Καὶ καιρῷ ἔρχεται εἰς ἑαυτὸν καὶ μετανοεῖ. Καὶ ἐὰν μὴ προσφύγῃ πρὸς δυνατώτερον ἐκείνου, οὐ δύναταί τις αὐτὸν ἐξελέσθαι. Ἐὰν δὲ προσφύγῃ, λοιπὸν ἐκεῖνος εἰδὼς ὅτι οὐκ ἔστιν αὐτοῦ δοῦλος εἰδικῶς, οὐ τολμᾷ τι ποιῆσαι αὐτῷ διὰ τὸν ἰσχυρότερον αὐτοῦ. Οὐκοῦν δῆλόν ἐστιν ὅτι ἐξουσίαν ἀνθρώπου οὐκ ἔχει. Καὶ σὺ οὖν εἰπὲ τῷ λογισμῷ ὅτι μὲν Χρεώστης, χρεώστης εἰμί, ἀλλὰ προσέφυγον πρὸς τὸν δυνάμενον ἐλευθερῶσαι καὶ καλέσαντά με καὶ λέγοντα· «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς», καὶ ὀφείλω πάντοτε γρηγορεῖν ἵνα μὴ πάλιν ἐμπέσω εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ. Ἐὰν δὲ πάλιν εἴπῃ ὁ λογισμός· Καὶ ἐπειδὴ οὐ δύναταί σε ἀναγκάσαι ἁμαρτῆσαι, ἰδοὺ ἀναμάρτητος εὑρίσκῃ, καὶ βαρῇ σε ἐκ τούτου τοῦ λογισμοῦ, εἰπὲ αὐτῷ· Ἐὰν εἴπῃς μοι ὅτι οὐκέτι ἁμαρτάνω, οὐ πιστεύω σοι ἐὰν μὴ καταλάβω τὴν πόλιν. Ἐὰν γὰρ ἀνύσῃ τις τὴν ὁδὸν ὅλην, καὶ ἔχῃ ἄλλο ἓν μίλιον, κἀκεῖ ἀναπέσῃ, οὐδὲν ὠφέλησεν, ἔξω γάρ ἐστι τῆς πόλεως. Ἔμπροσθεν οὖν τοῦ Θεοῦ ῥίψωμεν τὴν ἀδυναμίαν, καὶ αὐτὸς καταργήσει τὰ μηχανήματα, εὐχαῖς πάντων τῶν ἁγίων αὐτοῦ. Ἀμήν.