Ταύτην τοίνυν τὴν 〈ἔρημον〉 καὶ διὰ τῶν μετὰ χεῖρας εὐαγγελίζεται ἡ προφητεία μετὰ τὰ προλεχθέντα ‹περὶ τῶν ἐλάφων› φάσκουσα· 〈Εὐφράνθητι, ἔρημος διψῶσα〉· πολλὰ δὲ καὶ ἄλλα περὶ τῆς 〈ἐρήμου〉 ταύτης εἴρηται καὶ διὰ τῶν ἑξῆς ἐν τῇ αὐτῇ προφητείᾳ φερομένων, δι᾽ ὧν εἴρηται· «Εὐφράνθητι, στεῖρα ἡ οὐ τίκτουσα, ῥῆξον καὶ βόησον, ἡ οὐκ ὠδίνουσα, ὅτι πολλὰ τὰ τέκνα τῆς 〈ἐρήμου〉 μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα». ⌜εἴη ἂν τοίνυν αὕτη ἑτέρα 〈ἔρημος〉 παρὰ τὴν προλεχθεῖσαν Σιών, ἐν ᾗ ‹ἐχίνους καὶ ἴβεις καὶ κόρακας›, ‹δαιμόνιά τε καὶ ὀνοκενταύρους οἰκήσειν› ἐλέγετο, ‹πίσσης τε αὐτῆς καὶ θείου› πληρωθήσεσθαι ‹τὰς φάραγγας›. τούτων δὲ περὶ τῆς Σιὼν καὶ περὶ τῆς Ἰερουσαλὴμ εἰρημένων ὥρα τὰ προκείμενα περὶ ἑτέρας 〈ἐρήμου〉 λέγεσθαι νοεῖν.⌝ ἦν δὲ αὕτη δρυμὸς ‹τῶν ἐλάφων› καὶ ἡ χώρα τῶν ἀλλοφύλων ἐθνῶν, ἔνθα ‹τοὺς κλήρους› διένειμε ‹ταῖς› ἀποδοθείσαις ‹ἐλάφοις› ὁ κύριος εὐαγγελίζεται φάσκων ὁ λόγος· 〈Εὐφράνθητι, ἔρημος διψῶσα, ἀγαλλιάσθω ἔρημος καὶ ἀνθείτω ὡς κρίνον· ⌜διψῶσα〉 γὰρ αὕτη πρότερον 〈ἔρημος〉 ἐστερημένη νάματος οὐρανίου, ἀλλὰ χαίρειν αὐτῇ καὶ 〈εὐφραίνεσθαι〉 ὁ λόγος προστάττει διὰ τὰ ἐπιλεγόμενα, ἔτι δὲ καὶ 〈ἀνθεῖν ὡς κρίνον〉, ὥστε λέγειν· «Χριστοῦ εὐωδία ἐσμὲν τῷ θεῷ ἐν παντὶ τόπῳ».