Εἰ δ’ ἓν ὂν τὸ πᾶσι μεθεκτόν, οὐχ ἑνιαίως, ἀλλὰ διαφόρως μετέχεται, τί κωλύσει μετέχειν μὲν καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς μὴ τοιούτους τοῦ θεοῦ, διαφορὰν δ’ εἶναι τούτων τῶν μεθέξεων τὸ τὴν μὲν εἶναι ἄκτιστον τὴν δὲ κτιστήν; Ὡς γὰρ Ἀθανάσιον τὸν μέγαν εἰρηκότα «εἷς θεὸς ὁ πατήρ», ἡ πάντων ἀρχὴ κατὰ τὸν ἀπόστολον, «καὶ γὰρ ὁ λόγος ἐξ αὐτοῦ γεννητῶς καὶ τὸ πνεῦμα ἐξ αὐτοῦ ἐκπορευτῶς», εἴ τις ἤρετο, πῶς οὖν ἐκ τοῦ πατρὸς ἁπάντων ὄντων τὸν υἱὸν μόνον καὶ τὸ πνεῦμα θεὸν φῂς ἀληθινὸν καὶ τοῦ πατρὸς ἀδιαίρετον, εὐθυβόλως ἀπεκρίθη ἄν, ὅτι διὰ τὴν τῆς ὑπάρξεως διαφοράν—ὁ μὲν γὰρ υἱὸς καὶ τὸ πνεῦμα ἐκ τοῦ πατρὸς ὑπάρχει ὡς ἀπαύγασμα καὶ ἀκτὶς ἐκ τοῦ φωτός, αὐθυποστάτως μέντοι, τὰ δὲ ἄλλα πάντα ὡς κτίσματα ἐκ τοῦ δημιουργοῦ—, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐροῦμεν ὡς, εἰ καὶ μετέχει πάντα τοῦ θεοῦ, ἀλλὰ τῆς τῶν ἁγίων μεθέξεως πολλὴν καὶ μεγίστην ὁρῶμεν τὴν διαφοράν. Πῶς γάρ, εἰπέ μοι, τῶν ἐκ τοῦ ζῆν μετεχόντων τοῦ θεοῦ αἰσθητικῶς ἢ λογικῶς ἢ νοερῶς μηδενός ἐστί τε καὶ λέγεται θεοειδὴς ἢ ἔνθεος ζωή, μηδέ τι τούτων θεῖον ἢ θεόληπτον ἢ θεοφόρον, μᾶλλον δὲ θεός, εἰ μὴ τῶν τεθεωμένων εἴη; Τὰ δὲ κατ’ αἴσθησιν μόνην πεφυκότα ζῆν, ἔστι δ’ ἃ καὶ τῶν κεχωρισμένων παντελῶς αἰσθήσεως, οὐδ’ ἐνδέχεταί ποτε ἐνθέως ζῆσαι, καίτοι καὶ ταῦτα μετέχοντα θεοῦ.