‘Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα’ ἕως ‘νικήσεις ἐν τῷ κρίνεσθαί σε’ Διορύττει μὲν ὁ Δαυὶδ τοὺς ἀλλοτρίους γάμους, ἐπιτίθησι δὲ τῇ μοιχείᾳ φόνον, καὶ λήσειν ἐτεχνάζετο τὴν πρᾶξιν· ἐπεὶ δὲ τὸ θεῖον εἰς ἔλεγχον ἄγει τοῦ τολμήματος διὰ τοῦ προφήτου, γίνεται ὁ ἀνὴρ ἑαυτοῦ καί φησιν, ‘σοὶ μόνῳ ἥμαρτον’, ἵνα εἴπῃς, ‘ᾤμην σε εἰς ὑποχείριον ἁμαρτὼν λαθεῖν τε καὶ καλύψαι τὸ πταῖσμα, νυνὶ δὲ κατὰ πρόσωπον τὸν ἔλεγχον φέρω’. διὰ τοῦτό φησιν, ‘σοὶ μόνῳ ἥμαρτον· εἰ γὰρ καὶ Οὐρίας ἠδίκηται, ἀλλ’ ἐγὼ τὸ ἁμάρτημα εἰς σὲ τετολμῆσθαι διὰ τῶν ἐλέγχων μαθὼν ἐπὶ τὴν συγγνώμην τρέχω· καὶ γὰρ οὐδ’ ἀφῆκας λαθεῖν εἰς δοῦλον ἐμὸν ἡμαρτηκότα, ἀλλ’ ὡς εἰς σὲ πεπαρῳνηκότα τὸν δεσπότην διήλεγξας’. διὰ τί; ‘ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου’, τοῦτ’ ἔστιν, ‘ἵνα ἡ σὴ δικαιοσύνη τῆς ἀνθρωπίνης κρατήσῃ μηχανῆς καὶ τὴν σὴν κρίσιν μηδεὶς ἐξαμαρτάνων σοφίζεσθαι οἴηται’· τοῦτο γάρ ἐστιν τὸ ‘νικήσεις ἐν τῷ κρίνεσθαί σε’. ἢ καὶ οὕτως· ‘νικᾷς ἐν τῷ μηδένα ἔχειν παρὰ σοὶ δίκαιον ὀφθῆναι, καὶ ὅτι τῇ σῇ ἀγαθότητι τὴν πάντων διψῶν σωτηρίαν τῷ παρὰ σοῦ ἐλέῳ τὰς ἡμῶν νικᾷς ἁμαρτίας, ἐπιστροφὴν καὶ μετάνοιαν ἀντὶ μεγίστων δεχόμενος δώρων.’ καὶ γὰρ κρίνεται θεὸς πρὸς ἡμᾶς, τὸν οἰκεῖον ἔλεον ταῖς ἡμετέραις ἀντιταλαντεύων ἁμαρτίαις, καὶ νικᾷ τῇ εὐσπλαγχνίᾳ λύων τὴν κατὰ τῶν ἁμαρτωλῶν τιμωρίαν.
Μετάφραση
«Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα» έως «νικήσεις ἐν τῷ κρίνεσθαί σε». Ο Δαβίδ αφενός καταπατά τους ξένους γάμους, προσθέτει δε στη μοιχεία τον φόνο, και μηχανευόταν να κρατήσει κρυφή την πράξη του. Επειδή όμως το θείο ελέγχει το τόλμημα μέσω του προφήτη, ο άνδρας συνέρχεται και λέει: «Σε σένα μόνο αμάρτησα», σαν να έλεγε: «Νόμιζα ότι, έχοντας αμαρτήσει εις βάρος κάποιου υποχειρίου μου, θα μπορούσα να σε ξεγελάσω και να καλύψω το σφάλμα, τώρα όμως δέχομαι τον έλεγχο κατά πρόσωπο». Γι' αυτό λέει: «Σε σένα μόνο αμάρτησα· διότι ακόμη κι αν έχει αδικηθεί ο Ουρίας, εγώ, έχοντας μάθει μέσα από τους ελέγχους ότι το αμάρτημα έχει τολμηθεί απέναντί σου, προστρέχω για συγγνώμη· διότι ούτε με άφησες να κρυφτώ ενώ αμάρτησα εις βάρος δούλου μου, αλλά με έλεγξες σαν να είχα παρεκτραπεί απέναντι σε σένα, τον Δεσπότη». Γιατί; «Για να δικαιωθείς στους λόγους σου», δηλαδή, «για να υπερισχύσει η δική σου δικαιοσύνη της ανθρώπινης ραδιουργίας, και κανένας που αμαρτάνει να μη νομίζει ότι μπορεί να ξεγελάσει τη δική σου κρίση». Διότι αυτό σημαίνει το «θα νικήσεις όταν θα κριθείς». Ή και με τον εξής τρόπο: «Νικάς με το να μη μπορεί κανείς να φανεί δίκαιος μπροστά σου, και επειδή, λόγω της αγαθότητάς σου που διψά για τη σωτηρία όλων, με το δικό σου έλεος νικάς τις αμαρτίες μας, δεχόμενος την επιστροφή και τη μετάνοια αντί για τα μέγιστα δώρα». Διότι ο Θεός κρίνεται απέναντί μας, ζυγίζοντας το δικό του έλεος απέναντι στις δικές μας αμαρτίες, και νικά με την ευσπλαχνία του, καταργώντας την τιμωρία των αμαρτωλών.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες