Ἀλλὰ γὰρ ταῦτ’ εἴπομεν διὰ τὰς ἐν μετριότητος προσχήματι γαύρους καθ’ ἡμῶν λογολεσχίας, μᾶλλον δὲ κατὰ τοῦ θεοφάντορος Διονυσίου καὶ τῶν οἷος αὐτός, οἳ πολλαχοῦ τῶν λόγων, νῦν μὲν ὑπερέχειν, νῦν δὲ ὑπερκεῖσθαι, νῦν δ’ ἐπέκεινα κατ’ οὐσίαν εἶναι τὸν θεὸν θεολογοῦσι τῆς βουλῆς, τῆς προνοίας, τῆς ἐξουσίας, τῆς ἁγιότητος καὶ αὐτῆς τῆς θεότητος, ὅταν μὴ ἐπὶ τῆς οὐσίας τάττηται τουτὶ τὸ ὄνομα, ἀλλ’ ἐπὶ τῆς θεατικῆς ἢ τῆς θεοποιοῦ ἐνεργείας τε καὶ χάριτος αὐτοῦ, ὡς καὶ τὸν μέγαν Ἀθανάσιον τῆς Ἀρείου παραφορᾶς εἶναι λέγειν· «τὸ μὲν τῇ θείᾳ βουλήσει ἀντικείμενον ὁρᾶν, τὸ δὲ μεῖζον καὶ ὑπερκείμενον τῆς βουλήσεως μὴ συνορᾶν. Καὶ τὸ μὲν βούλεσθαι περὶ τῶν μὴ ὄντων διδόναι τῷ θεῷ, τὸ δὲ ὑπερκείμενον τῆς βουλήσεως οὐκ ἐπιγινώσκειν τοῦ θεοῦ». Εἰ μὴ γὰρ ὑφειμένη ἢ ὑπερεχομένη ἢ ὑποβεβηκυῖα ἤ τι τοιοῦτον εὐσεβῶς ἡ ἐνέργεια λεχθείη, οὐκ ἀληθῶς ὁ μέγας καὶ ὅσοι κατ’ αὐτὸν ὑπερκειμένην εἶναι τούτων διδάσκουσι τὴν οὐσίαν τοῦ θεοῦ· οὐ γὰρ ἔστιν ὑπερκεῖσθαί του, μὴ ὄντος ὑποβεβηκότος. Τό γε μὴν ἐκ τοῦ ἀκολούθου τοῦτο ὑφειμένον οὐχ ἡμεῖς εἰρήκαμεν, ἀλλ’ ὁ Βαρλαὰμ ἐκεῖνος, δεικνύς, ὡς ἐνόμιζε, κτίσμα τὴν θείαν καὶ θεοποιὸν ἐνέργειαν καὶ χάριν ἐκ τοῦ ὑπερκεῖσθαι ταύτης τὴν οὐσίαν εἰρηκέναι τοὺς ἁγίους. Τί οὖν, ἡμᾶς ἐκείνῳ ἀντιπεῖν ἐχρῆν πρὸς τὸ ὑφειμένην φάναι τὴν θείαν ἐνέργειαν καὶ χάριν;