τοιγάρτοι καὶ ὁ Σωτὴρ ἐν εὐαγγελικαῖς ἡμῖν παραβολαῖς αὐτὸ τοῦτο καταδεικνύων, τοὺς ἐργάτας ἔφη τοὺς περὶ τὴν ἑνδεκάτην κεκλημένους εἰπεῖν τό “Οὐδεὶς ἡμᾶς ἐμισθώσατο.” ἐπειδὴ δὲ λοιπὸν ἐπέλαμψεν ὁ Χριστὸς, ἔδησε τὸν ἰσχυρὸν, ἐξείλετο τῆς ἐκείνου δυστροπίας τοὺς ὑπ᾽ αὐτῷ κειμένους, δεδικαίωκε τῇ πίστει τοὺς προσιόντας αὐτῷ, τέθεικε τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ὑπὲρ τῆς ἁπάντων ζωῆς, οὐδένα λοιπὸν ἀποχρώντως πρὸς παραίτησιν εὑρήσουσι λόγον, οἱ τὴν οὕτω σεπτὴν οὐ προσηκάμενοι χάριν. ἀληθεύσει δὴ οὖν καὶ περὶ αὐτῶν εἰ λέγοι τῶν ἐθνῶν ὁ Χριστός “Εἰ μὴ ἦλθον καὶ ”ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον· νυνὶ δὲ πρόφασιν οὐκ “ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν.” <Ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἔσται τὸ ἐπὶ τὸν χαλινὸν τοῦ ἵππου ἅγιον τῷ Κυρίῳ παντοκράτορι.> Ὡς παντὸς ἤδη πολέμου κατηυνασμένου, καὶ μάχης ἀνῄρημένης, καὶ σεσοβημένων ἐχθρῶν, καὶ ἀῤῥήκτου λοιπὸν εἰρήνης τὴν ἁγίαν στεφανούσης πόλιν, τουτέστι τὴν Ἐκκλησίαν, ἀπρακτήσειν ἤδη φησὶ τοῦ πολέμου τὰ σκεύη, φάλαρά τε καὶ ἐπιχάλινα. τίνος γὰρ ὅλως ὁ ἱπποκράτης τοιούτου ἕξει χρείαν, ἀριστεύειν εἰδὼς ἐν μάχαις, εἰ μηδεὶς ὅλως ὁ ἀντεξάγων ἐστίν; οὐκοῦν ἱερὰ, φησὶν, ἔσται σκεύη καὶ ἀναθήματα τῷ Θεῷ, τὰ τοῖς πολεμοῦσι χρήσιμα. ἐπειδὴ γὰρ αὐτός ἐστι τῆς εἰρήνης ὁ βραβευτὴς, αὐτῷ δὴ δικαίως καὶ ἀνακείσεται περιττά τε ἤδη καὶ ἀπρακτοῦντα λοιπὸν τοῦ πολέμου τὰ σκεύη.
Μετάφραση
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και ο Σωτήρας, αποδεικνύοντάς μας αυτό ακριβώς το πράγμα στις ευαγγελικές παραβολές, είπε ότι οι εργάτες που κλήθηκαν περίπου την ενδέκατη ώρα είπαν το: «Κανείς δεν μας μίσθωσε». Επειδή όμως στο εξής έλαμψε ο Χριστός, έδεσε τον ισχυρό, απάλλαξε από την κακοτροπία του αυτούς που ήταν υποταγμένοι σε αυτόν, δικαίωσε μέσω της πίστης αυτούς που Τον πλησιάζουν και έδωσε τη δική Του ψυχή για τη ζωή όλων, δεν πρόκειται λοιπόν να βρουν κανέναν επαρκή λόγο δικαιολογίας αυτοί που δεν αποδέχθηκαν την τόσο σεπτή χάρη. Θα αληθεύει λοιπόν και για τα έθνη ο Χριστός, αν πει: «Αν δεν είχα έρθει και δεν τους είχα μιλήσει, δεν θα είχαν αμαρτία· τώρα όμως δεν έχουν καμία δικαιολογία για την αμαρτία τους». <Εκείνη την ημέρα το πάνω στον χαλινό του αλόγου θα είναι άγιο στον Κύριο τον Παντοκράτορα.> Εφόσον δηλαδή κάθε πόλεμος έχει πλέον κατευναστεί, η μάχη έχει καταργηθεί, οι εχθροί έχουν αποδιωχθεί, και μια αδιάρρηκτη πλέον ειρήνη στεφανώνει την αγία πόλη, δηλαδή την Εκκλησία, λέει ότι τα σκεύη του πολέμου, τα φάλαρα και τα χαλινάρια, θα τεθούν πλέον σε αχρηστία. Διότι τι ανάγκη θα έχει από κάτι τέτοιο ο ιππέας, που γνωρίζει να αριστεύει στις μάχες, αν δεν υπάρχει απολύτως κανείς που να του αντιπαρατάσσεται; Επομένως, λέει, όσα είναι χρήσιμα σε αυτούς που πολεμούν, θα είναι ιερά σκεύη και αναθήματα στον Θεό. Επειδή δηλαδή Αυτός είναι ο χορηγός της ειρήνης, σε Αυτόν δικαίως θα αφιερωθούν τα σκεύη του πολέμου που είναι πλέον περιττά και μένουν σε αχρηστία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες