προσετίθη δὲ ὡς 〈καὶ ἀπὸ τῶν υἱῶν αὐτοῦ〉 τῶν μηδέπω μὲν ὄντων, μελλόντων δὲ ἐξ αὐτοῦ γίγνεσθαι ἐκτεμόντες 〈εὐνούχους〉, οἳ αὐτοὶ παραστῆναι αὐτοὺς ποιήσουσι τοῖς αὐτῶν βασιλεῦσιν. ⌜ἅπερ ἀκούσας ὁ Ἑζεκίας εὐλαβῶς ἅμα καὶ εὐσεβῶς πάντα 〈λόγον ἀγαθὸν〉 εἶναι, 〈ὃν λαλήσειεν〉 ὁ θεός, κἂν λυπηρὸς εἶναι νομίζοιτο ἀνθρώποις ἀπεκρίνατο.⌝ ἠξίου δὲ μὴ κατὰ τὸν τῆς ζωῆς αὐτοῦ χρόνον τὰ ἠπειλημένα γενέσθαι, 〈εἰρήνην δὲ καὶ δικαιοσύνην〉, ἢ κατὰ τοὺς 〈λοιποὺς〉 ἑρμηνευτὰς 〈εἰρήνην καὶ ἀλήθειαν〉, ὑπάρξαι 〈ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ〉. ⌜Ἐφ᾽ οἷς πάλιν ὁ Ἑβραῖος μὴ ἀποδέξασθαι τοῦ Ἑζεκίου τὴν προαίρεσιν τὸν θεὸν ἔλεγε· τὸ γὰρ ὑπὲρ μὲν ἑαυτοῦ ἠξιωκέναι, ὑπὲρ δὲ τοῦ λαοῦ μηδένα λόγον πεποιῆσθαι μεμπτὸν τῷ θεῷ φανῆναι· διὸ ἐπιλέγειν ἑξῆς τὸν προφήτην· 〈Παρακαλεῖτε παρακαλεῖτε τὸν λαόν μου, λέγει ὁ θεός〉· εἰ γὰρ καὶ οὗτός φησι φίλαυτος ὤν, ὑπὲρ μὲν ἑαυτοῦ φροντίσας ἐδεήθη, τοῦ δὲ λαοῦ μνήμην οὔ τινα ἐποιήσατο, ἀλλ᾽ ὁ θεὸς τοῦ ἰδίου κηδόμενος 〈λαοῦ παρακαλεῖν〉 αὐτὸν τοῖς τοῦτο πράττειν οἵοις τε παρακελεύεται.⌝ Τό· 〈ἱερεῖς, παρακαλεῖν τὸν λαόν〉, οὔτε ἐν τῷ Ἑβραϊκῷ οὔτε παρὰ τοῖς λοιποῖς ἑρμηνευταῖς εὕρομεν, διόπερ ὠβέλισται καὶ παρὰ τοῖς Ἑβδομήκοντα· κατὰ γοῦν τὸν Σύμμαχον 〈παρηγορεῖτε παρηγορεῖτε τὸν λαόν μου, λέγει ὁ θεὸς ὑμῶν, παραμυθήσασθε τὴν καρδίαν Ἰερουσαλὴμ〉 εἴρηται, καὶ παρὰ τοῖς λοιποῖς ἰσοδυναμοῦντα τούτῳ. ⌜τίνες δέ εἰσιν οἷς ὁ λόγος 〈παρακαλεῖν τὸν λαὸν〉 προστάττει, ἄξιον ἐπιστῆσαι, τίς δὲ καὶ ἡ 〈καρδία Ἰερουσαλὴμ〉 καὶ ποδαπὴν χρὴ νοεῖν τὴν Ἰερουσαλήμ, ὥσπερ τι ζῷον 〈καρδίαν〉 ἔχουσαν· ἔμψυχον γὰρ καὶ λογικὴν σαφῶς παρίστησιν αὐτὴν ὁ φήσας λόγος· 〈λαλήσατε εἰς τὴν καρδίαν Ἰερουσαλήμ〉.