Ὅθεν πολὺ τὸ δέος, μὴ καὶ σκεῦος οὗτος κατηρτισμένον εἰς ἀπώλειαν ᾖ, παραχωρήσει θείᾳ καθ’ ἑαυτοῦ τὴν ἐκ μαθήσεως τοῦ λόγου προσλαβὼν δύναμιν, ὡς ὁ Φαραὼ τὸ βασίλειον, ὡς ὁ Μίδας τὸν πλοῦτον, ὡς οἱ γίγαντες τὴν τοῦ σώματος ῥώμην, δι’ ὧν ἀπώλοντο. Καθάπερ γὰρ λόγος πτερὰ τὸν μύρμηκα προσλαμβάνειν, ὅταν ὀργισθῇ τούτῳ Θεός, καὶ γὰρ ἐπιχειρῶν ἵπτασθαι κατὰ μικρὸν κατασπᾶται κάτω καὶ συντρίβεται διακενῆς, οὕτω καὶ Γρηγορᾶς· χαμαίζηλος ὢν τὴν διάνοιαν καὶ περὶ τὴν κάτω καὶ κενὴν δόξαν ἐπτοημένος, εἶτ’ ἐπιχειρῶν τῇ δυνάμει τοῦ λόγου πρὸς τὴν τοῦ ὄντως ὄντος θεωρίαν ἀνίπτασθαι καὶ περὶ θείων δογμάτων λογογραφεῖν, πυκνὰ κατασπᾶται κάτω πρὸς δυσσεβῆ καὶ ἀπηγορευμένα τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ φρονήματα, εὐήθειαν ἀσεβείᾳ μίξας ἀθλίως καὶ δι’ ἀμφοτέρων ἀπαιδευσίας χείρω δείξας τὴν ἐν λόγοις παιδείαν καὶ τὴν αὐτοῦ σοφίαν ἐπιγνώσεως ἔλλειψιν. Ταῦτ’ ἄρα νῦν μὲν ἅπερ οἱ θεοφόροι πατέρες προεῖπον κατ’ αὐτοῦ, ὡς ὑπὲρ ἑαυτοῦ φρενοβλαβῶς προάγει, μὴ εἰδὼς «μήτε ἃ λέγει μήτε περὶ τίνων διαβεβαιοῦται». Νῦν δέ, ὥσπερ τις κριτὴς αὐτὸς ἢ τύραννος ὑπερηφάνως προκαθήμενος, τὰ μὲν τῶν ἐκείνοις εἰρημένων ἐκβάλλει καὶ ἀκυροῖ, τὰ δὲ ἐγκρίνει καὶ εἰσποιεῖται μετὰ πολλῆς ἐξουσίας. Πολλαχοῦ δὲ καὶ τῶν παρεσπασμένων ἐκείνων διαστρέφει τὴν δύναμιν, ἔστι δ’ οὗ καὶ αὐτὰ τὰ ῥήματα παραχαράττει φανερῶς.