Ἤρκει μὲν οὖν, ὦ παρόντες, κἀκ μόνων τῶν ἤδη λεχθέντων, εἰ καὶ μηδὲν ἕτερον εἶχέ τις εἰπεῖν, τεκμήριον λαβεῖν, οἷος ὁ θειότατος οὗτος ἀνὴρ ἐκ βρέφους ἐγεγόνει τὰ πρὸς Θεόν, ἑαυτόν τε ὅλον ἐκείνῳ προσαναθεὶς καὶ αὖ παρ’ ἐκείνου τῶν μεγίστων ἀξιωθείς· ἀλλ’ ἐπειδήπερ καὶ τὰ ἑξῆς τοιαῦτ’ ἔτυχεν ὄντα, ὡς, εἰ μηδὲν μηδαμῶς τῶν προλεχθέντων ἐφήρμοττε τῷ ἁγίῳ, ἐξαρκεῖν αὐτὰ καθ’ ἑαυτὰ τὸ πᾶν ἐξεργάσασθαι τῆς εὐφημίας καὶ ζημία λογίζεται οὔκουν ἡ ἐλαχίστη, εἰ μή τι κἀκ τούτων τῷ λόγῳ παραληφθῇ, τούτων πολλῶν ὄντων καὶ τοσούτων, ὡς μηδὲ ἀριθμῷ περιγράφεσθαι, τιν’ ἄττα ἀποτεμὼν ὑμῖν ὡς ἔμοιγε δυνατὸν διηγήσομαι. 27. Ὁ μέγας οὗτος πατὴρ ἐπεὶ τὰ τοῦ φροντιστηρίου καλῶς αὐτῷ καὶ κατὰ γνώμην προῆλθεν, ἐπεὶ καὶ οἱ μονάζοντες οὐκέτι ταῖς ἐκ τοῦ ἀέρος ἐταλαιπώρουν κακότησιν, ἀλλὰ κρείττους τῶν τοιούτων ὑπῆρχον, ἐπεὶ δομήσασθαι ὑπῆρξεν αὐτοῖς τὰ κελλία, ἔγνω μικρὸν ἄνωθεν τῆς μονῆς τινα δομήσασθαι ἀσκητήρια, ἕτερον ἀπὸ θατέρου ἀφεστηκός, ὡς ἂν ἔχοιεν οἱ τῆς ἡσυχίας ἐρασταὶ ταυτησὶ παντάπασιν ἐπαπολαύειν ἀνεπιμίκτου καὶ καθαρᾶς· καὶ μέντοι θᾶττον τοῦτο ποιεῖ φιλοπονώτερον πρὸς τὸ ἔργον διεγερθείς.