Συμεὼν δὲ ὁ ἔνθεος μεταφραστὴς τὸν τῶν θεολόγων ἐξοχώτατον Ἰωάννην, «αὐτήν», φησί, «τὴν τοῦ λόγου θεότητα παραγυμνωθεῖσαν» ἐπ’ ὄρους «ἰδεῖν». Ἀλλὰ καὶ τὰ τῶν θεοφόρων πατέρων ἀπαγγέλων κεφαλαιωδῶς, «ἐπειδή», φησί, «πᾶς λογισμὸς διὰ φαντασίας αἰσθητῶν τινων εἰσέρχεται ἐν τῇ καρδίᾳ, τότε αὐγάζει αὐτὴν τὸ μακάριον φῶς τῆς θεότητος, ὅταν πάντῃ εὐκαιρήσῃ ἀπὸ πάντων καὶ ἀσχημάτιστος ἐκ τούτων γένηται», εἴπερ ἡ λαμπρότης ἐκείνη κατὰ στέρησιν πάντων τῶν νοημάτων παραφαίνεται τῷ καθαρῷ νοΐ. Ὅτι δὲ μὴ μόνον ὁρᾶται, ἀλλὰ καὶ μετέχεται τουτὶ τὸ φῶς ὑπὸ τῶν ὡς ἀληθῶς ἐποπτευόντων, δείκνυσιν ὁ λέγων, «ἆθλον ἀρετῆς θεὸν γενέσθαι καὶ τῷ ἀκραιφνεστάτῳ φωτὶ καταστράπτεσθαι τῆς ἡμέρας ἐκείνης υἱὸν γενόμενον, ἣ μὴ διακόπτεται ζόφῳ· ἄλλος γὰρ ταύτην ποιεῖ ἥλιος, ὁ τὸ ἀληθινὸν φῶς ἀπαστράπτων. Ὃς διηνεκὲς καὶ ἀδιάδοχον τοῖς ἀξίοις τὸ φῶς ἐμποιεῖ, καὶ αὐτοὺς τοὺς μετέχοντας τοῦ φωτὸς ἐκείνου ἄλλους ἡλίους ἀπεργαζόμενος»· «λάμψουσι γάρ», φησί, «καὶ οἱ δίκαιοι ὡς ὁ ἥλιος». Διὸ ᾄδων Μητροφάνης ὁ θεῖος ᾠδικὸς «τρισσοφαοῦς», φησίν, «αἴγλης, ἀγαθέ, καὶ ἑνιαίας ἀστραπῆς θεότητος ἀπολαῦσαι καταξίωσον ἡμᾶς». Καὶ πάλιν· «ὁ κατ’ οὐσίαν ἀθεώρητος λόγος ἄνθρωπος ὤφθης, τὸν ἄνθρωπον ἀνακαλούμενος πρὸς μετουσίαν τῆς σῆς θεότητος».