Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 8:34

Ρωμ. 8,34 Εδώ φανερώνει και υπαινίσσεται το νόημα εκείνης της φωνής του Κυρίου, της προσευχής που αναπέμφθηκε τυπικά προς τον Πατέρα: «Πατέρα, διατήρησέ τους στην αλήθειά σου», και: «για να τους φυλάξεις από τον πονηρό». Εάν, λοιπόν, ο Υιός μεριμνά τόσο πολύ ώστε και να «μεσιτεύει» —διότι η προσευχή που ειπώθηκε τότε έχει τόση δύναμη, ώστε να είναι παντοτινά ενεργή και να ολοκληρώνει το έργο της μεσιτείας—, εάν, λοιπόν, έτσι μεριμνά, «ποιος θα κατακρίνει» αυτούς που έχουν πιστέψει σε Αυτόν; Ο Πατέρας «δικαίωσε» και «δόξασε», το Πνεύμα «συμπαραστέκεται», ο Χριστός και πέθανε για εμάς και αναστήθηκε και «μεσιτεύει». Ποιος λοιπόν είναι αυτός που «θα κατακρίνει ή θα εγκαλέσει», όταν η Αγία Τριάδα μας υπερασπίζεται και μας δικαιώνει κατ' αυτόν τον τρόπο;

Αλλά μήπως, ενώ το ήθος και η σαφήνειά του διαπρέπουν έτσι αναμεμειγμένα με το μεγαλείο, του λείπει η ταχύτητα; Και ποιος από τη φύση του μπόρεσε να χρησιμοποιήσει μια τόσο καλά συγκερασμένη γοργότητα; «Ο Θεός είναι που δικαιώνει· ποιος θα κατακρίνει; Ο Χριστός είναι που πέθανε, ή μάλλον και αναστήθηκε»· «Όλα μού επιτρέπονται, αλλά δεν με συμφέρουν όλα· όλα μού επιτρέπονται, αλλά δεν οικοδομούν όλα»· «Ποιο είναι λοιπόν το πλεονέκτημα του Ιουδαίου ή ποια η ωφέλεια της περιτομής; Πολύ με κάθε τρόπο· πρώτα πρώτα διότι τους εμπιστεύθηκαν τα λόγια του Θεού. Και τι έγινε αν κάποιοι απίστησαν; Μήπως η απιστία τους θα καταργήσει την αξιοπιστία του Θεού; Μη γένοιτο!»· και «Τι λοιπόν; Έχουμε κανένα πλεονέκτημα; Καθόλου»· και πάλι «Όταν μας λοιδορούν, ευλογούμε, όταν μας διώκουν, υπομένουμε, όταν μας δυσφημούν, παρακαλούμε». Και γιατί να επιχειρήσει κανείς να μετρήσει τα πελάγη της θάλασσας με σταγόνες; Διότι είναι το ίδιο πράγμα το να υποβάλει κανείς εκείνα σε υπολογισμό σταγόνων με το να προσπαθεί να περιγράψει με λόγια τη σοφία του Παύλου. Επειδή, ούτε το καλλωπιστικό στοιχείο, αν και το παραβλέπει, δεν το προσπέρασε εντελώς, αλλά, αφού το απογύμνωσε από την εξωτερική προσθήκη με την οποία θα μπορούσε κάποιος να καλλωπιστεί, και το περιέβαλε με την έμφυτη χάρη, πράγμα που δύσκολα θα μπορούσε κανείς να ελπίσει, το παρουσίασε έτσι ώστε να θαυμάζεται, ώστε αυτό το ίδιο να προβάλλεται στους συνετούς ως κανόνας και πρότυπο αληθινού κάλλους, απέχοντας πολύ από το επιτηδευμένο και τεχνητά κατασκευασμένο για να είναι ωραίο. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα σαν το να ακούει κανείς τον ίδιο: «Πώς λοιπόν θα επικαλεστούν εκείνον στον οποίο δεν πίστεψαν;».

Γι' αυτό λοιπόν και εξαιτίας αυτού ο Θεός μακάρισε τους καθαρούς στην καρδιά, λέγοντας τα εξής: «Μακάριοι οι καθαροί στην καρδιά, διότι αυτοί θα δουν τον Θεό», γνωρίζοντας, ως Θεός και νομοθέτης μας, ότι, αν η ψυχή μας δεν φτάσει σε τέτοια διάθεση, ούτε πενθεί ακατάπαυστα, ούτε γίνεται τελείως πράα, ούτε διψά για τον Θεό, ούτε καθαρίζεται από τα πάθη, ούτε γίνεται σαν καθαρός καθρέφτης. Και αν δεν γίνουν αυτά, δεν πρόκειται ποτέ να δει καθαρά μέσα της το πρόσωπο του Δεσπότη. Όταν όμως γίνει τέτοια, βλέπει τον Θεό οπωσδήποτε και συμφιλιώνεται μαζί Του, και επέρχεται ειρήνη ανάμεσα στον Ποιητή μας και Θεό και στην ψυχή που προηγουμένως Τον εχθρευόταν, και τότε μακαρίζεται από τον Θεό ως ειρηνοποιός: «Μακάριοι», λέει, «οι ειρηνοποιοί, επειδή αυτοί θα ονομαστούν υιοί Θεού», δηλαδή εκείνοι που ενσυνείδητα συμφιλίωσαν τον εαυτό τους με Εκείνον που ήρθε για να δώσει ειρήνη στους εγγύς και στους μακράν, με Εκείνον που ήρθε για να συμφιλιώσει εμάς, που ήμασταν εχθροί, με τον δικό Του Πατέρα και να ενώσει τα χωρισμένα σε ένα, δηλαδή να μας μεταδώσει το Άγιο Πνεύμα και να λάβει Αυτός τη δική μας σάρκα. Εκείνοι λοιπόν που Τον είδαν, είναι ολοφάνερο ότι και αληθινά συμφιλιώθηκαν μαζί Του, επιτυγχάνοντας την επιδιωκόμενη ειρήνη και έχοντας γίνει υιοί Θεού. «Ο Θεός είναι αυτός που δικαιώνει, ποιος είναι αυτός που θα κατακρίνει;» Εάν όμως δεν αγαπάς τον αδελφό σου, τον οποίο βλέπεις, πώς μπορείς να αγαπάς τον Θεό, τον Οποίο δεν έχεις δει;

Και μαρτυρεί ο Απόστολος λέγοντας: «Υπέρ του Χριστού, λοιπόν, είμαστε πρεσβευτές, σαν να σας παρακαλεί ο Θεός μέσω ημών· δεόμαστε εξ ονόματος του Χριστού, συμφιλιωθείτε με τον Θεό.» Είδες συγκατάβαση ανεξιχνίαστη; Είδες δωρεά ανυπέρβλητη; Επάνω ο μονογενής Υιός μεσιτεύει για εμάς στον Πατέρα, όπως είναι γραμμένο: «Ο οποίος και βρίσκεται στα δεξιά του Θεού, ο οποίος και μεσιτεύει για εμάς.» Κάτω το Άγιο Πνεύμα παρακαλεί πολυτρόπως. Τι θα ανταποδώσουμε για όλα αυτά στον Κύριο; Ίσως αρμόζει σε εμάς να επαναλάβουμε εκείνο τον λόγο και να πούμε: «Όλα τα οστά μου θα πουν: Κύριε, Κύριε, ποιος είναι όμοιός σου;»

Σε εμάς όμως χαρίστηκε, σαν ένα πλούσιο τραπέζι, η διδασκαλία των αγίων· από τη μια μεριά κάποιου που νοστιμίζει τον λόγο σαν ένα είδος καρυκεύματος, από την άλλη κάποιου άλλου που επεξεργάζεται σαν χρυσάφι τα θεία ρήματα, και διαφόρων άλλων από εδώ και από εκεί που τον γλυκαίνουν με τις αποφθεγματικές ρήσεις τους. Είναι λοιπόν κατάλληλη η ευκαιρία να πούμε πλέον μαζί με τον Απόστολο: «Αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος θα είναι εναντίον μας; Αυτός που δεν λυπήθηκε τον ίδιο του τον Υιό, αλλά τον παρέδωσε για χάρη όλων μας, πώς δεν θα μας χαρίσει τα πάντα μαζί με αυτόν; Ποιος θα κατηγορήσει τους εκλεκτούς του Θεού; Ο Θεός είναι εκείνος που δικαιώνει· ποιος είναι εκείνος που θα κατακρίνει; Ο Χριστός είναι αυτός που πέθανε, μάλλον δε και αναστήθηκε από τους νεκρούς, ο οποίος και βρίσκεται στα δεξιά του Θεού, ο οποίος και μεσιτεύει για εμάς», προφανώς προς τον Θεό και Πατέρα, ο οποίος και θα μας χαρίσει την αιώνια βασιλεία του, διότι σε αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων.