Ὁ γὰρ, ἡνίκα ἂν κατορθοῖ, μὴ ἀξίους κρίνας ἐκείνους εἰδέναι αὐτοῦ τὰ κατορθώματα, ἀλλ᾽ ἀρκούμενος τῇ τοῦ Θεοῦ ψήφῳ, οὐδὲ ἐν τοῖς ἐναντίοις λόγον αὐτῶν ἕξει τινά. Καὶ πῶς αὐτὸ τοῦτο ἔσται, φησίν; Ἐννόησον τί μὲν ἄνθρωπος, τί δὲ Θεὸς, καὶ τίνα ἀφεὶς τίνι προσφεύγεις, καὶ ταχέως διορθώσῃ τὸ πᾶν. Ἄνθρωπος ὑπὸ τὴν αὐτὴν ἁμαρτίαν σοὶ κεῖται καὶ τὴν κρίσιν καὶ τὴν κόλασιν· ἄνθρωπος ματαιότητι ὡμοιώθη, καὶ κρίσιν ὀρθὴν οὐκ ἔχει, καὶ δεῖται τῆς ἄνωθεν διορθώσεως· ἄνθρωπος, γῆ καὶ σποδὸς, κἂν ἐπαινέσῃ, πολλάκις ἁπλῶς ἐπαινέσεται, ἢ πρὸς χάριν, ἢ πρὸς ἀπέχθειαν· κἂν διαβάλῃ καὶ κατηγορήσῃ, πάλιν ἀπὸ τῆς αὐτῆς τοῦτο ἐργάσεται γνώμης. Ἀλλ᾽ οὐχ ὁ Θεὸς οὕτως, ἀλλ᾽ ἄληπτος ἡ ψῆφος αὐτοῦ, καὶ καθαρὰ ἡ κρίσις αὐτοῦ. Καὶ χρὴ διὰ ταῦτα ἀεὶ πρὸς αὐτὸν καταφεύγειν· οὐ διὰ ταῦτα δὲ μόνον, ἀλλ᾽ ὅτι καὶ αὐτὸς ἐποίησε, καὶ φείδεταί σου μάλιστα πάντων, καὶ αὐτοῦ σοῦ μᾶλλόν σε ἀγαπᾷ. Τί τοίνυν ἀφέντες ἔχειν θαυμαστὸν ἐπαινέτην, πρὸς ἄνθρωπον καταφεύγομεν, τὸν οὐδὲν, τὸν εἰκῆ, τὸν ἁπλῶς; Πονηρόν σε λέγει καὶ μιαρὸν οὐκ ὄντα τοιοῦτον; Ταύτῃ μᾶλλον αὐτὸν ἐλέησον, καὶ δάκρυσον ὅτι διέφθαρται, καὶ καταφρόνησον αὐτοῦ τῆς δόξης, ὅτι πεπήρωται αὐτοῦ τὰ τῆς διανοίας ὄμματα· ἐπεὶ καὶ οἱ ἀπόστολοι ταῦτα ἤκουσαν, καὶ κατεγέλων τῶν διαβαλλόντων. Ἀλλ᾽ ἀγαθόν σε λέγει καὶ χρηστόν;
Μετάφραση
Διότι εκείνος που, όταν επιτελεί κάτι καλό, δεν τους θεωρεί άξιους να γνωρίζουν τα κατορθώματά του, αλλά αρκείται στην κρίση του Θεού, ούτε και στις αντίθετες καταστάσεις θα τους δώσει κάποια σημασία. Και πώς θα γίνει αυτό, λέει; Αναλογίσου τι είναι ο άνθρωπος και τι ο Θεός, και ποιον εγκαταλείπεις για να καταφύγεις σε ποιον, και γρήγορα θα τα διορθώσεις όλα. Ο άνθρωπος υπόκειται στην ίδια με εσένα αμαρτία, κρίση και κόλαση· ο άνθρωπος παρομοιάστηκε με ματαιότητα, δεν έχει ορθή κρίση και έχει ανάγκη την άνωθεν διόρθωση· ο άνθρωπος, που είναι χώμα και στάχτη, ακόμη και αν επαινέσει, πολλές φορές θα επαινέσει επιπόλαια, είτε για να φανεί αρεστός, είτε από εμπάθεια· και αν διαβάλει και κατηγορήσει, πάλι από την ίδια διάθεση θα το πράξει. Αλλά ο Θεός δεν είναι έτσι, αντιθέτως η απόφασή Του είναι αδιάβλητη και η κρίση Του καθαρή. Και πρέπει για αυτούς τους λόγους πάντοτε να καταφεύγουμε σε Εκείνον· και όχι μόνο για αυτούς, αλλά επειδή Εκείνος σε δημιούργησε, σε σπλαχνίζεται περισσότερο από όλους και σε αγαπά περισσότερο από ό,τι αγαπάς εσύ τον εαυτό σου. Γιατί λοιπόν, ενώ έχουμε την ευκαιρία να έχουμε έναν θαυμαστό επαινέτη και τον εγκαταλείπουμε, καταφεύγουμε στον άνθρωπο, ο οποίος δεν είναι τίποτα, που κρίνει μάταια και επιπόλαια; Σε αποκαλεί κακό και μιαρό, ενώ δεν είσαι τέτοιος; Για αυτόν τον λόγο μάλλον να τον ελεήσεις, και να δακρύσεις επειδή έχει διαφθαρεί, και να περιφρονήσεις τη γνώμη του, επειδή έχουν τυφλωθεί τα μάτια της διανοίας του· αφού και οι απόστολοι άκουσαν τέτοια λόγια, και περιγελούσαν εκείνους που τους διέβαλλαν. Αλλά σε αποκαλεί αγαθό και χρηστό;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες