Ἀλλὰ δέον ἡγοῦμαι τὸ προφητικὸν τοῦτο χωρίον ἀνωτέρω καθ’ εἱρμὸν εἰς μέσον προσάξαι, ἵνα σαφεστέρως ὁ τοῦ λόγου εἱρμὸς τὴν ἐπίλυσιν ἕξει. «Τάδε λέγει Κύριος,» (οὐκ ἐγὼ λέγω, φησίν, ἀλλὰ δι’ ἐμοῦ «λέγει Κύριος») «ἐξελεύσεται ῥάβδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί», ταύτην τὴν ῥάβδον ᾐνίξατο καὶ ὁ Δαβίδ, ῥάβδον καὶ βακτηρίαν παρακαλοῦσαν αὐτόν, «καὶ ἄνθος ἐκ τῆς ῥίζης ἀναβήσεται». Ὥσπερ γὰρ αἰτία καὶ ῥίζα τοῦ Υἱοῦ ὁ Πατήρ, οὕτω ῥίζα καὶ αἰτία τῆς τοῦ Λόγου σαρκώσεως ὁ Ἰεσσαί, ἐξ οὗ ἡ Παρθένος καὶ μήτηρ καὶ τὸ ἄνθος ὁ Χριστός. «Καὶ ἀναπαύσεται», φησίν, «ἐπ’ αὐτῷ», δηλαδὴ τῷ ἄνθει τῷ ἐκ τῆς ῥίζης, «πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, πνεῦμα βουλῆς καὶ ἰσχύος, πνεῦμα γνώσεως καὶ εὐσεβείας, πνεῦμα φόβου Θεοῦ ἐμπλήσει αὐτόν».
Μετάφραση
Αλλά θεωρώ αναγκαίο να παραθέσω αυτό το προφητικό χωρίο από πιο πάνω σύμφωνα με τη σειρά του, ώστε η αλληλουχία του λόγου να λάβει σαφέστερη εξήγηση. «Αυτά λέει ο Κύριος» (δεν τα λέω εγώ, λέει, αλλά μέσω εμού «τα λέει ο Κύριος») «θα βγει ράβδος από τη ρίζα του Ιεσσαί». Αυτήν τη ράβδο υπονόησε και ο Δαβίδ, ράβδο και βακτηρία που τον παρηγορούσαν, «και άνθος θα αναβλαστήσει από τη ρίζα». Διότι, όπως ακριβώς αίτιο και ρίζα του Υιού είναι ο Πατέρας, έτσι ρίζα και αίτιο της σαρκώσεως του Λόγου είναι ο Ιεσσαί, από τον οποίο προέρχεται η Παρθένος και μητέρα, και το άνθος που είναι ο Χριστός. «Και θα αναπαυθεί», λέει, «πάνω σε αυτόν», δηλαδή στο άνθος που προέρχεται από τη ρίζα, «το Πνεύμα του Θεού, πνεύμα σοφίας και συνέσεως, πνεύμα βουλής και ισχύος, πνεύμα γνώσεως και ευσεβείας, και θα τον γεμίσει το πνεύμα του φόβου του Θεού».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες