Ἀλλ’ εἴποι τις ἂν πρὸς αὐτόν, περικόψας καὶ τὸ πλάσμα κἀνταῦθα τῆς διηγήσεως· καὶ εἰ θειότατος καὶ μακαριστὸς καὶ ἀοίδιμος ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος, ὥσπερ οὖν ἔστι, καὶ εὐσεβέστατος, ἄρα καὶ εὐσεβῶς ἐστι λέγων, ὡς ἀναγέγραπται κἀν τῷ συνοδικῷ τόμῳ, ἄκτιστον μὲν καὶ θείαν ἔλλαμψιν, καὶ ἐνέργειαν καὶ χάριν τὸ ἑωραμένον ἀπορρήτως ἐν Θαβὼρ τοῖς ἀποστόλοις φῶς, ἄκτιστον δὲ καὶ κατ’ οὐσίαν εἶναι τὸν θεόν, τὴν καὶ ὑπὲρ τὰς τῶν θεολήπτων ἀπορρήτους θέας. Σὺ δὲ τοὐναντίον ἅπαν, δυσσεβέστατός τε ὁμοῦ καὶ ἀθλιώτατος, τὸ μὲν φῶς ἐκεῖνο τῆς θεότητος μετὰ Βαρλαὰμ ὁμοῦ καὶ Ἀκινδύνου κτιστὸν εἶναι διατεινόμενος, μόνην δὲ τὴν τοῦ Θεοῦ οὐσίαν ἄκτιστον δοξάζων, περιῃρημένην τῶν ἑαυτῆς ἐνεργειῶν καὶ δυνάμεων, καὶ διχοτομῶν εἰς κτιστὴν καὶ ἄκτιστον τὴν ἐν οὐσίᾳ καὶ ἐνεργείᾳ τρισυπόστατον μίαν θεότητα. Ὁ δὲ Παλαμᾶς, καθ’ οὗ σὺ μαίνῃ καὶ χωρεῖς ἀκρατῶς, ἀσφαλὴς ἐς τὰ μάλιστα καὶ εὐσεβής, τοῦτο μὲν ὡς μίαν πρεσβεύων θεότητα, κἂν σὺ διαρραγῇς, τρισυπόστατον μέντοι καὶ παντοδύναμον, τοῦτο δὲ ὡς ἐπ’ εὐσεβείᾳ μαρτυρούμενος ἐγγράφως ὑπὸ τοῦ θειοτάτου καὶ μακαρίτου καὶ ἀοιδίμου βασιλέως ἐκείνου.