Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 1:3

Βλέπεις πώς ο διδάσκαλος της Εκκλησίας βάσταζε το όνομα του Χριστού; Παρατήρησε ακόμη: «Παύλος, δούλος του Ιησού Χριστού, κλητός απόστολος, ξεχωρισμένος για το ευαγγέλιο του Θεού, το οποίο προανήγγειλε μέσω των προφητών του στις άγιες Γραφές, περί του Υιού του, ο οποίος προήλθε από το σπέρμα του Δαβίδ.» Πάλι και εδώ κηρύσσεται η Τριάδα, Θεός και Υιός του Θεού και Πνεύμα Άγιο, και μαζί ανακηρύσσεται η σάρκωση του Λόγου. Και επειδή τον ονόμασε Υιό του Θεού, προσθέτει εκείνα με τα οποία προσδιορίζεται ο Υιός· διότι, λέει, αναγνωρίστηκε και ξεχώρισε από πολλά άλλα ιδιώματα που σε κανέναν δεν ανήκουν, και διότι, πράγμα που ουδέποτε συνέβη, έγινε ο ίδιος αυτουργός της δικής του αναστάσεως, και όχι λιγότερο από το γεγονός ότι το Πανάγιο Πνεύμα επισκίασε τον τόκο, συνεργώντας ώστε ο ομοούσιος Λόγος να προέλθει από το σπέρμα του Δαβίδ, και έγινε μάρτυρας κατά το βάπτισμα της αψευδούς υιότητας και της ομοούσιας θεότητας. Θα θεωρούμουν, νομίζω, ότι προκαλώ κορεσμό στους ακροατές και ότι επιδεικνύω περιττό ζήλο, εάν κατέγραφα όλες τις περικοπές του θεσπέσιου Παύλου, με τις οποίες θεολογούσε για την Τριάδα και κήρυττε το μυστήριο της σαρκώσεως, βαστάζοντας ενώπιον εθνών και βασιλέων το όνομα του Κυρίου· γι' αυτό θα αρκεστούμε στα όσα ειπώθηκαν, χωρίς να στερούμε καθόλου το έργο από εκείνους που επιθυμούν να μελετήσουν και εκείνες.

Γιατί παρήγγειλε ο Χριστός στους αποστόλους να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα; Και πότε άκουσαν την επαγγελία του Πατρός; «Τους παρήγγειλε να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένουν την επαγγελία του Πατρός, την οποία ακούσατε από εμένα». Αλλά το ότι ο Σωτήρας το είπε αυτό, είναι φανερό· διότι είπε ότι «αναβαίνω προς τον Πατέρα μου, και τον παρακαλώ, και σας στέλνει τον Παράκλητο»· ο Πατέρας όμως πού το υποσχέθηκε; Διότι μέσα στο Ευαγγέλιο δεν βρίσκεται η επαγγελία του Πατρός. Είναι φανερό ότι βρίσκεται στους προφήτες, όπως μαρτυρεί και ο Παύλος λέγοντας: «Ο Παύλος, δούλος του Ιησού Χριστού, κλητός απόστολος, ξεχωρισμένος για το ευαγγέλιο του Θεού, το οποίο υποσχέθηκε από πριν διά μέσου των προφητών του στις άγιες Γραφές σχετικά με τον Υιό του»· αφού λοιπόν προεπαγγέλθηκε το ευαγγέλιο, υποσχέθηκε να δώσει και το Άγιο Πνεύμα. Λέει μάλιστα ο Θεός και μέσω του προφήτη: «Στις έσχατες ημέρες, λέει ο Κύριος ο Παντοκράτωρ, θα εκχύσω από το Πνεύμα μου σε κάθε σάρκα, και θα προφητεύσουν οι γιοι σας και οι θυγατέρες σας». Ιδού η επαγγελία· και η εκπλήρωσή της έγινε όταν το Άγιο Πνεύμα κάθισε με μορφή γλωσσών πάνω στον καθένα από τους μαθητές, και κήρυτταν τα μεγαλεία του Θεού.

Θεόδωρος υπέρ Ευστρατίου ηγουμένου. Το πρόβλημα της νομιζόμενης από εσένα ευδοξίας, ω άνθρωπε, για να παραλείψω τα άλλα προηγούμενα και επόμενα λογύδριά σου ως ανωφελή και γεμάτα σολοικισμούς, είναι το εξής κατά λέξη: Ο Χριστός, ο αληθινός Θεός ημών, έχοντας δύο φύσεις, δύο θελήσεις, δύο ενέργειες, αλλά ένα πρόσωπο των δύο φύσεων, τίνος το πρόσωπο θα εικονίσω; Επειδή, λοιπόν, ρώτησας ποιο πρόσωπο, ψάλε εμμελώς: το ειδοποιηθέν, επειδή ο ανείδεος χαρακτήρας της υποστάσεως του Πατρός ειδοποιήθηκε καθ' ημάς· το έγχρονο, επειδή ο αΐδιος έλαβε χρονική παράταση· αυτό που έχει οφθαλμούς, ώτα, ρίνα, στόμα, παρειές, επειδή ο ασχημάτιστος βρέθηκε σε σχήμα ως άνθρωπος· το φιληθέν, επειδή ο απερίληπτος, αφού περιλήφθηκε, φιλήθηκε από τον προδότη· το ραπισθέν, επειδή ο αναφής, αφού έγινε απτός, ραπίστηκε από τον υπηρέτη· αυτό που φάνηκε στον σταυρό εγκάρσιο, επειδή ο αθάνατος, αφού έκλινε την κεφαλή, παρέδωσε το πνεύμα. Και αυτό δεν είναι δηλωτικό δύο προσώπων (μακριά από τέτοια ασέβεια), αλλά είναι αποδεικτικό ενός προσώπου, του υπάρχοντος εκ δύο και εν δύο φύσεσιν αδιαιρέτως και ασυγχύτως. Διότι λέει ο ιερός απόστολος: περί του Υιού αυτού, ο οποίος γεννήθηκε από το σπέρμα του Δαβίδ κατά σάρκα, και ορίστηκε Υιός Θεού εν δυνάμει κατά το πνεύμα της αγιωσύνης.

Επομένως, σου απέδειξε λέγοντας ότι είναι περιγραπτός κατά τη σάρκα, δηλαδή ότι μπορεί να εικονιστεί, και λέγοντας ότι κατά το πνεύμα της αγιωσύνης ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός είναι απερίγραπτος. Αντλώντας από αυτό, όλοι οι θεοφόροι πατέρες διακηρύσσουν ξεκάθαρα ότι αυτός είναι περιγραπτός και απερίγραπτος, ορατός και αόρατος, έγχρονος και αΐδιος.