Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 14:19

Και πώς δύναται να προέρχεται από τον Θεό ο Χριστός, και, όπως λες εσύ, να είναι Υιός του Θεού, Εκείνου που κατέκρινε τους πατέρες μας διότι πορεύονταν την οδό της Αιγύπτου; Ή δεν άκουσες τον προφήτη να λέει: τι σχέση έχεις εσύ με την οδό της Αιγύπτου, ώστε να πιεις νερό των γαιών; Αθανάσιος: Δεν θέλει να μιμούμαστε τους Αιγυπτίους· βούλεται όμως να σωθούν και αυτοί, και να προσέλθουν στη θεοσέβεια· επειδή το ίδιο θέλει και για κάθε έθνος. Εξάλλου, άκουσε τον προφήτη που λέει: και θα συμβεί, όσοι εναπομείνουν από όλα τα έθνη που ήλθαν κατά της Ιερουσαλήμ, να ανεβαίνουν κάθε χρόνο για να προσκυνήσουν τον Κύριο Παντοκράτορα 〈και για να εορτάσουν την εορτή της Σκηνοπηγίας. Και θα συμβεί, όσοι από όλες τις φυλές της γης δεν ανεβούν στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσουν τον Βασιλέα, τον Κύριο Παντοκράτορα〉, και αυτοί επίσης θα προστεθούν (στις πληγές)· εάν δε η φυλή της Αιγύπτου δεν ανεβεί και δεν έλθει, και επάνω σε αυτούς θα επέλθει η πτώση με την οποία ο Κύριος θα πατάξει όλα τα έθνη όσα δεν ανεβούν για να εορτάσουν την εορτή της Σκηνοπηγίας. Ζακχαίος είπε: Αυτή θα είναι η αμαρτία της Αιγύπτου, και η αμαρτία όλων των εθνών, όσα δεν ανεβούν για να εορτάσουν την εορτή της Σκηνοπηγίας. [Αθανάσιος:] Και αυτούς τους ίδιους τους Αιγυπτίους, θέλει να σώζονται και να ανεβαίνουν στην Ιερουσαλήμ· όχι όμως να πορεύονται εντός της Αιγύπτου.

Επομένως, εκείνοι που αναβαίνουν για να προσκυνήσουν τον Κύριο Παντοκράτορα και να εορτάσουν την εορτή της Σκηνοπηγίας, είναι αυτοί που έχουν δικαιωθεί μέσω της πίστεως στον Χριστό. Απειλεί δε με όλεθρο όσους δεν αναβαίνουν, και με τις ίδιες τιμωρίες που θα υποστούν οι διώκτες και οι υβριστές. Διότι θα βρεθούν στην ίδια μοίρα με τους εχθρούς όσοι έχουν επιλέξει να μην αγαπούν. Και αυτό νομίζω είναι εκείνο που είπε και ο ίδιος ο Χριστός: «Εκείνος που δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου, και εκείνος που δεν συνάγει μαζί μου σκορπίζει». <Εάν δε η φυλή της Αιγύπτου δεν αναβεί ούτε έλθει εκεί, και σε αυτούς θα έλθει η πτώση με την οποία θα πατάξει ο Κύριος όλα τα έθνη που δεν θα αναβούν για να εορτάσουν την εορτή της Σκηνοπηγίας. Αυτή θα είναι η αμαρτία της Αιγύπτου και η αμαρτία όλων των εθνών, όσα δεν αναβούν για να εορτάσουν την εορτή της Σκηνοπηγίας.> Μέσα από ένα έθνος, δηλαδή αυτό των Αιγυπτίων, φανερώνει αυτούς που έχουν φτάσει στο έσχατο σημείο της πλάνης και έχουν επιλέξει την παράλογη και ακραία ειδωλολατρία. Σε αυτούς θα επιβληθεί φοβερή και αναπόφευκτη καταδίκη, και θα τους προκαλέσει όλεθρο το γεγονός ότι δεν επέλεξαν να τιμήσουν την αξιοπρόσδεκτη χάρη της σωτηρίας μέσω του Χριστού.

Διότι σχεδόν ως φονιάδες των ίδιων τους των ψυχών θα αποδεικνύονταν, εάν βεβαίως είναι αλήθεια ότι, ενώ είχαν τη δυνατότητα να επιτύχουν την αιώνια ζωή και ενώ προσφερόταν προς συμμετοχή, σε όσους ήθελαν να την επιλέξουν, η άνωθεν φιλανθρωπία, και βέβαια ενώ μπορούσαν να αποβάλουν το βάρος της αμαρτίας, αυτοί πέθαναν μέσα στις δικές τους πλάνες, και διατήρησαν ανεξάλειπτη τόσο την κηλίδα από την πλάνη όσο και τον μολυσμό της αμαρτίας, και παρέμειναν μέσα στην πλάνη, αν και το θείο φως καταύγαζε τα πάντα και καλούσε να αναβλέψουν εκείνους που βρίσκονταν στην καταχνιά και στο σκοτάδι. Θα έλεγα δε και για τον καθένα από αυτούς: «Καλύτερο από αυτόν είναι το έκτρωμα·» διότι «μέσα σε ματαιότητα ήρθε, και μέσα στο σκοτάδι πορεύεται, και στο σκοτάδι το όνομά του θα καλυφθεί». Διότι «καλό θα ήταν για αυτούς να μην είχαν γεννηθεί», σύμφωνα με τη φωνή του Σωτήρα. Και το ότι ο λόγος αυτός δεν αφορά μόνο τους Αιγυπτίους, αλλά θα ισχύσει και για όλα τα έθνη, τα οποία με κάθε τρόπο και οπωσδήποτε θα τιμωρηθούν, επειδή περιφρόνησαν τη σωτηρία διά του Χριστού και δεν τίμησαν την πανήγυρη προς τιμήν Του, το βεβαιώνει λέγοντας: «Αυτή θα είναι η αμαρτία της Αιγύπτου και η αμαρτία όλων των εθνών, όσα δεν ανεβούν για να γιορτάσουν την εορτή της σκηνοπηγίας». Διότι, πριν από την έλευση του Σωτήρα, ίσως να ήταν κάπως, έστω και εν μέρει, δικαιολογημένη η άρνηση των εθνών, εφόσον θα μπορούσαν να πουν ότι δεν κλήθηκαν από κανέναν· διότι κανείς δεν τους είχε κηρύξει.

