Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 6:3

Ότι σχετικά με το χωρίο: «Ή αγνοείτε ότι, όσοι βαπτισθήκαμε στον Ιησού Χριστό, στον θάνατό του βαπτισθήκαμε;», το μεν να βαπτισθεί κανείς στον Ιησού Χριστό σημαίνει το να βαπτισθεί σύμφωνα με την εντολή και την παράδοση του Ιησού Χριστού, δηλαδή στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, το δε στον θάνατό του, σημαίνει δηλαδή το να αναπαριστούμε τυπικά μέσα στο βάπτισμα τον θάνατό του.

Διότι ο μεν θεοειδής ιεράρχης κάνει την αρχή της ιερής επάλειψης, ενώ οι ιερείς υπό την καθοδήγησή του τελούν την ιερουργία του χρίσματος, προσκαλώντας συμβολικά τον τελούμενο σε ιερούς αγώνες. Κατά τους αγώνες αυτούς, τασσόμενος υπό τον αθλοθέτη Χριστό —επειδή, ως Θεός, είναι ο δημιουργός της αθλοθεσίας, ως σοφός έθεσε τους κανόνες της, ως καλός ετοίμασε τα πρέποντα έπαθλα για τους νικητές, και, το ακόμη πιο θεϊκό, επειδή ως αγαθός βρέθηκε ανάμεσα στους αθλητές αγωνιζόμενος ιερώς μαζί τους για την ελευθερία και τη νίκη τους απέναντι στο κράτος του θανάτου και της φθοράς— ο τελούμενος θα εισέλθει με χαρά σε αυτούς τους αγώνες ως θείους. Θα παραμείνει πιστός στις νομοθεσίες του Σοφού και θα αγωνιστεί απαρέγκλιτα σύμφωνα με αυτές, έχοντας βέβαιη την ελπίδα των καλών επάθλων, τασσόμενος υπό τον αγαθό Κύριο και ηγεμόνα της αθλοθεσίας. Βαδίζοντας δε στα θεία ίχνη Εκείνου που από αγαθότητα υπήρξε ο πρώτος των αθλητών, και αφού καταπαλέψει με θεομίμητους αγώνες τις ενέργειες και τις υπάρξεις που αντιστρατεύονται τη θέωση, συναποθνήσκει κατά το βάπτισμα με τον Χριστό ως προς την αμαρτία, μυστικώς ειπείν. 〈7〉 Και κατανόησε, σε παρακαλώ, με σύνεση με πόση οικειότητα συνδέονται τα ιερά με τα σύμβολα.

Γι' αυτό, λοιπόν, και η τελεσιουργός δωρεά και χάρη της ιερής θεογενεσίας συντελείται μέσω των θειοτάτων τελειώσεων του μύρου. Εξάλλου, όπως νομίζω, όταν ο ιεράρχης επιχέει το μύρο στην καθαρτική κολυμβήθρα με σταυροειδείς χύσεις, φέρνει ενώπιον των πνευματικών οφθαλμών τον Ιησού, ο Οποίος κατέρχεται μέχρι και τον ίδιο τον σταυρικό θάνατο για τη δική μας θεογενεσία, και με αυτήν τη θεία και ακατάσχετη κάθοδό Του ανασύρει με θεία αγαθότητα εκείνους που, σύμφωνα με τον μυστικό λόγο της Γραφής, βαπτίζονται στον θάνατό Του, ελευθερώνοντάς τους από την παλαιά κατάποση του φθοροποιού θανάτου, και τους ανακαινίζει για μια ένθεη και αιώνια ύπαρξη. Αλλά βεβαίως και σε αυτόν που έλαβε την ιερότατη τελετή της θεογενεσίας, η τελειωτική χρίση του μύρου δωρίζει την επιφοίτηση του θεαρχικού Πνεύματος, καθώς η ιερή απεικόνιση των συμβόλων υποτυπώνει, όπως νομίζω, ότι το θειότατο Πνεύμα χορηγείται από Εκείνον που για χάρη μας καθαγιάστηκε ανθρωποπρεπώς από το θεαρχικό Πνεύμα, διατηρώντας αναλλοίωτη την κατάσταση της ουσιώδους θεότητάς Του. Και τούτο, επίσης, κατανόησέ το ιεραρχικά: ότι η θεσμοθεσία των αγιοτάτων τελετών τελετουργεί την ιερή τελείωση ακόμη και του θείου θυσιαστηρίου με τις πανάγιες επιχύσεις του ιερότατου μύρου. Διότι η θεουργία είναι υπερουράνια και υπερούσια, αποτελώντας την αρχή, την ουσία και την τελεσιουργό δύναμη κάθε θεουργικής μας αγιστείας.

Διότι όσοι έγιναν σύμφυτοι με την ομοιότητα του θανάτου του Χριστού, γίνονται όμοιοι και με την ανάσταση του Χριστού. Εκείνος, αφού αναστήθηκε, δεν πεθαίνει πλέον, ο θάνατος δεν τον κυριεύει πλέον, και αυτός που έχει ανελκυστεί από τη θεογένεση, δηλαδή από τη ζωοποιό —ή μάλλον θεοποιό— κολυμβήθρα, δεν πεθαίνει πλέον, η αμαρτία δεν τον κυριεύει πλέον. Διότι εκείνος που γέμισε με Άγιο Πνεύμα ήδη από την κοιλιά της μητέρας του, δηλαδή της ιερής κολυμβήθρας, είναι μεν αθάνατος, επειδή η ψυχή του μετείχε στην αληθινή ζωή, στο Πνεύμα του Θεού, δεν μπορεί δε να αμαρτάνει, επειδή έχει γεννηθεί από τον Θεό. Λέει άλλωστε ο απόστολος: Στον οποίο και περιτμηθήκατε με περιτομή αχειροποίητη, με την αποβολή του σώματος των αμαρτιών της σάρκας, με την περιτομή του Χριστού, συνθαπτόμενοι με αυτόν στο βάπτισμα· γνωρίζοντας τούτο, ότι ο παλαιός μας άνθρωπος, δηλαδή η κακία, συσταυρώθηκε, για να καταργηθεί το σώμα της αμαρτίας, ώστε να μην είμαστε πλέον δούλοι της αμαρτίας· διότι και ο Χριστός, τον θάνατο που πέθανε για την αμαρτία, τον πέθανε μία φορά για πάντα, ενώ τη ζωή που ζει, τη ζει για τον Θεό· έτσι κι εσείς να θεωρείτε τους εαυτούς σας νεκρούς μεν ως προς την αμαρτία, ζωντανούς δε για τον Θεό, εν Χριστώ Ιησού στον Κύριό μας. Διότι όσοι βαπτιστήκαμε στον Χριστό, βαπτιστήκαμε στον θάνατό του.

Θα επιθυμήσουμε τη δουλεία; Θα επιλέξουμε την ατιμία και τη φθορά και την καταδίκη; «Μη γένοιτο, λέει ο Απόστολος, εμείς που πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πώς θα ζήσουμε ακόμα μέσα σε αυτήν; Ή αγνοείτε ότι όσοι βαπτιστήκαμε στον Ιησού Χριστό, στον θάνατό του βαπτιστήκαμε; Συνταφήκαμε λοιπόν μαζί του διά του βαπτίσματος στον θάνατο, ώστε, όπως ακριβώς αναστήθηκε ο Χριστός από τους νεκρούς διά της δόξας του Πατρός, έτσι κι εμείς να περπατήσουμε σε μια νέα ζωή.» Ας περπατήσουμε λοιπόν, αδελφοί, σε μια νέα ζωή, όπως άλλωστε υποσχεθήκαμε και διά του σχήματος. Ας πολιτευτούμε με δικαιοσύνη και οσιότητα, «όπως αρμόζει σε αγίους», με ειρήνη και ομόνοια, με σεμνότητα και ευλάβεια, με αγιασμό και απάθεια, χωρίς να παρασυρόμαστε από τις απάτες που είχαμε «προηγουμένως κατά την άγνοιά μας», αλλά αποφεύγοντας τις προλήψεις σαν φωτιά και μένοντας στηριγμένοι στην πέτρα της πίστης μας, διότι αυτή είναι η καινότητα. Και ποια είναι η παλαιότητα; Η ηδονή, από την οποία αφού αιχμαλωτίστηκε ο προπάτοράς μας Αδάμ εξορίστηκε από τον παράδεισο, και υπέστη μια ζωή γεμάτη στεναγμούς· ο φθόνος, από τον οποίο φλεγόμενος ο Κάιν σκότωσε τον αδελφό του Άβελ εξαιτίας της προτίμησης των δώρων, και λόγω του οποίου κατέληξε να τρέμει και να στενάζει σε όλη του τη ζωή.