Ἐντεῦθεν καὶ ἦν ὁρᾶν μαρασμὸν μὲν φυτοῖς, φθίσιν δὲ καρποῖς, ὄλεθρον ζῴοις καὶ καθάπαξ πᾶσι τοῖς ἐν τῇ γῇ ἐσχάτην ἐρήμωσιν, τῇ δὲ μονῇ τοῦ πατρὸς τοσούτῳ πλέον, ὅσῳ καὶ τοῦ πάθους μᾶλλον αὐτὴν τῶν ἄλλων αἰσθάνεσθαι· εἰς γὰρ τὸ ἀκρότατον ἐνιδρυμένη τοῦ ὄρους οὔτε πηγιμαίου ὕδατος εὐμοιρεῖ καὶ τῷ τῆς ἀνομβρίας καιρῷ, ἔστι δ’ ὅτε καὶ τῷ τῆς ἐπομβρίας, σφόδρα τῷ τῆς ξηρασίας πάθει ἁλίσκεσθαι· καὶ οὕτω μὲν δὴ πληγῆς εἶχον πάντα τὰ καθ’ ἡμᾶς. Ὁ δὲ θειότατος ἐκεῖνος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ταῦτα ὁρῶν, τοῖς μὲν ὀφθαλμοῖς ἀπεναντίας διέκειτο τοῖς ἐν γῇ, διηνεκέσιν ἐγκείμενος τοῖς ὀδυρμοῖς καὶ δάκρυον τῶν ὀμμάτων κρουνίζων ἀένναον, καὶ δέ γε μὴν σπλάγχνα ἐπίσης καὶ αὐτὸς τοῖς ξηροτέροις τῶν χωρίων ὑπῆρχε καταφλεγόμενος καὶ τὴν κοινὴν συμφορὰν ἀπολοφυρόμενος· ἔνθεν τοι καὶ ὅλος ἦν δεόμενος τοῦ Θεοῦ, ἀντιβολῶν, παρακαλῶν, πρεσβευόμενος ἐλεῆσαι τὸ πλάσμα, οἰκτεῖραι τοὺς οἰκέτας, στῆσαι δεινῶς καταφερομένην τὴν μάστιγα, λῦσαι τὸν ἐγκείμενον αὐχμὸν τὸν ἄρδην τὰ πάντα νεκροῦντα, λῦσαι δὲ τὸν χαλκωθέντα οὐρανόν, δροσίσαι μικρὸν γοῦν τὴν γῆν, ἀπειρηκυῖαν ἤδη τῇ ἀνομβρίᾳ καὶ εἰς σποδιᾶς εἶδος τὸ καλὸν τοῦ χρώματος μεταμείψασαν.