Τῆς γὰρ τῶν ἀληθῶν ὀρθότητος καταλαζονευόμενος πρὸς τὸ δεδογμένον, τὸν τῶν προκειμένων περιτρέπει λόγον (τοῦτο γὰρ τῆς ἀπάτης τὸ ἴδιον), καὶ ὡς μήτε ὄντα ἐν Ἐκκλησίᾳ τὰ τῆς Ἐκκλησίας, μήτε παρ’ ὁτουοῦν ἠκουσμένα ἡγεῖται· διὸ ἀπαγορεύει τὴν περὶ αὐτῶν αἴτησιν, ὡς μηδὲ ἐξεῖναί τινα ποιεῖν πώποτε· ἐπεὶ, φησὶ, πάντοθεν ἐξώρισται καὶ πεφυγάδευται. Σκιαμαχῶν οὖν ὥσπερ πρὸς τὰ μηδαμῶς αἰτηθέντα μηδὲ τῇ αἰτήσει συμβαίνοντα, τὸν λόγον πλαττόμενος διατίθεται, καὶ τοῖς ἐκ τῆς ματαιότητος τῶν λογισμῶν προκεχειρισμένοις σοφίσμασι καταγοητεύει τὴν αἰτήσασαν. Ἐπεὶ οὖν ἐκείνη τὸ ποθούμενον οἷα τὸ πιστὸν ἐρηρεισμένον ἐν Χριστῷ ἔχουσα αἰτεῖ, ὃ δὲ πάλιν πρὸς τὸ δοκοῦν ἀπεκρίνατο, πάλιν ἀποτυφλώττει πρὸς τὴν ἀλήθειαν, καὶ μιγνύει τὰ ἄμικτα καὶ ἀκοινώνητα, καὶ ναῷ Θεοῦ συγκατατίθησιν εἴδωλα, κοινωνίαν τε φωτὶ πρὸς σκότος, καὶ συμφώνησιν Χριστοῦ πρὸς Βελίαρ, δυσσεβῶς δίδωσι· καὶ οὐ δέδιε τῆς βλασφημίας τὸ ὑπέρογκον. Ὧν γὰρ αἱ εἰκόνες εἰς ταὐτὸν ἔρχονται, τὸ ἐντεῦθεν ἄτοπον συναγόμενον ἐπ’ αὐτῷ εἴη· ὥσπερ γὰρ τὰς πλεῖστον ἀλλήλων διεστηκυίας φύσεις ἀνοήτως συγχεῖ, οὕτως καὶ οἷς μηδεμία κοινωνία πρόσεστι, ἀδιαφόρως εἰς ταὐτὸν περιάγει.