια.

Ωδή πέμπτη. Της Θεοφανείας σου, Χριστέ. Σαν τη βροχή πάνω στον πόκο και σαν τη σταγόνα πάνω στη γη, κατέβηκε η σοφία του Θεού, κατασκήνωσε στην πανάχραντη κοιλία σου και οικοδόμησε τον δικό της οίκο σαν με επτά στύλους, με τα χαρίσματα του σεπτού και θείου Πνεύματος.

Απόκριση. Θελήσας να λάβει ουσία, όπως γνωρίζει ο ίδιος ο υπερούσιος Λόγος και δημιουργός όλων των όντων, έφερε μαζί του τους φυσικούς λόγους όλων των όντων, των ορατών και των νοουμένων, μαζί με τα ακατάληπτα νοήματα της δικής του θεότητας· εκ των οποίων, οι μεν λόγοι των νοητών ας θεωρηθούν ως το αίμα του Λόγου, οι δε λόγοι των αισθητών ας είναι η ορατή σάρκα του Λόγου. Επειδή, λοιπόν, ο Λόγος είναι διδάσκαλος των πνευματικών λόγων που ενυπάρχουν τόσο στα ορατά όσο και στα νοούμενα, αρμοδίως και ευλόγως δίδει στους αξίους να φάνε ως σάρκα την επιστήμη που βρίσκεται στους λόγους των ορατών και να πιουν ως αίμα τη γνώση που βρίσκεται στους λόγους των νοουμένων, τα οποία η Σοφία από παλιά ετοίμασε μυστικώς στο βιβλίο των Παροιμιών διά του κρατήρος και των θυμάτων· τα οστά όμως, δηλαδή τους υπερβαίνοντες κάθε νόηση λόγους περί της θεότητος, οι οποίοι απέχουν εξίσου και απείρως από κάθε κτιστή φύση, δεν τα δίδει, διότι η φύση των όντων δεν διαθέτει καμία δύναμη που να επιδέχεται σχέση με αυτούς.

Εάν λοιπόν ο Θεός θα φθείρει εκείνον που φθείρει τον ναό Του, όπως λέει ο Παύλος, ο δάσκαλος των εθνών και διαπρύσιος ρήτορας των εκκλησιών, οφείλουμε να επιδιώκουμε την αφθαρσία, χωρίς την οποία κανείς δεν θα δει τον Κύριο. Πρωταρχικό αίτιο αυτής είναι η νηστεία, η οποία, σύμφωνα με τη Σολομώντεια σοφία, αφού έθεσε ως επτά στύλους τις εβδομαδιαίες περιόδους και οικοδόμησε τον δικό της οίκο, έστησε ως τράπεζα το μυστήριο του Χριστού και παρέθεσε στους συνδαιτυμόνες της ως θυσία το καθάρσιο όλου του κόσμου. Αυτοί δε είναι όσοι δίνουν μερίδιο στους επτά μέσω της διανομής των υπαρχόντων τους και δεν παρατρέχουν με αμέλεια ούτε τον όγδοο, τον οποίο, όπως και αν θα ήθελε κάποιος να τον ονομάσει, είτε την επίσημη ημέρα της Αναστάσεως του Χριστού, χάρη στην οποία αναλαμβάνουμε και τη νηστεία, είτε εκείνον τον ξακουστό και μέλλοντα αιώνα, ο οποίος δεν τέμνεται από χρονικές περιόδους ούτε ανακυκλώνεται με τις ώρες ούτε εναλλάσσει τις ημέρες με τις νύχτες, αλλά είναι μακραίωνος και αιώνιος, προς τον οποίο αποβλέπει το πολίτευμά μας και κατά τον οποίο ο καθένας θα παραστεί ενώπιον του Θεού, για να λάβει είτε την αμοιβή είτε την τιμωρία για όσα έπραξε στη ζωή του, έστω κι αν αυτός είναι βασιλιάς, έστω κι αν είναι στρατιώτης, έστω κι αν είναι γνώστης της σοφίας, έστω κι αν ασκεί οποιαδήποτε από τις τέχνες του βίου.

