Ἐπὶ ἑπτὰ οὖν ἡμέρας τῇ τῆς μονῆς πύλῃ προσκαρτεροῦντος ἐκείνου καὶ μετανοοῦντος ἐπὶ τοῖς πραχθεῖσι, ἐξιόντι τῷ μεγάλῳ διά τινα χρείαν ἐπιλαμβάνεται τῶν τούτου ποδῶν· «Σύγγνωθί μοι, λέγων, τίμιε πάτερ, ἐφ’ οἷς οὐ μόνον ἑαυτὸν ἀλλὰ καὶ ἑτέρους πρὸς βυθὸν ἀπωλείας συνώθησα. Καὶ πιστεύω τῷ πάντα δυναμένῳ θεῷ μηκέτι τοῖς αὐτοῖς περιπεσεῖν μηδὲ τὰς σὰς ἐντολὰς ἐν δευτέρῳ θέσθαι.» Ὁ οὖν θεῖος Παχώμιος· «Οὐκ οἶσθα, ἄθλιε, ἔφη, ὁπόσα σοι παρῄνουν πλημμελοῦντι καὶ παρακουόμενος ἀνειχόμην, ἀναμένων τὴν σὴν ὄντως ἐπιστροφὴν καὶ μετάνοιαν; Πολλάκις δὲ καὶ ἐπέπληξα καὶ χεῖρας ἐπέβαλον, εἴ πως κἂν οὕτως δυνηθείην διορθώσασθαί σου τὴν ἀπήνειαν. Εἰ οὖν μετὰ τοσαύτας παραινέσεις καὶ ἐπιπλήξεις βελτιῶσαί σε οὐδαμῶς ἴσχυσα, πῶς εἰσάξας συναγελάζεσθαί σε τῇ θείᾳ ταύτῃ ποίμνῃ ἐάσω, δεδοικὼς μὴ καὶ τὰ λοιπὰ τῆς ψυχοφθόρου ταύτης μεταδῷς λύμης;» Τοιαῦτα τοῦ πατρὸς πρὸς αὐτὸν εἰρηκότος, ἐκεῖνος καὶ ἔτι τοῖς τῆς μεταμελείας κέντροις βαλλόμενος ἐδεῖτο θερμῶς, ἑαυτὸν τοῦ λοιποῦ διορθώσασθαι ἐγγυώμενος. Πετρώνιος δέ τις θεῖος ἀνήρ, οἰκτείρας τοῦτον, μεσίτης τὰ πρὸς τὸν μέγαν γίνεται.