Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 14:1

Επιπλέον, διαμοίραζαν τα ιμάτια στους δήμιους, μη βλέποντας τον διαμερισμό που γινόταν εναντίον τους ανάμεσα στα έθνη· διότι λέει ο προφήτης: «Ιδού, έρχονται ημέρες του Κυρίου, και θα διαμοιραστούν τα λάφυρά σου μέσα σε σένα. Και θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη σε πόλεμο εναντίον της Ιερουσαλήμ, και θα αλωθεί η πόλη, και θα διαρπαγούν οι οικίες, και οι γυναίκες θα μολυνθούν·» και πάλι: «Τώρα η ερυσίβη θα καταφάγει τους κλήρους τους·» και καθώς λέει ο Μιχαίας: «Εκείνη την ημέρα θα ειπωθεί για εσάς παραβολή, και θα ακουστεί μελωδικός θρήνος που θα λέει: Με ταλαιπωρία ταλαιπωρήθηκε η μερίδα του λαού μου, μετρήθηκε με σχοινί, και δεν υπήρξε κανείς να τον εμποδίσει ώστε να την αποτρέψει· οι αγροί σας διαμετρήθηκαν.» Και για να το πούμε συνοπτικά, επειδή τόλμησαν να στραφούν εναντίον του Κυρίου, προσκάλεσαν εναντίον των εαυτών τους την ημέρα την οποία προέλεγε και ο προφήτης: «Διότι είναι ημέρα κρίσεως του Κυρίου, ημέρα ανταποδόσεως για την κρίση της Σιών. Και θα μετατραπούν οι φάραγγές της σε πίσσα, και η γη της σε θειάφι. Και θα γίνει η γη της σαν πίσσα που καίγεται νύχτα και ημέρα, και δεν θα σβήσει στον αιώνα, και ο καπνός της θα ανεβαίνει προς τα πάνω. Αυτή θα ερημωθεί από γενιά σε γενιά, και θα κατοικήσουν σε αυτήν όρνεα και εχίνοι, ίβιδες και κόρακες. Και θα απλωθεί πάνω της το γεωμετρικό σχοινί της ερημώσεως, και θα κατοικήσουν σε αυτήν ονοκένταυροι.»

ΤΟΜΟΣ ΕΚΤΟΣ. «Ιδού, έρχονται ημέρες του Κυρίου, και θα διαμοιραστούν τα λάφυρά σου μέσα σε σένα, και θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη σε πόλεμο εναντίον της Ιερουσαλήμ, και η πόλη θα κυριευθεί, και τα σπίτια θα λεηλατηθούν, και οι γυναίκες θα μολυνθούν, και το μισό της πόλης θα οδηγηθεί στην αιχμαλωσία». Προαναγγέλλοντας το σεπτό και σωτήριο πάθος πάνω στον σταυρό, έλεγε λίγο πιο πίσω: «Ρομφαία, εξεγέρσου εναντίον του ποιμένα μου και εναντίον του άνδρα που είναι συμπολίτης του, λέει ο Κύριος Παντοκράτορας· πάταξε τον ποιμένα και ας διασκορπιστούν τα πρόβατα». Ότι δε το πλήθος των Ιουδαίων θα υποβληθεί στις έσχατες τιμωρίες, και μάλιστα πολύ δικαιολογημένα, διότι το πάντολμο πλήθος διέπραξε κυριοκτονία· το δίδασκε προσθέτοντας: «Και θα επιφέρω το χέρι μου επί τους ποιμένες, και θα συμβεί κατά την ημέρα εκείνη, λέει ο Κύριος, τα δύο μέρη θα εξολοθρευτούν και θα εκλείψουν, το δε τρίτο θα το περάσω μέσα από φωτιά, και θα τους πυρώσω όπως πυρώνεται το ασήμι, και θα τους δοκιμάσω όπως δοκιμάζεται το χρυσάφι». Το πώς θα μπορούσαν να νοηθούν αυτά, το έχουμε ήδη πει, όσο το δυνατόν και καθόλου έξω από το λογικό. Έχει στραφεί δε και τώρα ο σκοπός των προκειμένων λόγων προς την Ιερουσαλήμ, η οποία διέπραξε ανόσιες πράξεις αχαλίνωτα, και μας υποδεικνύει τον τρόπο της άλωσης. Διότι λέει: «Ιδού θα έρθουν ημέρες του Κυρίου», δηλαδή αυτές που ο ίδιος επιφέρει με δίκαιη απόφαση και όσια κρίση.

Το τι θα συμβεί εκείνες τις ημέρες το αποσαφηνίζει λέγοντας: «Και θα διαμοιραστούν τα λάφυρά σου μέσα σου», δηλαδή αφού συγκεντρωθούν όλα τα έθνη και λεηλατήσουν τα σπίτια, θα σύρουν τις γυναίκες μαζί με τα νήπια. Διότι τότε, λέει, και το μισό της πόλεως θα εξέλθει στην αιχμαλωσία. Επειδή λένε ότι οι Ρωμαίοι, όταν κυρίευσαν την πόλη και αγανάκτησαν με την αναίδεια εκείνων που τους πολεμούσαν, κατέκαψαν και τον ίδιο τον ναό και τα σπίτια της πόλεως. Εφείσθησαν όμως αυτούς που κατοικούσαν στην άνω πόλη και στο ιερό, οι οποίοι προσέπεσαν ικετευτικά σε αυτούς. Παρατήρησε δε πώς λέει ότι οι νικητές θα φτάσουν σε τέτοιο σημείο θράσους, ώστε, αφού διαρπάξουν τα σπίτια, δεν θα αποχωρήσουν αμέσως μαζί με τα λάφυρα, για να κάνουν με την ησυχία τους τη διανομή αφού φτάσουν στις δικές τους σκηνές, αλλά θα το πράξουν αυτό μέσα στην ίδια την αλωμένη πόλη, πράγμα που δεν θα είχε συμβεί εάν υπήρχε έστω και κάποιος για να βοηθήσει όσους έπασχαν αθλίως και να πολεμήσει όσους λεηλατούσαν. Και λέει ότι οι γυναίκες θα μολυνθούν, συρόμενες παρά τη θέλησή τους από άλλους και εκπίπτοντας από τα ήθη της σεμνότητας, και πολλές φορές μάλιστα μπροστά στα μάτια των νόμιμων συζύγων τους.

Και ως προς αυτά, ο Κύριος έχει υποσχεθεί ότι θα αφήσει ως υπόλοιπο για τον εαυτό του έναν «λαό πράο και ταπεινό», υποδηλώνοντας όχι άλλον από αυτόν που, προερχόμενος από την περιτομή, πίστεψε στον Χριστό του· και πάλι, ότι μόνο το κατάλοιπο του Ισραήλ θα σωθεί μαζί με την κλήση των υπόλοιπων εθνών, την οποία είχε επισημάνει στις αρχές της προφητείας. 〈53. Από τον Ζαχαρία〉. «Ιδού, έρχεται ημέρα για σένα, και θα μοιραστούν τα λάφυρά σου μέσα σε σένα. Και θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη εναντίον της Ιερουσαλήμ για πόλεμο, και θα κυριευθεί η πόλη, και θα λεηλατηθούν οι οικίες, και θα μολυνθούν οι γυναίκες, και το μισό της πόλης θα οδηγηθεί στην αιχμαλωσία, οι δε εναπομείναντες του λαού μου δεν πρόκειται να εξολοθρευθούν από την πόλη.» Συμφωνούν και αυτά με όσα έχουν προτεθεί, έχοντας εκπληρωθεί με την καταστροφή ολόκληρου του ιουδαϊκού έθνους που τους βρήκε μετά την παρουσία του Χριστού. Επομένως, μετά την επιστροφή από τη Βαβυλώνα προφητεύει αυτά ο Ζαχαρίας, προαναγγέλλοντας την έσχατη πολιορκία του λαού που επρόκειτο να γίνει από τους Ρωμαίους, κατά την οποία, ενώ ολόκληρο το έθνος των Ιουδαίων θα γινόταν υποχείριο στους εχθρούς, λέει ότι μόνο «οι εναπομείναντες» του λαού θα σωθούν, υποδηλώνοντας ολοφάνερα τους ίδιους τους αποστόλους του Σωτήρα μας. 〈54. Από τον Ιερεμία〉. «