Κάθισε, λοιπόν, δηλαδή το πρόσλημμα που έλαβε από εμάς έγινε κοινωνός της θείας βασιλείας, στα δεξιά του Θεού, δηλαδή στον Υιό και Λόγο, με τον οποίο έχει ενωθεί καθ' υπόστασιν, ώστε μέσω αυτής της μίας και εφάπαξ προσφοράς να τελειοποιεί στο διηνεκές τους πολλούς που βρίσκονται εδώ [στον κόσμο], οι οποίοι αγιάζονται μέσω των πολλών αισθητών προσφορών που τελούνται συχνά και σε πολλά μέρη. Είναι αόρατα παρών παντού και σε όλους, ενώνοντας τους πολλούς και ανάγοντάς τους στον εαυτό Του μέσω της κοινωνίας του ενός άρτου και του ποτηρίου, τα οποία μεταστοιχειώνονται με την ενέργεια του παντουργού Πνεύματος στο πανάγιο σώμα Του και στο τίμιο αίμα Του. Και κάνοντας αυτό πιο ξεκάθαρο, προσθέτει στη συνέχεια: «Έχοντας, λοιπόν, αδελφοί, παρρησία για την είσοδο στα Άγια διά του αίματος του Ιησού, είσοδο την οποία εγκαινίασε για εμάς ως οδό πρόσφατη και ζωντανή διά του καταπετάσματος, δηλαδή της σάρκας Του, και έχοντας Μέγα Ιερέα στον οίκο του Θεού, ας προσερχόμαστε με αληθινή καρδιά και με πλήρη βεβαιότητα πίστεως». Αυτό που προηγουμένως ονόμασε θυσία που τελέστηκε εφάπαξ, τώρα το ονόμασε οδό πρόσφατη, αλλά και ζωντανή, καθώς τελείται στο διηνεκές μέσω των θείων αγιασμάτων που προσφέρονται καθημερινά, τα οποία επίσης ονόμασε καταπέτασμα και είσοδο στα Άγια. Και ακόμη πιο ξεκάθαρα τα ονόμασε σάρκα και αίμα του Κυρίου, όπως ακριβώς είχε προείπει και ο ίδιος ο Κύριος: «Ο άρτος, τον οποίο εγώ θα σας δώσω, είναι η σάρκα μου, την οποία θα δώσω για τη ζωή του κόσμου». Και διανέμοντας τον άρτο και το ποτήριο στον Μυστικό Δείπνο [είπε]: «Αυτό είναι το σώμα μου» και «αυτό είναι το αίμα μου». Αυτός, λοιπόν, είναι ο μέγας και πρώτος και μοναδικός Ιερέας που προσφέρει στον οίκο του Θεού, όπως λέει ο θείος Απόστολος, ονομάζοντάς Τον και πάλι οίκο, τον οποίο η σοφία οικοδόμησε για τον εαυτό της, γνωρίζοντας ότι Αυτός είναι ταυτόχρονα και η σοφία και ο οίκος, Εκείνος που από τα παρθενικά αίματα οικοδόμησε για τον εαυτό Του τη σάρκα και έγινε σάρκα μέσω αμετάβλητης ενώσεως, και έτσι εσκήνωσε σε αυτήν, και μέσω αυτής μέσα σε εμάς, σύμφωνα με τη θεολογία του Ιωάννη.

«Γράφει», λέει, «ο Λέων, 'η σοφία οικοδόμησε οίκο για τον εαυτό της', αλλά το ίδιο και ο Νεστόριος». Ωστόσο, αυτό δεν αποδεικνύει ότι ο Λέων συμφωνεί με τον Νεστόριο, αλλά ότι ο Νεστόριος συμφωνεί με τον Σολομώντα. Ή, εάν κάποιος εξετάσει και αυτό το ζήτημα σύμφωνα με τις προαναφερθείσες δόλιες μεθόδους των αιρετικών, η συκοφαντία συμπεραίνει με κακόβουλη πρόθεση ότι μάλλον ο Σολομών προφήτευε τη δοξασία του Νεστορίου.

Σου φαίνεται ότι ο Λέων είναι ένοχος κατακρίσεως και ότι υπερβαίνει τον Νεστόριο όταν λέει «η σοφία οικοδόμησε οίκο για τον εαυτό της»; Και πώς δεν αντιλαμβάνεσαι ότι παρουσιάζεις τον ιερό Κύριλλο μάλλον ως προστάτη του Νεστορίου παρά ως καθαιρέτη του; Διότι στα Σχόλια διακηρύσσει ρητώς: «έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας, λέει ο μαθητής, ώστε και με τα δύο να αποδείξει ότι έγινε άνθρωπος και δεν μετέβαλε τη φύση του, διότι παρέμεινε αυτό που ήταν. Εννοείται δε πάντως ότι αυτό που κατοικεί μέσα σε κάτι άλλο είναι διαφορετικό, δηλαδή η θεία φύση μέσα στην ανθρωπότητα, και δεν υπέστη σύγχυση ούτε κάποια ανάμειξη ούτε μεταβολή σε κάτι που δεν ήταν. Διότι αυτό που λέγεται ότι κατοικεί σε κάτι άλλο δεν έχει γίνει το ίδιο με αυτό μέσα στο οποίο κατοικεί, αλλά εννοείται μάλλον ως κάτι διαφορετικό μέσα σε κάτι διαφορετικό». Βλέπεις εδώ τον πρόμαχο της αλήθειας, τον οποίο ούτε η γλώσσα της αίρεσης είχε το θράσος να προσβάλει, πώς ονομάζει με τα ίδια λόγια το ενοικούν και αυτό μέσα στο οποίο ενοικεί, και το μεν αποδίδει στη θεία φύση, το δε στην ανθρωπότητα, και πώς μέσα από την ίδια ακριβώς φράση διδάσκει καθαρά το φρόνημα της ευσέβειας και ότι η αναφορά στο ενοικούν και σε αυτό στο οποίο ενοικεί δεν εισάγει τίποτα που να την παραβλάπτει, ακόμη και αν χρησιμοποιείται κακόβουλα από τον Νεστόριο; Διότι, όπως έχει κανονιστεί πολλές φορές, οι αιρετικοί δεν κατηγορούνται για όσα έχουν κοινά με τους ευσεβείς, αλλά ελέγχονται για όσα με δόλο και βλασφημία διαστρεβλώνουν.

Και στην ερμηνεία του Λευιτικού ο ίδιος ο θεσπέσιος Κύριλλος διακηρύσσει δυνατά: «Γι' αυτό τον λόγο λαμβάνονται δύο πουλιά και νοούνται πάλι και τα δύο ως ένα, ωστόσο ζωντανά και καθαρά, διότι ο Λόγος παρέχει κάθε ζωή από μόνος του, και ο ναός που προήλθε από την Παρθένο έχει μέσα του τον ίδιο Λόγο». Τι λες; Είναι ένοχος ο ιερός Λέων για ασεβή δοξασία όταν λέει: «Η σοφία οικοδόμησε οίκο για τον εαυτό της»; Και πώς θα απαλλάξεις από την κατηγορία τον θεσπέσιο Κύριλλο, ο οποίος διακηρύσσει έντονα ότι ο Λόγος κατοικεί, και ότι η σάρκα είναι εκείνη μέσα στην οποία κατοίκησε, και πάλι ονομάζει ναό του Λόγου εκείνον που προήλθε από την Παρθένο; Εάν, λοιπόν, κάποιος από αυτά που λέει ο Σολομών, και τα οποία ο Κύριλλος μαθαίνοντας εκδιδάσκει, και με τα οποία συμφωνεί ο Λέων, από αυτά εισάγει τον Νεστόριο και φιλονικεί να διασύρει τον Λέοντα ως ομόδοξό του, άραγε ένας τέτοιος άνθρωπος δεν χρειάζεται περισσότερο γιατρούς και την ιατρική τέχνη παρά τους ελέγχους του λόγου και τη βοήθεια και διόρθωση που προέρχεται από αυτόν;

Πολύ ορθά, λοιπόν, η υπέρσοφη και αγαθή Σοφία υμνείται από τα ιερά λόγια των Γραφών, επειδή τοποθετεί έναν μυστικό κρατήρα και αναβλύζει το ιερό ποτό του, ή μάλλον, επειδή πριν από αυτά παραθέτει τις στερεές τροφές, και με υψηλό κήρυγμα αναζητεί η ίδια με αγαθοπρέπεια αυτούς που την έχουν ανάγκη. Διπλή, λοιπόν, είναι η τροφή που παραθέτει η θεία Σοφία: αφενός η στερεά και μόνιμη, και αφετέρου η υγρή και ρέουσα· και χορηγεί τις προνοητικές της αγαθότητες μέσω ενός κρατήρα. Ο κρατήρας, συνεπώς, εφόσον είναι κυκλικός και διάπλατα ανοιχτός, ας θεωρηθεί σύμβολο της άναρχης και ατελεύτητης πρόνοιας των πάντων, η οποία είναι απλωμένη και ταυτόχρονα περιπορεύεται τα πάντα. Πλην όμως, επειδή αυτή η πρόνοια, μολονότι εκτείνεται προς όλα, παραμένει στον εαυτό της και στέκεται σε ακίνητη ταυτότητα, απολύτως εδραιωμένη χωρίς να απομακρύνεται ποτέ από τον εαυτό της, γι' αυτό και ο ίδιος ο κρατήρας στέκεται μόνιμα και ακλόνητα.

