Ἀγάπη φωτιεῖ ὀφθαλμοὺς διανοίας, ὁ δὲ ἀγαπῶν ἔχθραν καὶ ἔριν ὅμοιός ἐστι τῷ ἐπιβάλλοντι συνεχῶς τὴν ἑαυτοῦ χεῖρα ἐπὶ τρώγλην ἀσπίδων. Ὥσπερ σκώληξ εἰς ξύλον, οὕτω κενοδοξία εἰς μοναχόν· καὶ ὥσπερ σὴς ἐν ἱματίοις, οὕτω πάθος φιλαργυρίας ἐν καρδίᾳ ἀνθρώπου. Μὴ ὑψώσῃς σεαυτόν, ἵνα μὴ πέσῃς καὶ ἐπαγάγῃς τῇ ψυχῇ σου ἀτιμίαν. Ἀναλαμβάνων γὰρ πραεῖς ὁ Κύριος, ταπεινῶν δὲ ἁμαρτωλοὺς ἕως γῆς. Ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν περιποιεῖται ἑαυτῷ ἀτιμίαν· ὁ δὲ δουλεύων τῷ πλησίον ἐν ταπεινοφροσύνῃ, δοξασθήσεται. Ὁ ἐπισπλαγχνιζόμενος τῷ πλησίον ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, ἐπισπλαγχνισθήσεται Κύριος διαπαντός· ἐλεημοσύνη γὰρ ἀνδρὸς σφραγὶς μετ᾽ αὐτοῦ. Ἔστιν ἀνὴρ καὶ ἐν τῷ μηδὲν ἐξουσιάζειν, πραῢς καὶ ἐλεήμων ἀποφαίνεται· εἶτα ἔτυχεν ἐξουσίας, πρόθυμος ἀποκαθίσταται κελεύειν καὶ προστάσσειν ἀδιακρίτως· ἐὰν δὲ ἀφαιρεθῇ ἀφ᾽ αὑτοῦ, τὰ προσταχθέντα οὐ δύναται· οὗτος, ὡς ἄσοφος, οὐκ ἐπέγνω τὴν ἑαυτοῦ ἀσθένειαν.
Μετάφραση
Η αγάπη θα φωτίσει τα μάτια της διανοίας, εκείνος όμως που αγαπά την έχθρα και την έριδα είναι όμοιος με αυτόν που βάζει συνεχώς το χέρι του σε φωλιά οχιών. Όπως το σκουλήκι στο ξύλο, έτσι είναι η κενοδοξία στον μοναχό· και όπως ο σκόρος στα ρούχα, έτσι είναι το πάθος της φιλαργυρίας στην καρδιά του ανθρώπου. Μην υψώσεις τον εαυτό σου, για να μην πέσεις και φέρεις ατιμία στην ψυχή σου. Διότι ο Κύριος ανυψώνει τους πράους, ενώ ταπεινώνει τους αμαρτωλούς έως το χώμα. Εκείνος που υψώνει τον εαυτό του προξενεί στον εαυτό του ατιμία· ενώ εκείνος που υπηρετεί τον πλησίον με ταπεινοφροσύνη, θα δοξαστεί. Εκείνον που σπλαχνίζεται τον πλησίον σε ημέρα θλίψης, ο Κύριος θα τον σπλαχνίζεται παντοτινά· διότι η ελεημοσύνη του ανθρώπου παραμένει μαζί του σαν σφραγίδα. Υπάρχει άνθρωπος που, όταν δεν έχει καμία εξουσία, φαίνεται πράος και ελεήμων· έπειτα, αν τύχει να λάβει εξουσία, γίνεται πρόθυμος να διατάζει και να προστάζει χωρίς διάκριση· εάν όμως του αφαιρεθεί η εξουσία, δεν μπορεί να εκτελέσει αυτά που πρόσταζε· αυτός, ως άσοφος, δεν αναγνώρισε την ίδια του την αδυναμία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες