Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 68:22

«Πρόσεξε την ψυχή μου και λύτρωσέ την, εξαιτίας των εχθρών μου γλίτωσέ με», δηλαδή, για να μην θριαμβεύσουν εις βάρος μου μέχρι τέλους. «Διότι εσύ γνωρίζεις τον ονειδισμό μου και την αισχύνη μου και την ντροπή μου». Διότι αυτά τα προανήγγειλε ο Χριστός δια στόματος του Δαβίδ, διαβεβαιώνοντας για την τέλεια ενανθρώπησή Του, ότι έγινε άνθρωπος «στην ουσία και όχι κατά φαντασία», αν και η θεότητα συγκαλύφθηκε για λίγο. Και πάσχει ως άνθρωπος στα λόγια και στις πράξεις, γι' αυτό και πάλι λέει: «Μπροστά σου βρίσκονται όλοι όσοι με θλίβουν. Ονειδισμό και ταλαιπωρία περίμενε η ψυχή μου, και περίμενα κάποιον να με συλλυπηθεί, αλλά δεν υπήρξε, και κάποιους να με παρηγορήσουν, αλλά δεν βρήκα». Κανείς, λέει, δεν ήταν παρών σε εκείνη τη θλίψη μου για να με συλλυπηθεί ή να με παρηγορήσει, αλλά μάλλον συνέβη το αντίθετο. «Και μου έδωσαν για τροφή μου χολή, και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι».

Και μετά από άλλα, σχετικά με τα ίδια πάλι έλεγε: «Ονειδισμό και ταλαιπωρία περίμενε η ψυχή μου, και περίμενα κάποιον να με συλλυπηθεί, και δεν υπήρξε, και κάποιον να με παρηγορήσει, και δεν βρήκα», δηλαδή, ούτε βρήκα κάποιον να με συμπονέσει σε εκείνη τη λύπη μου ούτε να με παρηγορήσει, αλλά μόνος μου ως άνθρωπος τα υπέστην αυτά εγώ. Όπως και όταν αλλού λέει: «Πάτησα το πατητήρι ολομόναχος και κανένας από τα έθνη δεν με βοήθησε», έτσι και εδώ, ούτε κάποιον να με συμπονέσει βρήκα ούτε να με παρηγορήσει (αν και βέβαια είχε να τον συμπονούν τους μαθητές και την αγνή μητέρα του, αλλά κρύβονταν και απομακρύνονταν από αυτόν, σύμφωνα με το «απομάκρυνες τους γνωστούς μου από εμένα»), αλλά το νόημα είναι ότι κανένας από τους εξουσιαστές άρχοντες δεν βρέθηκε να με συμπονέσει ή να με παρηγορήσει, αλλά μάλλον αντί γι' αυτά «μου έδωσαν για τροφή μου χολή και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι», και ότι «με πρόλαβαν παγίδες θανάτου και μέσα στη θλίψη μου επικαλέστηκα τον Κύριο», και λέγοντας «αν είναι δυνατόν, Πατέρα, ας παρέλθει από εμένα αυτό το ποτήριο· όμως όχι όπως θέλω εγώ, αλλά όπως εσύ», «και προς τον Θεό μου έκραξα» όταν σταυρώθηκα.

Ιωάν. 19, 28—30: Γιατί ακριβολογεί ο Χριστός ακόμη και μέχρι του σημείου να πιει το ξύδι; Το ότι βέβαια εκπλήρωνε προφητεία είναι φανερό, διότι λέει: «και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι». Αλλά για ποιον λόγο αποφάσισε να μην παραλείψει ούτε και αυτό; Διότι λέει ο ευαγγελιστής: «Όταν λοιπόν έλαβε το ξύδι, είπε: τετέλεσται». Ή μάλλον δεν παραλείπει ούτε αυτό γι' αυτόν τον λόγο, ώστε να μπορούν όσοι πιστεύουν σε αυτόν να αντλούν από παντού τις αποδείξεις γι' αυτόν, ότι δηλαδή αυτός είναι που λυτρώνει τον κόσμο από την πλάνη, ο Χριστός ο Θεός. Γι' αυτό καθιστά εύκολη και ευρύχωρη την οδό που οδηγεί στην πίστη σε αυτόν, και μέσα από μικρά τεκμήρια, και μέσα από μεγάλα, και μέσα από μεσαία, και μέσα από σημεία, και μέσα από προφητείες, και μέσα από θεοπρεπή διδασκαλία και απλώς μέσα από τα πάντα, ενώ ταυτόχρονα ελέγχει την ηθελημένη κακία εκείνων που έχουν παραμείνει στην απιστία και καθιστά την απιστία τους αναπολόγητη.

Εσύ που περιβάλλεσαι το φως σαν ένδυμα. Τρύπησαν τα χέρια σου, Σωτήρα, και τα πόδια σου οι θεοκτόνοι, κρεμώντας σε από φθόνο πάνω στον σταυρό, και ποτίζοντάς σε με χολή και ξύδι, μακρόθυμε. Η ζωή πώς κατατίθεται σε μνήμα; Εκείνος που παρέχει πνοή σε όλους τους θνητούς πώς γνωρίζεται ως άπνους; Αυτός που εμφυσά στους νεκρούς ζωή και απολύτρωση;

«Τετέλεσται. Και κλίνοντας το κεφάλι, παρέδωσε το πνεύμα.» —«Αφού είδε, λέει, ο Ιησούς ότι όλα έχουν τελειώσει»· δηλαδή, τίποτα δεν λείπει από τη θεία οικονομία, τόσο πολύ λοιπόν διέφερε ο δικός του θάνατος. Διότι ο θάνατος δεν επήλθε στο σώμα του νωρίτερα, παρά μόνο όταν ο ίδιος το θέλησε· και το θέλησε αφού πρώτα εκπλήρωσε τα πάντα· γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε και έλεγε: «Έχω εξουσία να δώσω την ψυχή μου.» —«Λέει λοιπόν: Διψώ» εκπληρώνοντας εδώ μια προφητεία. Εκείνοι δε, επιδεικνύοντας το μιαρό του χαρακτήρα τους, τον ποτίζουν ξύδι, πράγμα που έκαναν στους καταδίκους. Επειδή και ο ύσσωπος γι' αυτόν τον λόγο προστίθεται, ως κάτι δηλητηριώδες. Μερικοί πάλι λένε ότι ύσσωπος ονομάζεται το καλάμι, διότι η κορυφή του καλαμιού είναι τέτοια. Περιτύλιξαν λοιπόν στο καλάμι το σφουγγάρι, επειδή το στόμα του Ιησού βρισκόταν ψηλά, και έτσι εκπληρώθηκε η προφητεία που λέει: «Και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι». Αφού λοιπόν ήπιε, είπε: «Τετέλεσται»· δηλαδή, και αυτή η προφητεία μαζί με όλες εκπληρώθηκε, τίποτα δεν λείπει, όλα έχουν ολοκληρωθεί. Χωρίς ταραχή και με εξουσία πράττει τα πάντα· και το επόμενο αυτό δηλώνει. Διότι, όταν όλα ολοκληρώθηκαν, «αφού έκλινε το κεφάλι (διότι αυτό δεν ήταν καρφωμένο), άφησε το πνεύμα», δηλαδή, ξεψύχησε. Αν και σε εμάς συμβαίνει το αντίθετο, διότι πρώτα εκπνέουμε και έπειτα γέρνουμε το κεφάλι. Εκείνος όμως πρώτα έκλινε το κεφάλι και έπειτα ξεψύχησε.