Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 50:14

Και πάλι· προσευχόμενος ο προφήτης έλεγε: «Καρδιά καθαρή κτίσε μέσα μου, Θεέ, και πνεύμα ευθύ ανανέωσε στα έγκατά μου» και «με πνεύμα ηγεμονικό στήριξέ με», λέει, πράγμα που φανερώνει τον ίδιο σκοπό. Και όταν πάλι ρωτά: «Ποιος θα ανεβεί στο όρος του Κυρίου ή ποιος θα σταθεί στον άγιο τόπο του;», προσθέτει ποιοι και τι λογής είναι αυτοί: «Αυτός που έχει αθώα χέρια και καθαρή καρδιά»· ώστε το Πνεύμα φανέρωσε ότι πρέπει να αποκοπεί εντελώς από εμάς, μέσω της δικής μας ενεργείας, η αμαρτία που διαπράττεται με έργα, με λόγια και με τη διάνοια, και να αγωνιζόμαστε προσευχόμενοι και, ελπίζοντας μέσω της πίστης, να φθάνουμε καθημερινά στην τέλεια καθαρότητα του Θεού.

Επομένως, εάν θέλεις να μάθεις για ποιον λόγο, ενώ πλαστήκαμε με τιμή και εγκατασταθήκαμε στον παράδεισο, τελικά εξισωθήκαμε με τα ανόητα κτήνη και γίναμε όμοιοι με αυτά, έχοντας ξεπέσει από την άχραντη δόξα, μάθε ότι εξαιτίας της παρακοής γίναμε δούλοι των παθών της σάρκας και αποκλείσαμε τους εαυτούς μας από τη μακάρια χώρα των ζώντων, και αφού βρεθήκαμε σε αιχμαλωσία καθόμαστε ακόμη «επί των ποταμών Βαβυλώνος», και επειδή κρατούμαστε ακόμη στην Αίγυπτο, δεν κληρονομήσαμε ακόμη τη «γη της επαγγελίας» που «ρέει γάλα και μέλι». Δεν έχουμε ακόμη αναμειχθεί με το προζύμι της ειλικρίνειας, αλλά βρισκόμαστε ακόμη στο προζύμι της πονηρίας. Δεν έχει ραντιστεί ακόμη η καρδιά μας με το αίμα του Θεού, διότι η παγίδα του άδη και το αγκίστρι της κακίας είναι ακόμη καρφωμένα σε αυτήν. Δεν έχουμε λάβει ακόμη την αγαλλίαση της σωτηρίας του Χριστού, διότι «το κεντρί του θανάτου» είναι ακόμη ριζωμένο μέσα μας. Δεν ενδυθήκαμε ακόμη «τον καινό άνθρωπο, που πλάστηκε κατά Θεόν εν οσιότητι», επειδή δεν απεκδυθήκαμε ακόμη «τον παλαιό άνθρωπο, ο οποίος φθείρεται από τις απατηλές επιθυμίες». Μη έχοντας ακόμη φορέσει «την εικόνα του επουρανίου», δεν γίναμε σύμμορφοι με τη δόξα του. Δεν προσκυνήσαμε ακόμη τον Θεό «εν πνεύματι και αληθεία», επειδή βασιλεύει η αμαρτία στο θνητό μας σώμα. Δεν αντικρίσαμε ακόμη τη δόξα του αφθάρτου, διότι ακόμη κυριευόμαστε από το βαθύ σκοτάδι.

ΣΤ'. Αλλά ω, πόσο επιφανής και λαμπρή (διότι με ευχαρίστηση το αναφέρω) είναι η πανήγυρίς σου! Ω, πόσο σημειοφόρος και θαυματουργή η μετάστασή σου! Ω, πόσο ζωοπάροχος και αειφθαρτοδώρητη η ενταφίασή σου, της φωτοκυήτορος! Αλλά, αφού διέσχισες τα νέφη και ανέβηκες στον ουρανό και εισήλθες στα Άγια των αγίων, με φωνή αγαλλιάσεως και δοξολογίας, αξίωσε να ευλογήσεις, Θεοτόκε, τα πέρατα της οικουμένης. Με τις πρεσβείες σου καθιστώντας τον καιρό εύκρατο, δωρίζοντας τις βροχές στην κατάλληλη εποχή, κατευθύνοντας ευνοϊκά τους ανέμους, κάνοντας τη γη εύφορη, ειρηνεύοντας την Εκκλησία, στερεώνοντας την Ορθοδοξία, διαφυλάσσοντας τη βασιλεία, αποδιώχνοντας τα βάρβαρα έθνη, προστατεύοντας ολόκληρο το γένος των Χριστιανών, και έπειτα συγχωρώντας και τη δική μου τόλμη. Διότι δικός σου είναι ο λόγος, και εσύ, ω Μητέρα του Θεού, έψαλες προφητικά αυτό που επρόκειτο να συμβεί: «Ιδού γαρ, από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί». Επειδή λοιπόν δεν είναι δυνατόν να διαψευστεί ο θεόφραστος λόγος σου, δέξου και από εμένα, τον ανάξιο δούλο σου, αυτόν τον κατά δύναμιν χαιρετισμό και «Απόδος την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου». Και με το σθένος των πρεσβειών σου στήριξέ με, μαζί με τον προεστώτα πατέρα μου και το ποίμνιο που μου έχει ανατεθεί, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και η τιμή και το κράτος, μαζί με τον παντοκράτορα Πατέρα και το ζωοποιό Πνεύμα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.