Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 109:2

Χαίρε, τριδένδριο μονόδενδρο ξύλο, που κάποτε ήσουν δόξα του Λιβάνου, τώρα όμως είσαι δική μας δόξα και τείχος ακράδαντο, και ράβδος και βακτηρία, και «ράβδος ευθύτητος» και ράβδος δυνάμεως, διά της οποίας συντρίβονται τα νοητά έθνη σαν σκεύη κεραμέως.

Λαμπρά, βέβαια, είναι τα κατορθώματά σου και χθες και προχθές, βασιλιά, όσα μοιράστηκαν η θάλασσα και η στεριά, και πάντοτε το επόμενο είναι λαμπρότερο από το προηγούμενο. Το τωρινό όμως αυτό τρόπαιο είναι μεγαλύτερο από όλα τα τρόπαιά σου, και όχι μόνο από τα δικά σου τρόπαια, αλλά και από τα κατορθώματα των παλαιότερων βασιλέων και στρατηγών σε οποιαδήποτε εποχή, για να μην πω ότι είναι ασύγκριτο και τέτοιο που κανένας από τους πανίσχυρους βασιλείς δεν έχει επιτελέσει ποτέ. Αυτά τα έφερε το σημείο του σταυρού, με το οποίο και εσύ ο ίδιος οχυρώθηκες και το οποίο υπέδειξες στους στρατιώτες σου να υψώνουν ως λάβαρο. Γι' αυτό και άκουσες, όπως ο μέγας Κωνσταντίνος: «Εν τούτω νίκα τους εχθρούς σου». Αυτό το όπλο θα είναι για σένα ράβδος δυνάμεως που θα σου αποσταλεί από τη Σιών και θα υποτάξει στα χέρια σου ολόκληρη τη γη ως τα τέσσερα πέρατά της. Αυτό θα υποτάξει κάτω από τα πόδια σου κάθε εχθρό και πολέμιο, τόσο της Ανατολής όσο και της Δύσης. Διότι έχουν φτάσει, αν πρέπει να μιλήσουμε προφητικά, οι ημέρες της εκδικήσεως. Έχουν φτάσει οι καιροί της ανταποδόσεως. Και πρέπει τα τέκνα της ταλαίπωρης Περσίας να συντριβούν πάνω στην πέτρα, που είναι ο Χριστός, και να της ανταποδοθεί εκείνη η ανταπόδοση που πολλές φορές μας ανταπέδωσε.

Στον καίσαρα Μελισσηνό. Άγιε μου δέσποτα, εσύ που στάλθηκες από τον Θεό ως ελευθερωτής στη βάρβαρη αλλά και στη δική μας οικουμένη, αποτελείς για όλους παρηγοριά και ανακούφιση, σε όσους προστρέχουν στο θεοστεφές κράτος σου, και κυρίως για την αδυναμία της δικής μου ταπεινότητας είσαι ράβδος δυνάμεως και πύργος ισχύος απέναντι στο πρόσωπο του εχθρού, όποιον κι αν πρέπει να εννοήσουμε ως αυτόν τον εχθρό, είτε κάποιον εντελώς άδικο διώκτη, είτε τη θλίψη που καρφώνει τα βέλη της εσωτερικά. Διότι, αν κάτι από αυτά με ενοχλήσει έστω και στο ελάχιστο, αμέσως ο σύμμαχος βρίσκεται δίπλα μου και δεν είναι μακριά το φάρμακο που ανακουφίζει από τον πόνο, αφού, μόλις θυμηθώ τη βασιλεία σου, αμέσως ευφραίνομαι.