Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 79:14

Και αυτό μόνο συνιστά τον χριστιανό, το να έχει εμπιστοσύνη μόνο στον Χριστό, ότι δηλαδή μέσω του Χριστού επανορθώνεται και η ψυχή και το σώμα. Και καθώς τα έργα ακολουθούν την πίστη με επίγνωση, γεννιέται η αγάπη προς τον Χριστό. Διότι κάθε άνθρωπος που ευεργετείται, παρακινούμενος από την ευεργεσία, έστω και ακούσια, αγαπά τον ευεργέτη του. Έπειτα, καθώς προκόβει στην αγάπη του ευεργέτη, βρίσκει ολόκληρο τον ευεργέτη μέσα στον εαυτό του, καθώς εκείνος εμπιστεύεται τον εαυτό του σε αυτόν που τον έχει αγαπήσει. Αυτό δε που κατόρθωσε ο διάβολος από την αρχή, το ίδιο επιθυμεί να πετύχει και μετά την πτώση μας σε όσους καλούνται προς την επάνοδο, λέγοντας διαρκώς σε κάθε ψυχή ότι δεν υπάρχει σωτηρία για σένα στον Θεό σου. Και αλίμονο σε εκείνον που πείθεται. Διότι σπεύδει να απομονώσει τον νου από την κοινωνία με τον Θεό, προκειμένου, σαν άγριος κάπρος, να τον κατασπαράξει σαν αρνί.

Προς τον ηγούμενο Συμεών. Επειδή η πατρική σου αγιωσύνη έχει σχηματίσει για εμάς γνώμη ανώτερη από εκείνη που μας αναλογεί, μέσα από τις δύο ιερές επιστολές της μας έγραψε πράγματα παράδοξα και εκπληκτικά. Αλλά ως προς τους κομιστές των επιστολών, ευδόκησε ο Θεός, αφού υποχώρησε ο ηγούμενος, να γίνουν ξανά δεκτοί στο δικό τους μοναστήρι. Σε αυτό η θεοσέβειά σου έπραξε άριστα, επαναφέροντάς τους μέσω του διδακτικού της λόγου στα πατρικά και πνευματικά σπλάχνα. Ως προς τον αδελφό μας όμως, που λιποτάκτησε και εξοστρακίστηκε σαν από τον παράδεισο της κοινοβιακής ζωής, δεν ξέρουμε τι να πούμε, καθώς και εμείς είχαμε γνωρίσει παλαιότερα τον άνδρα αυτόν ως αληθινά θεόφυτη άμπελο, απολύτως αληθινή και πολύκαρπη. Και πώς συνέβη τώρα να την καταστρέψει ο αγριόχοιρος του δάσους και να την καταβοσκήσει το άγριο θηρίο, έχοντας αυτή μετατραπεί, θα λέγαμε, σε θανατηφόρα πικρία; Διότι, έχοντας παραδοθεί στα ατίθασα θηρία των παθών, εννοώ της φιλοσαρκίας και της φιλαρχίας, μπορεί κανείς να τον δει τώρα νοερά να καταβροχθίζεται και να κατασπαράσσεται από αυτά σαν από στόμα λεόντων. Διότι ο θείος Βασίλειος, όπως γνωρίζεις, θεωρεί ως ισότιμη την πτώση εκείνου που αποχωρεί παραλόγως και αποσχίζεται από τον πνευματικό του πατέρα με εκείνου που απορρίπτει την ίδια τη θεία επαγγελία του μοναχισμού· γι' αυτό και υπόκεινται στην ίδια καταδίκη ως προς την ακοινωνησία και τα άλλα επιτίμια.

Αλλά αυτά ας είναι αρκετά για τον πρώτο λόγο, αν και υπολείπονται της επιθυμίας μου. Θα προχωρήσω όμως σε έναν άλλον, θρηνητικό και όχι χαρμόσυνο, για τον οποίο παρακινήθηκα να γράψω και τον προηγούμενο. Η οργή του Θεού μας κατέλαβε, αγιώτατοι πατέρες, διότι, επειδή πληθύνθηκε η ανομία, ψυχράνθηκε η αγάπη, όπως είπε ο Κύριος, και ξέσπασε ένας διωγμός όμοιος με εκείνον των εθνικών, πάρα πολύ σκληρός. Εκδιώχθηκε από την αυλή ο αρχιποιμένας μας, σκορπίστηκαν τα πρόβατα του Χριστού· άγριοι λύκοι εισέβαλαν καταστροφικά στο ποίμνιο και μάλιστα ένας άγριος κάπρος το ρήμαξε. Τι είναι αυτό; Πάλι εδώ ατιμάστηκε η σεπτή εικόνα του Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, της Θεοτόκου και κάθε αγίου ανεξαιρέτως. Γι' αυτό οι ποιμένες φέρθηκαν άφρονα, και όχι απλώς επειδή δεν αναζήτησαν τον Κύριο, για να το πω προφητικά (διότι αυτό θα ήταν μικρότερη ασέβεια), αλλά επειδή συνάχθηκαν ιουδαϊκά εναντίον του Κυρίου και εναντίον του χριστού του, αποδοκιμάζοντας την αγία εικόνα του, καθώς και της μητέρας του και των υπηρετών του.