Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 35:9

Εγώ όμως, που από τη φύση μου είμαι ζωή, σας παραθέτω τον άρτο της ζωής. Γι' αυτό, «φάγετε τον άρτο μου» επάξια, για να μην πεθάνετε, «και πιείτε τον οίνο, τον οποίο ανέμειξα για εσάς», και μεθύστε «από την αφθονία του οίκου μου»· και κανείς από εσάς ας μην πίνει κλεμμένο οίνο φιληδονίας με φιλαμάρτητη διάθεση, για να μην κυριευθεί εξαιτίας αυτού από τη μέθη της κακοβουλίας και της παραφροσύνης, και παραδοθεί σε «αδόκιμο νου, ώστε να πράττει τα μη πρέποντα». Διότι όσοι προτίμησαν εκείνο το αλλότριο, το καυστικό και ταυτόχρονα θολό ποτό, από το άγιο, υπερκάθαρο και ζωοποιό δικό μου κέρασμα, «παραβλήθηκαν» όντως «με τα ανόητα κτήνη και εξομοιώθηκαν με αυτά», ζώντας κτηνώδη βίο και πράττοντας θανατηφόρα έργα αφροσύνης χωρίς να ντρέπονται. Προς αυτούς ο Υιός και Θεός μου, ως άρτος της ζωής και αναιρετής του θανάτου, απευθύνεται σε όσους έχουν αυτιά και λέει ξεκάθαρα: «Φάγετε τον δικό μου άρτο και πιείτε τον οίνο που ανέμειξα για εσάς· εγκαταλείψτε την αφροσύνη και θα ζήσετε» και αποκτήστε σύνεση, «για να ζήσετε, και να αποκτήσετε σύνεση με γνώση». Διότι τίποτα άλλο δεν γίνεται αιτία αφροσύνης, ασυνεσίας και θανάτου παρά μόνο η αμαρτία και ο καρπός της.

«Ούτε ο πρώτος κατόρθωσε να τη γνωρίσει», δηλαδή ο Φισών, «ούτε και αυτός ο τελευταίος», δηλαδή ο Γηών, «δεν την εξιχνίασε· διότι περισσότερο από τη θάλασσα πλήθυναν τα διανοήματά της», δηλαδή από τα κτίσματά της έγινε γνωστή η δύναμή της· «και η βουλή της προέρχεται από μεγάλη άβυσσο», δηλαδή από τον Θεό και Πατέρα. «Και εγώ σαν αυλάκι από ποταμό», δηλαδή η σοφία από την ουσία του Θεού, «και σαν υδραγωγός», δηλαδή σαν κηπουρός ή σαν γεωργός, «βγήκα στον παράδεισο»· βγήκες, Χριστέ, για τη σωτηρία του λαού σου, σαν σε παράδεισο δίκαιων ψυχών, για να σώσεις τους χριστούς σου. «Είπα, θα ποτίσω τον κήπο μου και θα ποτίσω άφθονα την πρασιά μου», σύμφωνα με το «θα μεθύσουν από την αφθονία του οίκου σου, και θα τους ποτίσεις από τον χείμαρρο της τρυφής σου». «Και ιδού, το αυλάκι μου έγινε ποταμός, και ο ποταμός μου έγινε θάλασσα», εδώ να εννοήσεις την ένσαρκη οικονομία και το κήρυγμα των Αποστόλων. «Ακόμη θα κάνω την παιδεία να λάμψει σαν την αυγή και θα την φανερώσω έως μακριά», σύμφωνα με το «σε όλη τη γη εξήλθε ο φθόγγος τους και στα πέρατα της οικουμένης τα ρήματά τους». «Ακόμη θα εκχύσω τη διδασκαλία σαν προφητεία και θα την αφήσω 'στις γενεές' των αιώνων».

Και όταν δούμε τη γη (τη σάρκα μας) εντελώς στεγνή, τότε οπωσδήποτε ο Νώε (ο νους μας) θα αρχίσει να γίνεται γεωργός της γης (της καρδιάς μας) και θα φυτέψει αμπελώνα (τον Χριστό) στη γη του (στην ψυχή) και θα πιει από το κρασί του και θα μεθύσει από την αφθονία του οίκου του και θα γυμνωθεί (από κάθε κακία) μέσα στον οίκο του (στον Χριστό και Δεσπότη και Σωτήρα Θεό). Και τότε θα συνέλθει από τη μέθη (των ολέθριων παθών), και θα αντιληφθεί όσα του έκανε ο νεότερος (φιλήδονος) γιος (λογισμός) του, ο Χαμ. Και αφού αναδειχθεί δίκαια ένοχος κατάρας και συγχρόνως δουλείας το φιλόσαρκο παιδί μας, ο Χαναάν, δηλαδή ο ακόλαστος οίστρος της σάρκας, τότε θα κληρονομήσει την ευλογία ο Σημ, δηλαδή ο πρακτικότατος νους και θεοφιλέστατος έρωτας, και θα πλατυνθεί όπως ο Ιάφεθ προς την υψηλή θεωρία των ενταλμάτων του Θεού.

Ρυπαροί λογισμοί με μολύνουν· φαύλες και αισχρές ενθυμήσεις μιαίνουν την ταπεινή καρδιά μου· Παναγία Παρθένε, βοήθησέ με. Ομβροφόρε, θεόδροσε νεφέλη, δρόσισε την καταπονημένη ψυχή μου από τον καύσωνα της αμαρτίας και πότισέ την με τον χείμαρρο της τρυφής.

Βλέποντας όμως τα θαύματα, ο γόνος του Ζαχαρία παρίσταται με τάξη ιερέα στα ρείθρα και χειροθετεί τον Χριστό, ανακράζοντας προς εκείνους που βλέπουν: «Την εκούσια βροχή βλέπετε στον Ιορδάνη, τον χείμαρρο της τρυφής, όπως έχει γραφτεί, στις διεξόδους των υδάτων αντικρίζετε, μέσα σε ποταμό μια μεγάλη θάλασσα».

Εξαφάνισε τη ζοφερή νύχτα και κατέστησε τα πάντα μεσημβρία· κατηύγασε την οικουμένη το ανέσπερο φως, ο Ιησούς ο σωτήρας μας· η χώρα του Ζαβουλών βρίσκεται σε ευημερία και μιμείται τον παράδεισο· διότι την ποτίζει ο χείμαρρος της τρυφής και αναβλύζει σε αυτήν το αείζωο νάμα, το οποίο οι παλαιότεροι δεν βρήκαν μολονότι έσκαψαν το φρέαρ του όρκου, το φρέαρ της Συχέμ, αλλά όχι την πηγή της ζωής· ενώ στη Γαλιλαία αντικρίζουμε ζωντανή φλέβα, Αυτόν που φανερώθηκε και φώτισε τα πάντα.