Και θα συμβεί, όσοι από κάθε φυλή της γης δεν αναβούν στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσουν τον Βασιλέα, τον Κύριο Παντοκράτορα, και αυτοί θα προστεθούν σε εκείνους. Εάν δε η φυλή της Αιγύπτου δεν αναβεί ούτε έλθει, και πάνω σε αυτούς θα επέλθει η πτώση, με την οποία θα πατάξει ο Κύριος όλα τα έθνη, όσα δεν αναβούν για να εορτάσουν την εορτή της Σκηνοπηγίας· αυτή θα είναι η αμαρτία της Αιγύπτου, και η αμαρτία όλων των εθνών, όποιου δεν αναβεί για να εορτάσει την εορτή της Σκηνοπηγίας». Σαφώς και αυτά περιέχουν την κλήση όλων των εθνών, εφόσον θεωρηθούν μόνο κατά τη διάνοια τα όσα έχουν λεχθεί περί της Ιερουσαλήμ και της Σκηνοπηγίας, τα οποία άλλωστε στον κατάλληλο καιρό θα τύχουν της αρμόζουσας ερμηνείας. ιʹ. 〈Από τον Ησαΐα〉. «Αυτό πρώτα πιες, γρήγορα πράξε το. Χώρα του Ζαβουλών, γη του Νεφθαλείμ, και οι υπόλοιποι που κατοικείτε στα παράλια πέραν του Ιορδάνη, Γαλιλαία των εθνών, ο λαός που κάθεται στο σκοτάδι, δείτε φως μέγα· σε εσάς που κατοικείτε σε χώρα και σκιά θανάτου, φως θα λάμψει πάνω σας». 〈ιαʹ. Από τον ίδιο〉. «Ακούστε με νησιά, και προσέξτε έθνη. Μετά από πολύ χρόνο θα σταθεί, λέγει ο Κύριος». Στα οποία στη συνέχεια προσθέτει ταυτόχρονα περί των εθνών και περί του Χριστού: «Ιδού, σε έδωσα ως διαθήκη του γένους, ως φως των εθνών, για να είσαι προς σωτηρίαν έως τα πέρατα της γης».

«Εάν δε η φυλή της Αιγύπτου δεν αναβεί και δεν έλθει εκεί, και σε αυτούς θα επέλθει η πληγή με την οποία θα πατάξει ο Κύριος όλα τα έθνη της γης, όσα δεν αναβούν για να εορτάσουν την εορτή της Σκηνοπηγίας. Αυτή θα είναι η αμαρτία της Αιγύπτου και η αμαρτία όλων των εθνών, όσα δεν αναβούν για να εορτάσουν την εορτή της Σκηνοπηγίας». Αυτά προφητεύει και ο Ζαχαρίας μετά την επιστροφή από τη Βαβυλώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Δαρείου στους Πέρσες, ενώ η Ιερουσαλήμ είχε μόλις τότε ανοικοδομηθεί από την προηγούμενη ερήμωσή της, την οποία είχε υποστεί από τους Βαβυλωνίους. Ο συνολικός δε χρόνος, από τη βασιλεία του Δαρείου του Πέρση μέχρι τον βασιλέα των Ρωμαίων Αύγουστο, αθροίζεται στις επτά και εξήντα δύο εβδομάδες ετών, οι οποίες αναφέρονται στον Δανιήλ (πράγμα που ισούται με τετρακόσια ογδόντα τρία έτη, όπως αποδείξαμε στα όσα εξετάσαμε λίγο προηγουμένως [κατά την εποχή που προφητεύει ο Ζαχαρίας]). Αλλά ούτε και επί των Μακεδόνων, των οποίων η κυριαρχία παρατάθηκε από τον Αλέξανδρο μέχρι τον Αύγουστο..., αποδεικνύεται ότι εκπληρώθηκε κάτι από όσα εμπεριέχονται στα λόγια του προφήτη. Διότι πότε, κατά τα χρόνια εκείνα, εμφανίστηκε στους ανθρώπους ο Κύριος που θεολογείται από τους προφήτες, και πολλά έθνη τον επέγνωσαν, τον ομολόγησαν ως τον μόνο Θεό, κατέφυγαν σε αυτόν και έγιναν δικός του λαός;