Λέγεται δε ότι και η Σοφία οικοδομεί οίκο για τον εαυτό της και μέσα σε αυτόν παραθέτει τις στερεές τροφές και τα ποτά και τον κρατήρα, ώστε να καθίσταται φανερό σε όσους προσεγγίζουν τα θεία με θεοπρεπή τρόπο, ότι Εκείνος που είναι ο αίτιος του να υπάρχουν και να ευημερούν τα πάντα αποτελεί και παντελή πρόνοια, και προχωρεί προς τα πάντα και γίνεται παρών μέσα στα πάντα και περιέχει τα πάντα, και πάλι ο Ίδιος, παραμένοντας στον Εαυτό Του κατά τρόπο υπερέχοντα, δεν είναι τίποτε, μέσα σε τίποτε και ως προς τίποτε. Αντιθέτως, υπεξαιρείται των όλων, υπάρχοντας ο Ίδιος μέσα στον Εαυτό Του με τον ίδιο πάντοτε τρόπο και αιώνια, και ιστάμενος και παραμένοντας και διατηρώντας πάντοτε την ίδια και αναλλοίωτη κατάσταση, και με κανέναν απολύτως τρόπο δεν εξέρχεται από τον Εαυτό Του, ούτε εγκαταλείπει την οικεία Του έδρα και την ακίνητη μονή και εστία Του. Αλλά και μέσα σε αυτήν αγαθουργεί τις καθολικές και παντελείς πρόνοιες, και ενώ προχωρεί προς τα πάντα παραμένει στον Εαυτό Του, και είναι διαρκώς και ιστάμενος και κινούμενος, και ούτε ιστάμενος ούτε κινούμενος, αλλά, όπως θα έλεγε κανείς, κατέχει τις προνοητικές ενέργειες μέσα στη σταθερότητα και τη σταθερή παραμονή μέσα στην άσκηση της πρόνοιας, κατά τρόπο ταυτόχρονα σύμφυτο και υπερφυή.

Αποστέλλουμε, λοιπόν, ολόκληρη αυτήν τη δική μας Συμβολική Θεολογία, στην οποία θα βρεις, μαζί με τον οίκο της σοφίας, και τους επτά στύλους διευκρινισμένους, και τη στερεά της τροφή διαιρεμένη σε θυσίες και άρτους· επίσης, το ποια είναι η κράση του οίνου, και επιπλέον, ποια είναι η κραιπάλη από τη μέθη του Θεού, και αυτά που μόλις αναφέρθηκαν έχουν διαρθρωθεί μέσα σε αυτήν πιο διεξοδικά. Και αποτελεί, όπως νομίζω, αγαθή εξευρέτρια όλων των συμβολικών θεολογιών, η οποία συμφωνεί απόλυτα με τις ιερές παραδόσεις και τις αλήθειες των θείων λογίων.

Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε προχωρήσαμε στη συγγραφή επτά δεκάδων και μόνο θαυμάτων, βλέποντας ότι στην Αγία Γραφή ο αριθμός επτά είναι μυστικός και ο δέκα τέλειος· και μέσω αυτών μπορούμε να παρουσιάσουμε και τα δύο όσον αφορά τα σημεία (θαύματα), δηλαδή και το μυστικό και το τέλειο. Διότι το μεν μυστικό υποδηλώνει τον κρυφό λόγο των ιάσεων, το δε τέλειο υποδηλώνει το άπειρο. Για τον μυστικό και τίμιο χαρακτήρα του επτά διδασκόμαστε από την Γραφή μέσω των εξής: ο Θεός των όλων την έβδομη ημέρα της δημιουργίας αναπαύθηκε και την θέσπισε ως άγια· διέταξε να καταναλώνεται επί επτά ημέρες η άζυμη τροφή του Πάσχα· και να κατασκευαστεί λυχνία με επτά καυλούς και επτά λύχνους. Και γι' αυτό τον λόγο έβδομος από τον Αδάμ γεννήθηκε ο Ενώχ, και έβδομος από τον Αβραάμ ο Μωυσής. Μαθαίνουμε επίσης ότι επτά οφθαλμοί του Κυρίου επιβλέπουν την οικουμένη· και ακούμε τον Ησαΐα να αναφέρει ισάριθμα πνεύματα· και ο Σολομών απαρίθμησε επτά στύλους της σοφίας· και οι απόστολοι προχειρίζουν νομίμως επτά διακόνους.