Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 46:6

Αυτός ο Ιησούς, ο οποίος αναλήφθηκε από εσάς στον ουρανό, έτσι πάλι θα έλθει, με τον ίδιο τρόπο που τον είδατε να πορεύεται προς τον ουρανό· αυτός ο Ιησούς, ο οποίος επέδειξε το πλήθος των σημείων. Η ημέρα λοιπόν της Δεσποτικής αναλήψεως, όπως έχει λεχθεί, έκανε τον μεν διάβολο να θρηνεί, τους δε πιστούς να φαιδρύνονται. Διότι τώρα ανέτειλε η τερπνή άνοιξη και βλάστησαν τα κάλλη των ανθέων· τα κλήματα της αμπέλου κοσμούνται από καρπούς, τα δέντρα της ελιάς ανθίζουν, οι συκιές έβγαλαν τα πρώιμα σύκα τους, και κινούνται με τον ζέφυρο τα πυκνά σπαρτά, μιμούμενα την ομορφιά των κυμάτων της θάλασσας· τα πάντα φαιδρύνονται μαζί μας με τη Δεσποτική ανάληψη. Εμπρός λοιπόν, κι εγώ θα ψάλω σε εσάς τα λόγια του Δαβίδ, τα οποία μόλις τώρα βροντοφώναζε προς εμάς για τη Δεσποτική ανάληψη: Όλα τα έθνη, χτυπήστε τα χέρια σας, αλαλάξτε προς τον Θεό με φωνή αγαλλιάσεως. Ο Κύριος ανέβηκε με φωνή σάλπιγγας, εκεί όπου ήδη ήταν· αναλήφθηκε, από εκεί όπου ποτέ δεν είχε αποχωριστεί. Διότι αυτός που κατέβηκε, είναι ο ίδιος που και ανέβηκε υπεράνω των ουρανών.

Δεν είναι άλλος αυτός που εμφανίστηκε στους προφήτες, και άλλος αυτός που συναναστράφηκε με τους αποστόλους· δεν είναι άλλος αυτός που βρίσκεται στους κόλπους του Πατρός, και άλλος αυτός που δικάζεται ενώπιον του Πιλάτου· δεν είναι άλλος αυτός που είναι καρφωμένος με τα καρφιά στον σταυρό, και άλλος αυτός που επιβαίνει στα Χερουβίμ· δεν είναι άλλος αυτός που τυλίγεται στο σάβανο από τον Ιωσήφ, και άλλος αυτός που περικλείει στην παλάμη του την κτίση· δεν είναι άλλος αυτός που εναποτίθεται στο μνημείο, και άλλος αυτός που ανυμνείται από τα Σεραφίμ· αλλά ο ίδιος που συγκάθεται με τον Πατέρα, είναι εκείνος που βλάστησε ασπόρως στην παρθενική μήτρα. Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό, ο Κύριος με φωνή σάλπιγγας· ο ποιητής των αιώνων, αυτός που παρήγαγε τα σύμπαντα από το μη ον στο είναι, ο πλάστης του Αδάμ, ο δημιουργός της ανθρώπινης φύσης, αυτός που μετέστησε τον ευάρεστο Ενώχ στον τόπο της ζωής, αυτός που διέσωσε τον Νώε εν μέσω της οικουμένης, αυτός που προσκάλεσε τον πατριάρχη Αβραάμ από τη γη των Χαλδαίων, αυτός που προτύπωσε στον Ισαάκ το μυστήριο του σταυρού, αυτός που χάρισε στον Ιακώβ τη δωδεκάκλωνη τεκνογονία, αυτός που παρέσχε την υπομονή στον Ιώβ, αυτός που ανέδειξε τον Μωυσή ως ηγεμόνα του λαού, αυτός που γέμισε τον Σαμουήλ με το χάρισμα της προφητείας από τη μήτρα, αυτός που εξέλεξε τον Δαβίδ ως βασιλιά ανάμεσα στους προφήτες, αυτός που χορήγησε τη σοφία στον Σολομώντα, αυτός που ανέλαβε τον Ηλία εν μέσω σεισμού με πύρινο άρμα, αυτός που ενέπνευσε στους προφήτες την πρόγνωση, αυτός που χάρισε στους αποστόλους τη δωρεά των ιαμάτων, αυτός που φώναξε προς τους ίδιους: «Θαρρείτε, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο».

Διότι τότε το δώρο θα είναι αναφαίρετο, χωρίς να μεσολαβεί πλέον ο θάνατος, αλλά θα υπάρχει διηνεκής και παρατεταμένη ζωή. Επειδή θα ηχήσει η σάλπιγγα, λέγει, και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν άφθαρτοι και άτρεπτοι, κατά μίμηση του Δεσπότου. Και όπως ακριβώς τον ανέλαβε μια νεφέλη, έτσι και εμείς, σύμφωνα με τη φωνή του Παύλου, θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες. Και όπως εκείνος ανέβηκε με αλαλαγμό και με φωνή σάλπιγγας, με τον ίδιο τρόπο και εμείς, μέσω της αρχαγγελικής σάλπιγγας, αφού αποτινάξουμε το νέφος του θανάτου σαν ύπνο, θα βρεθούμε μαζί με τον αρχηγό της ζωής. Και έτσι, λέγει, θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο, έχοντας το φρόνημα του Κυρίου και έχοντας τηρήσει τις εντολές του. Είθε δε όλοι μας να αξιωθούμε εκείνης της μακάριας φωνής: «Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ, σε λίγα στάθηκες πιστός, σε πολλά θα σε καταστήσω· είσελθε στη χαρά του Κυρίου». Σε αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Και πάλι: Θα υπάρξει η ρίζα του Ιεσσαί και εκείνος που εγείρεται για να κυβερνήσει τα έθνη· σε αυτόν θα ελπίσουν τα έθνη. Και πάλι: Θα γεμίσει η γη από τη γνώση του Κυρίου, όπως το πολύ νερό κατασκεπάζει τις θάλασσες. Και ο Δαβίδ πάλι έλεγε: Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό, ο Κύριος με ήχο σάλπιγγας· και πάλι: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου.

Και ο Δαβίδ πάλι λέει: Όλα τα έθνη, χτυπήστε τα χέρια, αλαλάξτε προς τον Θεό με φωνή αγαλλιάσεως· διότι ο Κύριος είναι ύψιστος, φοβερός, μεγάλος βασιλιάς σε όλη τη γη. Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό, ο Κύριος με φωνή σάλπιγγας. Και άλλος λέει: Ευφρανθείτε, έθνη, μαζί με τον λαό Του. Και Εσύ ο Ίδιος, όταν ήρθες, δεν κάλεσες αμέσως τους μάγους, την ακρόπολη των εθνών; την τυραννία του διαβόλου; τη δύναμη των δαιμόνων; Δεν κατέβηκες και τους έκανες προφήτες; Εσύ καλείς μάγους· οι προφήτες μιλούν για τα έθνη. Όταν αναστήθηκες από τον άδη, λες στους μαθητές: Πηγαίνετε και μαθητεύστε όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τα εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Και όταν ήρθε η άθλια, η ταλαίπωρη, παρακαλώντας για την κόρη της, ικετεύοντας να λύσεις τη συμφορά, τότε λες: Δεν στάλθηκα παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα του οίκου Ισραήλ; Και όταν βέβαια πλησίασε ο εκατόνταρχος, λες: Εγώ θα έρθω και θα τον θεραπεύσω· όταν ο ληστής: Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο· όταν ο παραλυτικός: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε· όταν ο Λάζαρος: Λάζαρε, έλα έξω, και βγήκε έξω ο τετραήμερος. Λεπρούς καθαρίζεις, νεκρούς ανασταίνεις, παραλυτικό στερεώνεις, τυφλούς θεραπεύεις, ληστές σώζεις, την πόρνη την κάνεις πιο σώφρονα από παρθένο, και σε αυτήν δεν αποκρίνεσαι τίποτα; Τι είναι αυτό το πρωτοφανές; Τι είναι αυτό το παράξενο; Τι είναι αυτό το παράδοξο;

