Ἐπεὶ δ’, ὡς ἀπὸ τοῦ νέου τούτου Βαρλαὰμ ἠκούσαμεν, ἔδοξεν ὑμῖν, ὡς ἡμεῖς ἐπὶ τῆς ἁπλῆς καὶ ἀσωμάτου φύσεως τὴν τῆς οὐσίας τε καὶ ἐνεργείας οὐ παραδεχόμεθα ταυτότητα, ἀναγκαίως ἀντεγράψαμεν δηλοῦντες, ὡς οὐδ’ ἡμεῖς ἀπαγορεύομεν τοῦθ’ οὕτως ἔχειν, ἀλλ’ ἐπειδήπερ ἐν τοῖς τῶν πατέρων λόγοις καὶ διαφερούσας πρὸς ἀλλήλας πολυτρόπως εὕρομεν, τὴν δὲ διαφορὰν ταύτην Βαρλαὰμ καὶ Ἀκίνδυνος τίθενται μεγάλων ἀτόπων ἀφορμήν, τῶν πατέρων ἡμεῖς ὑπεραπολογούμενοι πρὸς δύναμιν πολλαῖς μᾶλλον ἀτοπίαις περιπίπτοντας ἀποδείκνυμεν τοὺς μὴ καὶ τὸ διαφέρειν στέργοντας. Οὕτως οὐδὲ δύο θεότητας λέγομεν ἡμεῖς οὐδ’ ὑπερκειμένην τε καὶ ὑφειμένην, ἀλλὰ μίαν οὐκ ἐν οὐσίᾳ δὲ μόνον, ἀλλ’ ἐν τῇ διὰ πάντων τελειότητι θεωρουμένην, ὡς καὶ ὁ Νύσσης θεῖος Γρηγόριός φησι. Τίνων τούτων; Αὐτεξουσιότητος, σοφίας, ἀγαθότητος, δημιουργικῆς, θεοποιοῦ, θελητικῆς δυνάμεως καὶ τῶν παραπλησίων, ἃ πάντα ἐνεργείας θείας οἱ ἅγιοί φασι, φυσικῶς μὲν νοουμένας περὶ τὸν θεόν, ἀλλ’ οὐχὶ φύσιν οὔσας, ὡς ἀνωτέρω τοῦ λόγου τοὺς αὐτοὺς προηνέγκαμεν εἰπόντας, ὅτι τὰ φυσικὰ οὐ φύσις, ὥσπερ οὐδὲ τὰ ὑποστατικὰ ὑπόστασις.