Αυτά, λοιπόν, ήταν συνολικά τα όσα συνέβησαν κατά τον καιρό του πάθους του, και η πολιορκία που επήλθε αμέσως μετά στο έθνος των Εβραίων και η άλωση της Ιερουσαλήμ, και επιπλέον αυτών η κλήση των εθνών και η επίγνωση του ενός και μόνου Θεού σε κάθε γένος ανθρώπων. Ο πνευματοφόρος προφήτης, ωστόσο, με βαθύτατο πόνο, θρηνώντας σαν για τους οικείους του από την περιτομή, έκανε την αρχή της προφητείας του με την εξαγγελία εναντίον τους. «Ημέρες του Κυρίου», λοιπόν, ονομάζει και εδώ, όπως ακριβώς και σε άλλα σημεία, υποδηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο τον χρόνο της παρουσίας του Χριστού στους ανθρώπους, και δηλώνοντας σαφώς ότι ο ίδιος ο Κύριος, εφόσον είναι «φως αληθινό», θα γίνει κάποτε δημιουργός δικών του ημερών και θα ανατείλει σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους επί της γης, όταν πλέον όλα τα έθνη θα έχουν αποδεχθεί τον ίδιο και τις ακτίνες του φωτός του. Τότε, ενώ όλα τα έθνη θα φωτίζονται, σύμφωνα με το «σε έθεσα ως φως των εθνών, ως διαθήκη του γένους», το έθνος των Ιουδαίων εξαιτίας της απιστίας του προς αυτόν θα περιπέσει σε έσχατα δεινά. Διότι αυτό είναι το νόημα του χωρίου: «Ιδού, έρχονται ημέρες του Κυρίου, και θα διαμοιραστούν τα λάφυρά σου μέσα σε εσένα· και θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη στην Ιερουσαλήμ για πόλεμο, και θα αλωθεί η πόλη και θα λεηλατηθούν οι οικίες, και οι γυναίκες θα μιανθούν, και θα οδηγηθεί το ήμισυ της πόλεως στην αιχμαλωσία».

Και την φύτεψε ο ίδιος ο Κύριος για τον εαυτό του, λέγοντας σχεδόν μέσω της προφητείας: «ελιά ωραία και σκιερή κάλεσε το όνομά σου ο Κύριος». Επειδή, λοιπόν, ο πρώτος αμπελώνας, ενώ έπρεπε «να παραγάγει σταφύλια, παρήγαγε αγκάθια», και «όχι δικαιοσύνη αλλά κραυγή», εύλογα, λόγω της ακαρπίας του, ο Θεός «αφού κατέρριψε τον φράκτη του» και «το τείχος του», και τον παρέδωσε στους εχθρούς «προς διαρπαγή και καταπάτηση», σύμφωνα με την προφητεία του Ησαΐα, συγκρότησε για τον εαυτό του έναν άλλο αγρό, που επί του παρόντος ονομάζεται «ελαιώνας», διότι έτυχε του ελέους του Θεού και καταφυτεύτηκε από τον Χριστό με αειθαλή φυτά, δηλαδή με ψυχές άγιες και ικανές να συντηρούν το φως, οι οποίες μπορούν να λένε: «εγώ δε σαν κατάκαρπη ελιά μέσα στον οίκο του Θεού». Αναφέρεται δε ότι αυτό το όρος των Ελαιών βρίσκεται απέναντι από την Ιερουσαλήμ, ακριβώς επειδή συγκροτήθηκε για τον Θεό σε αντικατάσταση της παλαιάς, επίγειας Ιερουσαλήμ και της λατρείας που υπήρχε σε αυτήν, μετά την καθαίρεση της Ιερουσαλήμ. Αφού, λοιπόν, ο λόγος ανέφερε πιο πάνω για την Ιερουσαλήμ ότι «θα αλωθεί η πόλη» και τα εχθρικά και πολέμια έθνη θα συγκεντρωθούν εναντίον της, «και θα διαμοιραστούν τα λάφυρά» της, εύλογα αναφέρει ότι «τα πόδια» του Κυρίου δεν «θα σταθούν» πάνω στην Ιερουσαλήμ. Διότι πώς θα ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο, από τη στιγμή που αυτή είχε πια καθαιρεθεί; Αντιθέτως, μεταβαίνοντας από αυτήν προς το όρος που βρίσκεται απέναντι από την Ιερουσαλήμ, το ονομαζόμενο των Ελαιών, μας διδάσκει ότι εκεί θα σταθούν.

Ύστερα, λοιπόν, από το σωτήριο και λογικό νάμα που έβρεξε από την Ιερουσαλήμ σε κάθε γένος ανθρώπων, το οποίο δηλώνεται σαφέστερα σε άλλο σημείο με το «διότι από τη Σιών θα εξέλθει νόμος, και λόγος Κυρίου από την Ιερουσαλήμ, και θα κρίνει ανάμεσα στα έθνη», αναφέρει: «θα γίνει ο Κύριος βασιλιάς». Και δεν θα γίνει στην Ιερουσαλήμ ούτε επί του έθνους των Ιουδαίων, αλλά «σε όλη τη γη την ημέρα εκείνη», και «ο Κύριος θα είναι ένας, και το όνομά του ένα, περικυκλώνοντας όλη τη γη». Αυτά συμφωνούν και με όσα παρατέθηκαν από τους Ψαλμούς, μέσω των οποίων ελέγετο: «εβασίλευσε ο Θεός επί των εθνών», και πάλι: «πείτε ανάμεσα στα έθνη, ο Κύριος εβασίλευσε». Προφητεύεται δε ότι όλα αυτά μαζί θα συμβούν στις ημέρες του Κυρίου. Διότι, στην αρχή ολόκληρης της προφητείας αναφέρει: «Ιδού, έρχονται ημέρες του Κυρίου», και θα συμβούν τα εξής. Ποια είναι άραγε αυτά, αν όχι η πολιορκία της Ιερουσαλήμ και η μετάβαση του Κυρίου στο όρος των Ελαιών, και το «θα είναι παρών ο Κύριος» και τα όσα συνέβησαν κατά την ημέρα του πάθους του, και το «ζωντανό ύδωρ» που έρρευσε σε ολόκληρη την οικουμένη, και, επιπλέον όλων αυτών, η βασιλεία του Κυρίου που κυβερνά όλα τα έθνη, «και το όνομά του ένα, το οποίο γεμίζει όλη τη γη», την έκβαση των οποίων εξετάσαμε ήδη συνοπτικά;

Ποτέ άλλοτε λοιπόν, παρά μόνο μετά την παρουσία του Σωτήρος μας και μέχρι την εποχή μας, δεν έπαθαν όλες οι φυλές του ιουδαϊκού έθνους δεινά άξια θρήνων και κοπετών εξαιτίας της πληγής που τους βρήκε από τον Θεό, εξαιτίας της οποίας παραδόθηκε η μητρόπολή τους σε αλλόφυλα έθνη και κατασκάφηκε ο Ναός, ενώ οι ίδιοι εκδιώχθηκαν από τη χώρα τους, υπηρετώντας ως δούλοι τους εχθρούς σε εχθρική γη. Εξαιτίας αυτών των γεγονότων, όλος ο οίκος τους και κάθε ψυχή τους ακόμη και σήμερα υπόκειται σε θρήνους. Γι' αυτό λέει η προφητεία: «και θα θρηνήσει» η κάθε φυλή ξεχωριστά, «η φυλή του οίκου Δαβίδ χωριστά, και οι γυναίκες τους χωριστά», και όσα ακολουθούν αυτά. Αλλά ποιες ημέρες υπήρξαν μετά τους χρόνους του Ζαχαρία, κατά τις οποίες διαμοιράστηκαν τα λάφυρα της Ιερουσαλήμ και συγκεντρώθηκαν όλα τα έθνη εναντίον της για πόλεμο, και αλώθηκε η πόλη, λεηλατήθηκαν τα σπίτια, ατιμάστηκαν οι γυναίκες και οδηγήθηκαν στην αιχμαλωσία, ενώ συγχρόνως και ταυτόχρονα ο Κύριος, συμμαχώντας με τα έθνη που πολεμούσαν την Ιερουσαλήμ, παρατάχθηκε μαζί τους; Ή πότε στάθηκαν «τα πόδια του» «στο όρος των Ελαιών»; Ή πότε έγινε «ο Κύριος βασιλιάς σε όλη τη γη», ο Ίδιος ως ο ένας και μοναδικός Κύριος σε όλους τους ανθρώπους, «και το όνομά του ένα, περιβάλλοντας όλη τη γη και την έρημο»;