Και για τους ασθενείς λέει: «Απέστειλε τον λόγο του και τους εθεράπευσε»· και για τους αμαρτωλούς λέει: «Αυτός φέρει τις αμαρτίες μας»· και για τους νεκρούς που αναστήθηκαν: «Θα αναστηθούν οι νεκροί»· και για τις ψυχές που κατέχονταν στα δεσμά: «Και σε όσους κάθονται στο σκοτάδι, φως ανέτειλε για εσάς». Και για τον Καϊάφα και τον Ηρώδη λέει: «Άρχοντες λαών συγκεντρώθηκαν μαζί με τον Αβραάμ»· και για τον Ιούδα: «Εκείνος που έτρωγε τους άρτους μου μεγάλυνε εναντίον μου τον πτερνισμό»· και για τη συναγωγή των Ιουδαίων και των αρχιερέων: «Ο Κύριος θα έλθει σε κρίση με τους πρεσβυτέρους του λαού»· και για τον σταυρό: «Ελάτε να βάλουμε ξύλο στον άρτο του»· και για τον ληστή εκ δεξιών: «Η δεξιά του Κυρίου εποίησε δύναμη»· και για τον τάφο: «Με έθεσαν σε λάκκο κατώτατο»· και για το αγκάθινο στεφάνι: «Η άμπελός μου αντί για σταφύλια βλάστησε αγκάθια»· και για τον πειρασμό του από τον Πονηρό: «Ο εχθρός ονείδισε τον Κύριο»· και για την ονομασία του ως Υιού ανθρώπου: «Και επί τον Υιό τον οποίο ενίσχυσες για τον εαυτό σου»· και για την ταφή του: «Και θα δώσω τους πονηρούς αντί για την ταφή του»· και για την ανάσταση του Κυρίου: «Εξεγέρσου, γιατί κοιμάσαι, Κύριε;»· και για την ανάληψή του: «Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό»· και για την άνω καθέδρα: «Κάθου εκ δεξιών μου». Και γιατί λέω τόσα πολλά; Διότι όλες τις προφητείες που ψάλλονται για τη χάρη του Χριστού, ούτε οι ρήτορες δεν μπορούν να τις εξαγγείλουν.

Δεν αναφέρει όμως μόνο το δικαστήριο, τον σταυρό και τα όσα συνέβησαν πάνω στον σταυρό, αλλά και εκείνον που τον πρόδωσε, ότι δηλαδή ζούσαν μαζί και έτρωγαν στο ίδιο τραπέζι· «Διότι αυτός που έτρωγε τους άρτους μου», λέει, «ύψωσε εναντίον μου τη φτέρνα του». Και προλέγει κατ' αυτόν τον τρόπο τη φωνή που έμελλε να βγάλει πάνω στον σταυρό, λέγοντας: «Θεέ, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;». Και πάλι για τον τάφο: «Με έβαλαν στον κατώτατο λάκκο, σε μέρη σκοτεινά και στη σκιά του θανάτου». Και για την ανάσταση: «Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να δει φθορά». Και για την ανάληψη: «Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό, ο Κύριος με ήχο σάλπιγγας». Και για την καθέδρα εκ δεξιών: «Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου, Κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου». Ο δε Ησαΐας αναφέρει και την αιτία λέγοντας ότι: «Εξαιτίας των αμαρτιών του λαού μου οδηγήθηκε στον θάνατο»· και ότι, «Επειδή όλοι πλανήθηκαν σαν πρόβατα, για τον λόγο αυτό σφαγιάζεται».

Δεν προέγραψε ο Ιακώβ την ταφή στο μνήμα: «Αφού έγειρε, κοιμήθηκε σαν λιοντάρι»; Δεν προαναφώνησε ο Δαβίδ τα περί της αναστάσεως: «Ανάστηθι, Θεέ, κρίνε την γη»; Δεν προείπε ο ίδιος τα περί της αναλήψεως: «Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό»;

Ομολόγησε για Εκείνον και την ανάβασή Του: Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό, ο Κύριος με φωνή σάλπιγγας. Ομολόγησε για Εκείνον και την καθέδρα Του: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε στα δεξιά μου, έως ότου θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου. Ομολόγησε για Εκείνον και τη δόξα της Εκκλησίας: Στάθηκε η βασίλισσα στα δεξιά σου, περιβεβλημένη με ολόχρυσο ιματισμό, στολισμένη με ποικίλματα.

Πες και τα μυστήριά του: Ετοίμασας μπροστά μου τράπεζα απέναντι σε εκείνους που με θλίβουν. Πες και για το ποτήριό του: Το ποτήριό σου με μεθάει σαν να είναι το άριστο. Πες και για την απόρριψη των Ιουδαίων: Δεν θα δεχθώ από τον οίκο σου μόσχους, ούτε από τα ποίμνιά σου τράγους. Λέγε και τις λοιδορίες από τους Ιουδαίους: Ήλπισε στον Κύριο, ας τον γλιτώσει, ας τον σώσει, αφού τον θέλει. Πες και για τη σωτηρία των εθνών: Ζήτησε από εμένα, και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου. Πες και για τον τάφο του: Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε θα επιτρέψεις στον όσιό σου να δει τη φθορά. Πες και για την ανάληψή του στους ουρανούς: Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό, ο Κύριος με φωνή σάλπιγγας. Πες και για την εκλογή των αποστόλων: Αντί για τους πατέρες σου γεννήθηκαν σε εσένα υιοί. Πες και για τον χορό των παρθένων: Θα οδηγηθούν στον βασιλιά παρθένες οπίσω του. Πες και για την κλήση της Εκκλησίας: Στάθηκε η βασίλισσα στα δεξιά σου, ντυμένη με ολόχρυσο ένδυμα και ποικιλόχρωμα στολισμένη. Πες και για την καθέδρα στα δεξιά του Θεού: Είπε ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου. Ω Δαβίδ, ενώ εξήγγειλες όλη την προφητεία, γιατί αναφωνείς: Καρδιά καθαρή κτίσε μέσα μου, Θεέ, και πνεύμα ευθύ ανανέωσε στα έγκατά μου;

Διότι πολλοί, πολλές φορές, όταν αγοράζουν κάτι, ονομάζουν καλλονή εκείνα που υπερέχουν από τα άλλα. Δείχνοντας λοιπόν ότι δεν θα σωθούν όλοι, λέει: «Την καλλονή του Ιακώβ». Αυτά καταδεικνύονται και στα Ευαγγέλια μέσα από αναρίθμητες παραβολές. «Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό».

Δεν είπε «αναβιβάστηκε», αλλά «ανέβηκε»· δείχνοντας ότι δεν ανέβηκε με την καθοδήγηση κανενός άλλου, αλλά πορευόμενος ο ίδιος αυτήν την οδό. Διότι ο μεν Ηλίας, αν και δεν διήνυσε τόσο μεγάλη απόσταση όση ο Χριστός, οδηγούνταν από άλλη δύναμη.

Διότι δεν ήταν δυνατό στην ανθρώπινη φύση να βαδίσει έναν πρωτόγνωρο δρόμο. Ο Μονογενής, όμως, ανέβηκε με τη δική του εξουσία. Γι' αυτό ακριβώς και ο Λουκάς έλεγε τα εξής: «Και τον ατένιζαν, καθώς πορευόταν προς τον ουρανό». Δεν είπε «καθώς αναλαμβανόταν», ούτε «καθώς υποβασταζόταν»· διότι αυτό που συνέβαινε αποτελούσε δική του πορεία. Αν, λοιπόν, πριν από τον σταυρό βάδιζε πάνω στα ύδατα, ενώ περιβαλλόταν από σώμα που ήταν ακόμη παθητό και βαρύ, τι το θαυμαστό υπάρχει αν διέσχιζε τον αέρα, αφού πλέον το είχε λάβει άφθαρτο; Αλλά πού βρίσκεται το «Εν αλαλαγμώ»; Ποιος αλάλαξε όταν ανέβηκε; Καίτοι αυτό έγινε σιωπηλά, και με την παρουσία μόνο έντεκα μαθητών. Βλέπεις ότι δεν πρέπει να εκλαμβάνουμε τις λέξεις επιφανειακά, αλλά να γνωρίζουμε το νόημα που σημαίνεται από αυτές;

Διότι αυτό που έλεγα στο προοίμιο του ψαλμού, ότι δηλαδή ο αλαλαγμός δηλώνει κάτι άλλο, τη νίκη, το τρόπαιο· αυτό λοιπόν που λέει εδώ, «Με αλαλαγμό», σημαίνει τούτο, ότι ανήλθε νικηφόρος, αφού υπερίσχυσε του θανάτου, κατέρριψε την αμαρτία, κατετρόπωσε τους δαίμονες, εξέβαλε την πλάνη, μετέβαλε τα πάντα προς το καλύτερο και ανήγαγε τη δική μας φύση στην αρχαία πατρίδα της, ή μάλλον σε μία πολύ καλύτερη. Διότι κανείς δεν του αντιστάθηκε όταν εμφανίστηκε, ούτε η τυραννία της αμαρτίας, ούτε η δύναμη του θανάτου, ούτε η ισχύς της κατάρας, ούτε της φθοράς, ούτε η έξαρση της κακίας, ούτε κανένα άλλο από τα παρόμοια· αλλά, αφού τα διέρρηξε όλα αυτά σαν ιστό αράχνης, και αφού διέλυσε τις φάλαγγες των δαιμόνων, τα νεύρα του διαβόλου και όλα ανεξαιρέτως αυτά, ανήλθε έχοντας κατορθώσει όσα ακριβώς ήθελε.

ε΄. Γι' αυτό και ο Παύλος, διηγούμενος το τρόπαιό Του, έλεγε: «Αφού αφόπλισε τις αρχές και τις εξουσίες, τις διαπόμπευσε δημόσια, θριαμβεύοντας εναντίον τους μέσω αυτού». Και πάλι: «Αφού εξάλειψε το χειρόγραφο των διαταγμάτων που ήταν εναντίον μας, το οποίο μας ήταν αντίθετο, το αφαίρεσε από τη μέση, καρφώνοντάς το στον σταυρό». Ο Κύριος με φωνή σάλπιγγας.

Δεν θα έκανε κανείς λάθος εάν αποκαλούσε σάλπιγγες τα στόματα των αποστόλων, όχι σάλπιγγες σφυρηλατημένες από χαλκό, αλλά πολυτιμότερες από τον χρυσό και πιο ακριβές από τους πολύτιμους λίθους. Γιατί λοιπόν δεν είπε, «με σάλπιγγα», αλλά «με φωνή σάλπιγγος»; Για να δηλώσει την ομοψυχία τους, όπως ακριβώς λέει και ο Παύλος: «Είτε λοιπόν εγώ είτε εκείνοι, έτσι κηρύττουμε». Και πάλι: «Στο πλήθος των πιστών, μία ήταν η καρδιά και η ψυχή»· και σάλπιζαν, όχι για να καλέσουν σε πόλεμο, αλλά για να εξαγγείλουν τα χαρμόσυνα μηνύματα της νίκης. Διότι όπως ακριβώς συμβαίνει στα στρατόπεδα, όταν πηγαίνουν σε πόλεμο, μαζί με τα λάβαρα προηγούνται οι σάλπιγγες, ξεσηκώνοντας τους παρόντες, όχι μόνο με την όραση, αλλά και με την ακοή, έτσι έγινε και τότε: όταν οι απόστολοι εισέρχονταν σε κάθε πόλη, ηχούσαν οι σάλπιγγες, και όλοι έτρεχαν για να ακούσουν. «Ψάλατε στον Θεό μας, ψάλατε· ψάλατε στον βασιλιά μας, ψάλατε. Διότι ο Θεός είναι βασιλιάς όλης της γης, ψάλατε με σύνεση. Βασίλευσε ο Θεός επάνω στα έθνη». Αφού λοιπόν διηγήθηκε το μέγεθος του κατορθώματος, καλεί την οικουμένη σε δοξολογία με πολλή προθυμία· γι' αυτό και χρησιμοποιεί την επανάληψη· και δεν καλεί απλώς να ψάλλουν, αλλά να το πράττουν με πολλή σύνεση. Τι σημαίνει, «Ψάλατε με σύνεση»; Αφού κατανοήσετε, λέει, τα όσα έχουν γίνει, αφού συλλάβετε με τον νου σας το μέγεθος των κατορθωμάτων.

Επειδή όμως δεν πρέπει, χωρίς να έχω ολοκληρώσει τον λόγο, ω ουρανοδρόμε, να τον εγκαταλείψω στη μέση του δικού σου δρόμου και να αναχωρήσω, υφαίνοντας πάλι τον έπαινο της ωραιότητάς σου, ας πούμε τα εξής: ότι και πλησίασες στο άγιο όρος, και ύψωσες το βλέμμα στον ουρανό, και πάτησες το πόδι σου πάνω στη βάση, και έτρεξες, και ανέβηκες γοργά, και υψώθηκες, και ανέβηκες πάνω σε Χερουβίμ αρετών, και πέταξες, και ανέβηκες με αλαλαγμό, κατατροπώνοντας τον εχθρό. Και άνοιξες τον δρόμο και προηγήθηκες, ή μάλλον και μέχρι τώρα ακόμη οδηγείς. Και προηγείσαι όλων ημών, έχοντας ανεβεί στην ίδια την κορυφή της ιεράς κλίμακας και έχοντας ενωθεί με την αγάπη. Η δε αγάπη είναι ο Θεός. Διότι σε Αυτόν πρέπει η δόξα, το κράτος, η τιμή και η προσκύνηση, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Και στο διάψαλμα του τεσσαρακοστού έκτου ψαλμού, είπα, για τον Χριστό έχουν ειπωθεί τα εξής: Ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό, ο Κύριος με φωνή σάλπιγγας. Ψάλτε στον Θεό μας, ψάλτε. Ψάλτε στον βασιλιά μας, ψάλτε. Διότι βασιλιάς όλης της γης είναι ο Θεός, ψάλτε με σύνεση. Βασίλευσε ο Θεός στα έθνη, ο Θεός κάθεται στον άγιο θρόνο του. Άρχοντες των λαών συγκεντρώθηκαν μαζί με τον Θεό του Αβραάμ, διότι οι ισχυροί της γης που ανήκουν στον Θεό υψώθηκαν υπερβολικά. Και στον ενενηκοστό όγδοο ψαλμό σας επιπλήττει το Άγιο Πνεύμα, και αυτόν, τον οποίο δεν θέλετε να είναι βασιλιάς, τον υποδεικνύει ως βασιλιά και Κύριο και του Σαμουήλ και του Ααρών και του Μωυσή και γενικώς όλων των υπολοίπων. Τα δε λόγια του ψαλμού είναι τα εξής: Ο Κύριος βασίλευσε, ας οργιστούν οι λαοί. Αυτός που κάθεται πάνω στα Χερουβίμ, ας σειστεί η γη. Ο Κύριος είναι μέγας στη Σιών και υψηλός πάνω σε όλους τους λαούς. Ας δοξολογήσουν το μεγάλο όνομά σου, διότι είναι φοβερό και άγιο, και η τιμή του βασιλιά αγαπά την κρίση. Εσύ ετοίμασας ευθύτητα, κρίση και δικαιοσύνη εσύ έκανες στον Ιακώβ. Υψώνετε Κύριον τον Θεό μας και προσκυνείτε το υποπόδιο των ποδών του, διότι είναι άγιος.

Ψαλμός 46ος. Εις το τέλος· ψαλμός για τους υιούς Κορέ. «Όλα τα έθνη χειροκροτήστε». Δεν προτρέπει βεβαίως να χτυπούν τις παλάμες, αλλά αινίσσεται τη μελλοντική θεία επίσκεψη στα έθνη, για την οποία και λίγο πριν έλεγε: «Θα υψωθώ ανάμεσα στα έθνη» και ότι «θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου». «Αλαλάξτε στον Θεό με φωνή αγαλλιάσεως», επειδή υπάρχει και αλαλαγμός ταραχώδης, όταν διεξάγεται πόλεμος. «Διότι ο Κύριος είναι ύψιστος, βασιλεύς φοβερός, μέγας σε όλη τη γη, ο οποίος υπέταξε λαούς σε εμάς και έθνη κάτω από τα πόδια μας». Ας μην υπερηφανευόμαστε, λέει, επειδή τρέπουμε σε φυγή έθνη και υποτάσσουμε λαούς, διότι αυτό είναι δώρο του Θεού. Ο Οποίος «επέλεξε για εμάς την κληρονομιά Του· την καλλονή του Ιακώβ, την οποία αγάπησε», κατά την αισθητή έννοια μεν τη γη της επαγγελίας, κατά τη νοητή δε την παρθένο Μαρία, την οποία αγάπησε, και από την οποία, αφού γεννήθηκε και εκπλήρωσε το μυστήριο της οικονομίας, «ανέβηκε ως Θεός με αλαλαγμό», εκεί όπου βρισκόταν προηγουμένως, «και ως Κύριος με φωνή σάλπιγγας».

Όταν λοιπόν είδαν οι πιστοί τα γεγονότα, αμέσως, ψάλλοντας κατά τον Δαβίδ, είπαν: «Όντως ανέβηκε ο Θεός με αλαλαγμό, ο Κύριος με φωνή σάλπιγγας». Καθώς λοιπόν αυτοί έψαλλαν μαζί και κοιτούσαν ψηλά, ένα ζεύγος αγγέλων ήλθε προς αυτούς, όπως ακριβώς διδάσκει και το βιβλίο των Πράξεων, ότι δηλαδή, αφού ανελήφθη ο Πλάστης και ενώ οι άγιοι ατένιζαν, παρουσιάστηκαν ως άνθρωποι δύο με λαμπρή μορφή, φωνάζοντας: «Γιατί στέκεστε; Και πού ατενίζετε;».