Πατερικές αναφορές στο ΖΑΧΑΡΙΑΣ 14:21

Επομένως, τότε μεν υπήρχαν οι λέβητες, τώρα όμως υπάρχουν φιάλες ενώπιον του θυσιαστηρίου. <Και κάθε λέβητας στην Ιερουσαλήμ και στον Ιούδα θα είναι άγιος στον Κύριο τον Παντοκράτορα· και θα έλθουν όλοι όσοι θυσιάζουν και θα πάρουν από αυτούς και θα βράσουν για τον εαυτό τους.> Λέβητες αποκαλεί, χρησιμοποιώντας ακόμη τις αρχαίες ονομασίες, τα μυστικά σκεύη, τα οποία είναι άγια, σεπτά και τίμια, τόσο για εκείνους που βρίσκονται στην Ιερουσαλήμ, δηλαδή στην Εκκλησία, προφανώς δε για τους θείους ιερουργούς, όσο και για τον ίδιο τον Ιούδα, δηλαδή πάλι για εκείνους που έλαβαν την κατά Πνεύμα περιτομή. Και αυτοί πάλι είναι οι πιστοί. Διότι τα σκεύη του αγίου θυσιαστηρίου δεν λαμβάνονται από κανέναν απολύτως για κοινή χρήση, αλλά είναι, όπως είπα, άγια και αφιερωμένα στη δόξα του Θεού, και προορίζονται να εξυπηρετούν μόνο τις ανάγκες της αγίας τράπεζας. Μέσω αυτών και μέσα σε αυτά τελούνται οι θυσίες εκείνων που τα προσφέρουν, χωρίς ο καθένας να φέρνει δικό του σκεύος, αλλά όλοι χρησιμοποιούν αποκλειστικά τα ιερά. Διότι, λέγει, κάθε λέβητας θα είναι άγιος στον Κύριο. Επομένως, ο Προφήτης ομιλεί μεν ωσάν να πρόκειται ακόμη για τις θυσίες του νόμου, αναφέροντας λέβητες, βράσιμο και όσους θυσιάζουν, εμείς όμως θα τα κατανοήσουμε με τρόπο που αρμόζει στην εποχή του Χριστού και στη λατρεία που τελούμε εν Πνεύματι.

Κατ' οικονομίαν δε λέμε ότι ο λόγος των αγίων προφητών έγινε δυσνόητος, και όχι απλώς εκτεθειμένος σε όλους, ώστε να μην πεταχτούν από αυτούς τα άγια στα σκυλιά, ούτε βέβαια να αποκαλυφθεί στους βέβηλους και τους πιο βδελυρούς ο λόγος που αρμόζει μόνο στους αγίους. <«Και δεν θα υπάρχει πλέον Χαναναίος στον οίκο του Κυρίου Παντοκράτορα κατά την ημέρα εκείνη.»> Σαθρό και εύθραυστο θα μπορούσε να δει κανείς τον νου των αρχαιοτέρων, και μάλιστα πολύ εύκολα. Διότι οι Ισραηλίτες λυτρώθηκαν μεν από την Αίγυπτο μέσω του Μωυσή, και αποτίναξαν τον ζυγό της αφόρητης δουλείας, και, αφού τελέστηκαν για χάρη τους πάρα πολλά και αξιοθαύμαστα σημεία, εξήλθαν με δυσκολία, διαπέρασαν δε και την ίδια τη θάλασσα, και έφαγαν τον άρτο από τον ουρανό, και ήπιαν νερό που βγήκε ανέλπιστα από την πέτρα στην έρημο. Τι έκαναν λοιπόν οι ταλαίπωροι; Κατασκεύασαν τον μόσχο κατά την απουσία του Μωυσή, και, όπως λέει ο προφήτης, σήκωσαν «τη σκηνή του Μολόχ και το άστρο του θεού τους, του Ρεφάν, τα είδωλα που έφτιαξαν για να τα προσκυνούν». Αλλά εκείνοι μεν καταστράφηκαν· διότι τα σώματά τους έπεσαν στην έρημο, καθώς έχει γραφτεί.

Επειδή δε ο Μονογενής Λόγος του Θεού έγινε όμοιος με εμάς, και αφού μας δικαίωσε μέσω της πίστης, επισφράγισε με το Άγιο Πνεύμα αυτούς που προσέρχονται στη χάρη του, ο νους μας έχει γίνει σταθερός, ασφαλής και ακλόνητος, και ριζωμένος στην ευσέβεια. Διότι κανείς δεν θα μπορέσει να μεταπείσει τους αγιασμένους να αναγνωρίσουν άλλον θεό παρά τον εκ φύσεως και αληθινό, τον οποίο γνωρίσαμε ως Θεό εν Χριστώ. Διότι μας φανέρωσε στο πρόσωπό του τον Πατέρα, λέγοντας: «Εκείνος που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα». Επομένως, εκείνη την ημέρα, λέει, δηλαδή κατά τον καιρό εκείνο, δεν θα υπάρχει Χαναναίος, δηλαδή αλλογενής και ειδωλολάτρης, στον οίκο του Κυρίου του Παντοκράτορα. Διότι έχουμε στηριχθεί, όπως είπα, στην πίστη, και έχουμε στεφανωθεί με τα καυχήματα της ασφάλειας διά του Χριστού, διά του οποίου και μαζί με τον οποίο ανήκει στον Θεό και Πατέρα η δόξα, συν τω Αγίω Πνεύματι, στους αιώνες.