Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 18:6

Η φυλακή, λοιπόν, κρατούσε τον μάρτυρα, ο οποίος χαιρόταν και καυχιόταν μέσα του επειδή έπασχε για τον Χριστό και επειδή σύντομα θα πέθαινε, οφείλοντας πολλές ευχαριστίες στον Θεό για αυτή την καλή απόφαση η οποία του ήταν απολύτως ευχάριστη. Σε εκείνους τους φονιάδες, όμως, προκειμένου να μην φτάσει πλέον κανείς άλλος σε τέτοιο σημείο τόλμης, ούτε να επιτρέπεται σε κανέναν να προσβάλλει τη θρησκεία τους, φάνηκε λογικό και πολύ ταιριαστό στα συμφέροντά τους να υποστεί ο άνδρας τον θάνατο παρουσία όλων όσοι βρίσκονταν στην πόλη, οι οποίοι θα συγκεντρώνονταν μαζί, ώστε να βλέπουν και να ακούνε και αυτά που έπραξε και την τιμωρία που υφίσταται για την τόλμη του. Όταν, λοιπόν, εκείνοι έβγαλαν την ανακοίνωση, και όλοι ήταν ήδη παρόντες, τόσο οι δικοί μας όσο και οι απέξω, και το θέατρο ήταν πλέον γεμάτο, «η αγορά βούιζε και η γη από κάτω στέναζε», και τα ξίφη και τα χέρια των δημίων ήταν ήδη έτοιμα, τότε βγήκε από τη φυλακή ο μάρτυς, το σέμνωμα της Εκκλησίας, σαν νυμφίος που βγαίνει από τον νυμφώνα του, όπως θα έλεγε ο θείος Δαβίδ, ψάλλοντας με φωνή αγαλλιάσεως: «Σε Σένα πρέπει ύμνος, Θεέ, στη Σιών, και σε Σένα θα αποδοθεί η ευχή στην Ιερουσαλήμ». Δεν φανέρωνε κανένα σημάδι φόβου, σαν να προσερχόταν σε γιορτή και όχι σε θάνατο· διότι είχε παραδοθεί ολόκληρος στα ουράνια και έβλεπε μόνο τον Χριστό, χαιρόταν μαζί με τον Χριστό, απολαμβάνοντας αποκλειστικά Εκείνον και τα δικά Του αγαθά ακόμη και πριν από την εκδημία του.

Ποταμός εκπορεύεται από την Εδέμ, και ο Ισραήλ εκπορεύεται από την Αίγυπτο, και ο νυμφίος εκπορεύεται από τον νυμφώνα του· και «έβγαινε έξω και συνομιλούσε για τον ίδιο σκοπό»· διότι σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν θα έλεγε απολύτως την αλήθεια όποιος θα ισχυριζόταν ότι από εκεί όπου προέρχεται το καθένα φυσικά, από αυτό και εκπορεύεται. Το να ομολογούμε όμως ότι η εκπόρευση του Πνεύματος δεν είναι φυσική δεν είναι δικό μας γνώρισμα, αλλά του Μακεδονίου και του Ευνομίου, των παλαιών και δυσώδων βορβόρων. Επομένως, από όπου λαμβάνει το είναι, από εκεί και εκπορεύεται· άρα από τον Πατέρα, τη μόνη θεογόνο και πηγαία θεότητα.

Γιατί έπρεπε μόνο σε εμάς να ανατραπεί η φύση και να συγχυστούν τα όρια της κτίσεως; Διότι τι από όσα προήλθαν μέσω της γενέσεως δεν καταδύεται πάλι μέσω της φθοράς και του θανάτου; Παραλείπω τα άνθη και τα κάλλη των φυτών, τα οποία τέρπουν όχι μόνο την όραση, αλλά και τις άλλες αισθήσεις. Προσπερνώ τις ωραιότητες των δέντρων και τις αγέλες των παντοδαπών ζώων, τα οποία όλα παρέρχονται με τον χρόνο και βρίσκουν τη γένεση να προοιωνίζεται τη διάλυση. Αλλά σκέψου τον εύτακτο χορό των αστέρων, πώς ποικίλλουν το στερέωμα στολίζοντας με λαμπρότερα χρώματα τα ουράνια, και πώς δαδουχούν τη νύχτα φωτίζοντας τη σκοτεινιά της και προσφέροντας ένα ευχάριστο θέαμα σε όσους βλέπουν. Παρατήρησε πάλι τη σελήνη, πώς δανειζόμενη το φως από τον ήλιο δωρεάν πυρσεύει τον αέρα και καυχάται για το δώρο και φιλονικεί να δημιουργήσει μια άλλη ημέρα πριν από την ημέρα. Αλλά και όλα αυτά προσβλέπουν προς το τέλος και γνωρίζουν το χρέος τους και τρέχουν προς την εκπλήρωσή του. Ο ίδιος ο ήλιος δεν είναι λαμπρός στην όψη και θαυμάσιος στο κάλλος; Και τι άλλο να πει κανείς, παρά ότι ως γίγαντας αγαλλόμενος από το ένα άκρο του ουρανού έως το άλλο άκρο του ουρανού, διανύοντας εκείνον τον υπερφυή και εύτακτο δρόμο ακριβώς στο μέσο του κόσμου, αποτελεί θέαμα και επιδεικνύεται;

Αντιθέτως, εγώ, βλέποντάς σε, εκπλήσσομαι και γεμίζω από φόβο και δέος· αντιθέτως, εγώ θαυμάζω το μεγαλείο σου και πληρούμαι από τρόμο και φόβο· εγώ νιώθω δέος μπροστά στη χάρη σου· εγώ μένω έκθαμβος μπροστά στη λαμπρότητά σου. Εγώ είμαι δούλος του Θεού και διάκονος· εσύ όμως θα γίνεις Μητέρα του Θεού, του Δεσπότου και Δημιουργού μου, και όχι μόνο αυτό, αλλά και γεννήτρια, και τροφός ανεκδιήγητη που θα τον θρέψεις με τα νάματα των παρθενικών σου μαστών, Αυτόν που «δίνει την κατάλληλη τροφή» σε κάθε πλάσμα. Εγώ είμαι λάτρης του Θεού και λειτουργός των μηνυμάτων Του· εσύ όμως έχεις στα σπλάχνα σου τον ίδιο τον Θεό να κατοικεί μέσα σου σαρκικώς, και να προέρχεται από εσένα νυμφικώς, να χορηγεί σε όλους τη χαρά, και να χαρίζει θεϊκή αίγλη. Διότι μέσα σου, ω Παρθένε, ο Θεός, σαν σε κάποιον καθαρότατο και λαμπερό ουρανό, «έστησε τη σκηνή Του»· και «από εσένα, σαν νυμφίος από τον νυμφώνα, θα πορευθεί»· και μιμούμενος τον δρόμο γίγαντα, θα διατρέξει οδό στη ζωή που θα είναι σωτήρια για όλους, εκτεινόμενη από τα άκρα των ουρανών έως τα άκρα τους, και θα γεμίσει τα σύμπαντα με ένθεη θέρμη, και μαζί με αυτήν, με ζωογόνο λαμπρότητα φωτός.

Βλέποντας τον Χριστό, Πανάμωμε, να εξέρχεται από τον τάφο ως νυμφίος από τον νυμφικό θάλαμο, ολοφάνερα ωραιότατο, γεμάτη χαρά, χαιρόσουν μαζί με τους μαθητές λέγοντας: Ανέστη ο Κύριος.

Σαν νυμφίο που βγήκε από τον νυμφώνα, σε αντίκρισε από τον τάφο ωραιότατο ο χορός των αποστόλων, και συνεορτάζοντας το Πάσχα με τις φυλές των εθνών διαλαλούσε φωνάζοντας: Όλα τα έργα του Κυρίου, υμνείτε τον Κύριο. Γιατί ζητάτε με μύρα τον ζωοδότη σαν να είναι θνητός; Έχει αναστηθεί, αδειάζοντας τα βασίλεια του άδη, φώναζε στις γυναίκες από τον τάφο ψάλλοντας ο άγιος άγγελος.

β'. Ως άλλον ήλιο σε απέκτησε η Εκκλησία, εσένα που εξήλθες σαν νυμφίος από τον νυμφώνα των θείων αρετών, ολόκληρος ωραιότατος εν τω Πνεύματι· διότι, αφού έτρεξες σαν γίγαντας, έφερες την άνοιξη της ευσέβειας, και με γαλήνη σε όσους βρίσκονται κάτω από τον ουρανό, κατέλαμψας σε εμάς την ημέρα της Ορθοδοξίας με τις δαδουχίες σου, Αθανάσιε· γι' αυτό σου ανακράζω ειλικρινά:

Αυτόν που έκανε τον εαυτό του νεκρό με τους άθλους της υποταγής, Δέσποτα Χριστέ, ζωοποίησέ τον αθάνατα, και αυτόν που μετέστη από τον βίο, δείξε τον συγκάτοικο των αγίων στους αιώνες. Εκεί όπου είναι η τρυφή και η αγαλλίαση της ανώδυνης ζωής, στους ουρανούς, δώσε κατοικία σε αυτόν που μετέθεσες, καθώς ήταν ενδεδυμένος το πένθιμο σχήμα του μοναχικού βίου, Σωτήρα μας. Τριαδικό. Έναν Θεό κατά την ουσία σέβομαι, τρεις υποστάσεις υμνώ, που διακρίνονται μεν ως άλλες, αλλά δεν είναι διαφορετικής φύσεως, επειδή η θεότητα είναι μία σε τρία πρόσωπα· διότι είναι Πατέρας, Υιός και Πνεύμα. Θεοτοκίο. Προερχόμενος από τη φωτεινή σου μήτρα, ως νυμφίος από τον νυμφικό θάλαμο, ο Χριστός έλαμψε ως μέγα φως σε αυτούς που βρίσκονταν στο σκοτάδι· διότι ως ήλιος της δικαιοσύνης άστραψε και φώτισε, Αγνή, τον κόσμο. Ωδή θ΄. Ασπόρου συλλήψεως. Η ζωή του δούλου σου έδυσε όπως ο ήλιος, αλλά ανέστησέ τον, Κύριε, σε ημέρα ανέσπερη του μέλλοντος αιώνος· διότι σε σένα το αδιάδοχο φως καταλάμπει ατελεύτητα και φωτίζει τους αγίους σου.