Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 13:6

Και ο Ησαΐας συμφωνεί για τα ίδια πράγματα, προφητεύοντας και λέγοντας: «Εκείνοι στους οποίους δεν αναγγέλθηκε κάτι γι' αυτόν, θα τον δουν· και εκείνοι που δεν έχουν ακούσει, θα κατανοήσουν». Εκεί τους κατέλαβε φόβος, όπου δεν υπήρχε φόβος. Διότι ο Θεός βρίσκεται σε γενεά δίκαιη. Και ποιοι άλλοι είναι αυτοί, παρά εκείνοι που εργάζονται την ανομία, και εκείνοι που προηγουμένως δεν επικαλούνταν τον Κύριο; Διότι θα έρθει κάποτε ο καιρός που θα τον επιγνώσουν, κατά τον οποίο θα αναλάβουν τον φόβο του Θεού και τον αγαθό τρόμο. Ότι δε το να αναλάβει κανείς τον φόβο του Κυρίου είναι αγαθό, είναι φανερό από αυτό που λέγεται: «Αρχή σοφίας είναι ο φόβος του Κυρίου». Αυτοί, λοιπόν, που υποδηλώνονται θα φοβηθούν εκεί με φόβο· δηλαδή «τότε». Και ποιον θα φοβηθούν παρά τον Κύριο; Και το «εκεί», πού αλλού αναφέρεται παρά στη γενεά που πρόκειται να συγκροτηθεί; Γι' αυτό προσθέτει: «Διότι ο Θεός βρίσκεται σε γενεά δίκαιη. Ντροπιάσατε τη βουλή του φτωχού, αλλά ο Κύριος είναι η ελπίδα του». Όπως ακριβώς στις άλλες κρίσεις που αφορούν συναλλαγές και κοινωνικές σχέσεις δεν πρέπει να προσωποληπτούμε, έτσι και στην περίπτωση όσων συμβουλεύονται δεν πρέπει να αποβλέπει κανείς στην εξουσία και τον πλούτο, αλλά στον συγκροτημένο νου και σε αυτόν που έχει αγαθή συνείδηση. Πρέπει να εκλάβουμε, αν είναι δυνατόν, τα όσα προαναφέρθηκαν ως αναφερόμενα στους Ιουδαίους, οι οποίοι έσπευσαν να ντροπιάσουν τη βουλή του Σωτήρα, επειδή τον θεωρούσαν ως κάποιον φτωχό και όχι ως τον πλούτο της θεότητας. Διαρκώς, άλλωστε, αντιλέγουν στη διδασκαλία του και κακολογούν τις θαυματουργικές του δυνάμεις, ισχυριζόμενοι ότι δεν έγιναν με θεϊκή δύναμη, αλλά από κάπου αλλού.

Αυτά ευλόγως απείλησε ο κηδεμόνας των ανθρώπων Λόγος του Θεού· επειδή, αφού έσκυψε από τον ουρανό προς τους υιούς των ανθρώπων, αναζητώντας μεταξύ τους εάν υπάρχει κάποιος που να έχει σύνεση ή να αναζητά τον Θεό, δεν βρήκε κανέναν· αντίθετα, διαπίστωσε ότι όλοι, εξαιτίας της επιβουλής των εχθρών, είχαν εκτραπεί και εξαχρειωθεί, ώστε να μην έχει απομείνει ούτε ένας που να πράττει αγαθά έργα. Τα μεν πρώτα, λοιπόν, τα περιέχει ομοίως και ο 13ος (ψαλμός)· τα επόμενα όμως διαφοροποιούνται. Διότι στον μεν 13ο συνδέεται με αυτά το: «Ότι ο Θεός βρίσκεται σε γενεά δίκαιη· τη βουλή του φτωχού την ντροπιάσατε, επειδή ο Κύριος είναι η ελπίδα του»· εδώ όμως (αναφέρει): «Ότι ο Θεός διασκόρπισε τα οστά των ανθρωπαρέσκων· ντροπιάστηκαν, διότι ο Θεός τους εξουδένωσε». Και τα μεν (χωρία) του 13ου έτυχαν της κατάλληλης ερμηνείας στα οικεία σημεία· τα δε προκείμενα, όπως τα κατανοήσαμε, παρατίθενται για όσους τα μελετούν.

«Αυτοί που καταβροχθίζουν»: Διότι μέσα στον ίδιο τον φάρυγγά τους οι δαίμονες είχαν τον άνθρωπο σαν τροφή, χωρίς να κατανοούν ότι ο Θεός δεν μπορεί να λησμονήσει το πλάσμα του. «Εκεί κυριεύθηκαν από δειλία»: Όταν ο Θεός ήρθε προς αναζήτηση του ανθρώπου, οι δαίμονες καταπλήχθηκαν από μεγάλο φόβο· για όσους σώζονταν όμως δεν υπήρχε φόβος, αλλά σωτηρία. «Επειδή ο Θεός»: Διότι ο Θεός κατοικεί μέσα στους δικαίους, τους οποίους κατέστησε δικό του γένος, προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση. «Τη βουλή του φτωχού»: Οι δαίμονες φθονούν, επειδή όσοι πτώχευσαν για τον Χριστό έχουν ελπίδα τους τον Κύριο· δεν παύουν να τους εξευτελίζουν, όμως εκείνοι δεν φοβούνται, εφόσον είναι αφιερωμένοι στον Θεό. «Ποιος θα δώσει»: Ο Χριστός· διότι στη Σιών νομοθέτησε τη σωτηρία των πιστών, δηλαδή τα μυστήρια.

ΤΙΤΛΟΣ ΙΘ΄. — Περί παραμονής και των παραμενόντων· και ότι πρέπει αυτοί να διατηρούν πίστη και εύνοια προς εκείνους που τους προσέλαβαν. «Απόκτησε εμπιστοσύνη με τον πλησίον σου, για να ευφρανθείς με τα αγαθά του. Σε καιρό θλίψης μείνε κοντά του, για να γίνεις συγκληρονόμος στην κληρονομιά του.» «Βάλε στο σπίτι σου ξένο, και θα σε αναστατώσει με ταραχές και θα σε αποξενώσει από τα δικά σου υπάρχοντα.» ΤΙΤΛΟΣ Κ΄. — Περί προϊσταμένων· και ότι πρέπει αυτοί να προΐστανται με ζήλο. «Ο προϊστάμενος, ας προΐσταται με ζήλο.» ΤΙΤΛΟΣ ΚΑ΄. Περί φτωχών· και ότι δεν πρέπει να αποφεύγουμε, να εξουθενώνουμε και να αποστρεφόμαστε τους πένητες. «Ο Θεός θα εισακούσει την κραυγή του πένητα και του φτωχού.» «Ο Κύριος έγινε καταφύγιο για τον πένητα· δεν ξέχασε την κραυγή των πενήτων. Ο φτωχός δεν θα ξεχαστεί παντοτινά· η υπομονή των πενήτων δεν θα χαθεί για πάντα. Όταν υπερηφανεύεται ο ασεβής, καταφλέγεται ο φτωχός. Σε σένα έχει αφεθεί ο φτωχός. Εισάκουσες, Κύριε, την επιθυμία των πενήτων.» «Καταντροπιάσατε τη βουλή του φτωχού· όμως ο Κύριος είναι η ελπίδα του.» «Θα φάνε οι πένητες και θα χορτάσουν.» «Θα κρίνει δίκαια τους φτωχούς του λαού, και θα σώσει τους γιους των πενήτων.» «Γνώρισα ότι ο Κύριος θα αποδώσει δικαιοσύνη υπέρ των φτωχών, και το δίκιο των πενήτων.» «Η φτώχεια ταπεινώνει τον άνθρωπο.» «Αυτός που ατιμάζει τον πένητα, αμαρτάνει.» «Ο φτωχός δεν υφίσταται απειλή.» «Αυτός που συκοφαντεί τον πένητα, εξοργίζει Εκείνον που τον έπλασε.» «

Ψαλμός 13ος. Του Δαβίδ· εις το τέλος. «Είπε ο άφρων μέσα στην καρδιά του: Δεν υπάρχει Θεός», από τον οποίο δεν είναι πιο άφρων ούτε το βόδι ούτε ο όνος, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν αγνόησαν τον κτήτορά τους. Όσοι δε λέγουν ότι δεν υπάρχει Θεός που να ανταποδίδει τις πράξεις, «διεφθάρησαν και έγιναν βδελυροί» με αθέμιτες πράξεις, μη επιδεικνύοντας πουθενά χρηστότητα. «Ο Κύριος έσκυψε από τον ουρανό» για να κατέλθει δια της σαρκώσεως «στους υιούς των ανθρώπων, για να δει εάν υπάρχει κάποιος που να έχει σύνεση ή να εκζητεί τον Θεό», βρήκε όμως το αντίθετο, φονιάδες και βέβηλους, οι οποίοι «όλοι παρέκκλιναν, ταυτόχρονα αχρειώθηκαν, δεν υπάρχει κανείς που να πράττει χρηστότητα, δεν υπάρχει ούτε ένας». «Άραγε δεν θα το κατανοήσουν όλοι όσοι εργάζονται την ανομία;» ότι δεν μπορούν να μείνουν κρυφοί από τον Θεό, ίσως δε ούτε και από τους ανθρώπους. «Εκείνοι που κατατρώγουν τον λαό μου», σαν να τρώνε άρτο με πλεονεξία, «δεν επικαλέστηκαν τον Κύριο», πράγμα που σημαίνει ότι εξέπεσαν της πίστεως, και εντεύθεν λοιπόν ως χαλαροί και δειλοί «δεν επικαλέστηκαν τον Κύριο». «Εκεί δείλιασαν από φόβο, όπου δεν υπήρχε φόβος», διότι ο Κύριος ευδοκεί και προφθάνει στη γενεά των δικαίων. «Τη βουλή του πτωχού ντροπιάσατε, αλλά ο Κύριος είναι η ελπίδα του», έστω κι αν από εμάς παραβλέπεται. «Ποιος θα δώσει από τη Σιών το σωτήριο του Ισραήλ;» Κανείς, παρά μόνον ο σεσαρκωμένος Θεός που κατοικεί στη Σιών. «Όταν επιστρέψει από την αιχμαλωσία τον λαό του», από την αιχμαλωσία του λωποδύτη, «θα αγαλλιάσει ο Ιακώβ», δηλαδή το σύστημα των πιστών, «και θα ευφρανθεί» ο ισραηλιτικός νους που καθορά τον Θεό.