Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 71:7

Όταν λοιπόν δείξουν οι καθόλα θρασείς ότι, μετά την αφαίρεση της σελήνης, η δικαιοσύνη του Χριστού και Θεού μας καταβυθίζεται στην ανυπαρξία και το πλήθος της ειρήνης του ελαττώνεται και διασκορπίζεται σε έχθρα, και ότι, μετά την υποταγή των εχθρών του κάτω από τα πόδια του, μετακινείται από το κάθισμα στα δεξιά του Πατέρα (ας επιστρέψει η βλασφημία στα κεφάλια όσων αναισχυντούν), και έπειτα ότι, μετά τη συντέλεια του αιώνα, όταν η οικείωση είναι μεγαλύτερη σε αυτούς, απομακρύνεται από τους μαθητές του, και ότι, όταν γεράσουν οι τότε άνθρωποι, ο Θεός δεν υπάρχει πλέον, και, αν θέλεις, ότι η περιστερά, αφού ξεράθηκε η γη, επέστρεψε στον Νώε, τότε ας θέσουν υπό αμφισβήτηση το αν, μετά τον άρρητο και παρθενικό τόκο, η Παρθένος επιδίωξε τη συναναστροφή με άνδρα. Αν δεν έγραφα μέσω επιστολής, συν Θεώ θα σου παρέθετα περισσότερες αποδείξεις. Αλλά είναι αρκετά και αυτά για όσους δεν έχουν απωλέσει και τη διάνοιά τους μαζί με την άγνοιά τους. Κατά τα άλλα, να έχεις υγεία ψυχής και σώματος.

Πώς ο Θεολόγος Ιωάννης ερμηνεύει την οικονομία ως βραχίονα Κυρίου; Διότι ο Θεολόγος Ιωάννης, εκλαμβάνοντας τον βραχίονα ως την οικονομία του Σωτήρος και ως την θεότητά του, λέει: «Παρότι ο Ιησούς έκανε τόσα πολλά σημεία, οι Ιουδαίοι δεν πίστεψαν σε αυτόν, για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον Ησαΐα: Κύριε, ποιος πίστεψε στο κήρυγμά μας, και ο βραχίονας του Κυρίου σε ποιον αποκαλύφθηκε;». Αυτός λοιπόν είναι και δικαιοσύνη («διότι πλησιάζει η δικαιοσύνη μου να έλθει»), αυτός είναι και σωτήρας, αυτός και βραχίονας. Γι' αυτό και ο Παύλος, περιλαμβάνοντας τα πάντα, τα ανάγει σε ένα λέγοντας: «ο οποίος έγινε για εμάς από τον Θεό σοφία και αγιασμός και απολύτρωση». Αυτός ανέτειλε για εμάς ως δίκαιη ανατολή· διότι λέει: «Ιδού, θα ανατείλω στον οίκο του Δαβίδ δίκαιη ανατολή, και θα βασιλεύσει δίκαιος βασιλιάς». Μία είναι λοιπόν η ανατολή, αλλά πολλές οι ακτίνες της: ακτίνες φιλανθρωπίας, ιάσεως, ειρήνης, ακτίνες δικαιοσύνης και μυρίων άλλων. Γι' αυτό και ο Δαβίδ προφητεύοντας έψαλλε: «Θα ανατείλει στις ημέρες του δικαιοσύνη και πλήθος ειρήνης, μέχρι να εξαλειφθεί η σελήνη». Αυτή λοιπόν η ανατολή ανέτειλε από τα ύψη αλλά και από τη γη· από τα ύψη μεν ως προς τη θεότητα, από τη γη δε ως προς την οικονομία.

Τι σημαίνει «θα θέσω το τόξο μου μέσα στο σύννεφο»; Το τόξο μέσα στο σύννεφο, οι γιοι των Ελλήνων θεωρούν ότι είναι κάποιο φυσικό φαινόμενο, και ότι από τότε που υπάρχουν τα σύννεφα και ο ήλιος, λαμβάνει και αυτό τη σύστασή του. Στον θεσπέσιο Μωυσή, όμως, όσο εξάγεται από την προφανή σημασία των λέξεων, δεν φαινόταν αυτό, αλλά ότι ήταν σύγχρονο με τη διαθήκη που δόθηκε. Διότι λέει: «ιδού, θέτω το τόξο μου μέσα στο σύννεφο», σαν να τίθεται τώρα και να χρησιμεύει ως σημείο της διαθήκης. Δεν είναι όμως άτοπο να σκεφτούμε ότι το τόξο αποτελεί μεν εκδήλωση της φύσης από την αρχή, αλλά το θείο το χρησιμοποιεί για την επιβεβαίωση της διαθήκης προς τον Νώε· σαν να έλεγε κάποιος ότι «όσο συμβαίνει αυτό και η φύση προβάλλει το δικό της έργο, δεν θα υπάρξει κατακλυσμός»· όπως ακριβώς θα έλεγε κάποιος «μέχρι να καταστραφεί η σελήνη και μέχρι ο ήλιος, διατρέχοντας τον ουράνιο θόλο, να φωτίζει τα επίγεια, δηλαδή, όσο η φύση διατηρεί τη δική της τάξη και δεν οδεύει προς τη φθορά, μέχρι τότε το ανθρώπινο γένος θα παραμένει ατιμώρητο από κατακλυσμό».

Γι' αυτό και ο Παύλος, περιλαμβάνοντας τα πάντα, τα συνοψίζει σε ένα, λέγοντας: «Ο οποίος έγινε για εμάς από τον Θεό σοφία και αγιασμός και απολύτρωση». Αυτός ανέτειλε για εμάς ως δίκαιη ανατολή· διότι, λέει, ιδού, θα ανατείλω για τον οίκο του Δαβίδ δίκαιη ανατολή. Και δίκαιος βασιλιάς. Μία λοιπόν είναι η ανατολή, αλλά πολλές οι ακτίνες της, ακτίνες φιλανθρωπίας, ίασης, ειρήνης, ακτίνες δικαιοσύνης και μύριων άλλων. Γι' αυτό και ο Δαβίδ, προφητεύοντας, έψαλλε: «Θα ανατείλει στις ημέρες του δικαιοσύνη και πλήθος ειρήνης, έως ότου εκλείψει η σελήνη». Αυτή, λοιπόν, η ανατολή ανέτειλε από τα ύψη και από τη γη, από τα ύψη μεν ως προς τη θεότητα, από τη γη δε ως προς την οικονομία.

Ποιος, λοιπόν, θα βαδίσει τώρα; Ποιος θα ανεβεί στο όρος του Κυρίου, όπως είναι γραμμένο; Ποιος θα υψωθεί σαν τον κέδρο στον Λίβανο; Ποιος θα λάβει φτερά σαν της περιστεράς, ασημωμένα από το Πνεύμα, και θα αναπαυθεί στο ύψος της τελειότητας; Ποιος θα κάνει να ανατείλει στις ημέρες του η δικαιοσύνη; Ποιος, κατανοώντας αυτά, θα ονομαστεί σοφός; Γι' αυτό, με κοινή θέληση, με κοινή προτροπή, εγώ από εσάς και εσείς από εμένα λάβετε, μεταδώστε, αντισταθείτε, για να μην υπολειφθούμε, για να μην ονομαστούμε γενεά διεστραμμένη και πικρόχολη, γενεά η οποία δεν κατηύθυνε σωστά την καρδιά της και το πνεύμα της δεν στάθηκε πιστό στον Θεό· αντίθετα, ας γίνουμε γενεά ευθέων, γενεά ευλογημένη. Ας δείξουμε και εμείς τα έπαθλα της αρετής μας· ας βαδίσουμε την άγια οδό των πατέρων μας. Στα δικά τους μονοπάτια ας πορευθούμε· τις αποστάσεις εκείνων ας καταμετρήσουμε· τους βίους τους ας ιχνηλατήσουμε· τα έργα τους ας μιμηθούμε με ζήλο· τους τρόπους τους ας εκμιμηθούμε, έστω και ελάχιστα και ταπεινά. Είναι αρκετό για τον μαθητή να φέρει τα μιμήματα του δασκάλου του· εκείνοι είναι ζωγράφοι της θεοειδούς εικόνας, επιστήμονες των αρετών, εμείς ας κάνουμε έστω μια σκιαγραφία· ξένοι προς τον κόσμο εκείνοι, ας ζήσουμε ως ξένοι και εμείς· πατρίδα εκείνων είναι ο ουρανός, και δική μας η άνω Ιερουσαλήμ· περιουσία τους οι εντολές του Κυρίου, αυτό ας επιλέξουμε και εμείς· δεν παραδόθηκαν εκείνοι στο σαρκικό φίλτρο, δεν τέρφθηκαν με τις ηδονές του παρόντος αιώνα, τις ίδιες καταστάσεις ας βιώσουμε και εμείς.

Τέτοια λοιπόν είναι η σύναξή σας και τόσο σπουδαίο το έργο σας, και αυτός είναι ο τρόπος και ο βίος σας, θαυμαστός και ενάρετος, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται από τα κοσμικά κριτήρια, αλλά από όσα είναι υπεράνω του κόσμου, και δεν τιμάται από τα επίγεια, αλλά από τα επουράνια. Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, και ως προς τα σαρκικά λογίζεστε ως αγενεαλόγητοι και άπατριδες, έχοντας έναν Πατέρα, τον Θεό των όλων, και πόλη την άνω Ιερουσαλήμ και συμπολίτες τους απ' αιώνος αγίους. Τι το παράδοξο υπάρχει, λοιπόν, εάν εδώ κακοπαθούμε, ταλαιπωρούμενοι παντοιοτρόπως μέσω της ασκήσεως και φθειρόμενοι και καταπονούμενοι, και κάπου κάπου υβριζόμενοι, ονειδιζόμενοι, κατακρινόμενοι και χλευαζόμενοι από κάποιους; Εφόσον «θα ανατείλει» για εμάς «δικαιοσύνη και πλήθος ειρήνης», καθώς και φως, ζωή, χαρά ανεκλάλητη και η ευφροσύνη της συνδιαιτήσεως με τους αγίους αγγέλους, γι' αυτό, σας δέομαι και σας παρακαλώ, κραταιώστε τις ψυχές σας με υπομονή και στερεώστε τα φρονήματά σας στον Κύριο, υπομένοντας τα πάντα εύκολα και φέρνοντάς τα εις πέρας χάρη στην προσδοκία των μεγάλων ελπίδων. Διότι πολύ σύντομα αυτός ο βραχύτατος και ταχύδρομος χρόνος παρέρχεται και εμείς πλησιάζουμε όχι στον θάνατο, αλλά στην ακήρατη ζωή. Επειδή ο θάνατος δεν θα σας κυριεύσει, από τη στιγμή που έχετε ήδη πεθάνει με την ελεύθερη προαίρεσή σας μέσω της αποταγής του κόσμου.