Ἐπεὶ δὲ καὶ κλαίειν ἤκουσαν διατεινομένου τοῦ κατὰ σάρκα τούτου σοφοῦ Γρηγορᾶ καὶ τὸ ἄνθος τῶν αὐτοῦ λόγων ὑπὸ τῆς λύπης μαραίνεσθαι φάσκοντος, ἐπὶ τῇ, καθάπερ αὐτός φησι, κρεουργηθείσῃ ταύτῃ φωνῇ, κατὰ τὴν Ραχὴλ κλαίουσαν, ὑφ’ Ἡρώδου κρεουργηθέντα τὰ τέκνα, ἔτι δὲ καὶ τὰς αὐτοῦ Θούλας καὶ τὰς Ταπροβάνας καὶ τοὺς Αἰθίοπας τῶν ληρημάτων καὶ τῶν ἀλλοκότων καὶ παντάπασιν ἀκαταλλήλων παραδειγμάτων, εἶπον. Αὐτὸς γὰρ ἀκρεούργητον εὗρεν, ὥς φησιν, ἐν τοῖς βιβλίοις τὴν ῥῆσιν. Ἆρ’ οὖν οἴκοι κἀκείνη τοὺς παῖδας εὑροῦσα ζῶντας, εἶτ’ ἐπωδύρετο; Ἆρα δὲ καὶ τοσοῦτο τοῦτο τῶν λέξων τὸ διάφορον, ἃς πολλαχοῦ πᾶς τις ἂν ἴδοι τῶν ἐπιέναι τὰς Γραφὰς δυναμένων ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ φερομένας; Τάς γε μὴν κατὰ τοῦ Τόμου καὶ τῶν συγγραψαμένων αὐτὸν κωμῳδίας καὶ βλασφημίας κατ’ αὐτοῦ συγγεγραφέναι τοῦ μεγάλου Βασιλείου τὸν Γρηγορᾶν ἀπεφήναντο, καὶ κατ’ αὐτῆς αὐτοῦ τῆς φωνῆς, ἣν αὐτὸς ὁ Γρηγορᾶς ὑποκρίνεται στέργειν. Ἐπεὶ γὰρ ἡ παρ’ αὐτοῦ κακιζομένη λέξις, ὡς ἰσοδυναμοῦσα τῇ μὴ κακιζομένῃ, κἀν τοῖς βιβλίοις ἔστιν οἷς εὑρίσκεται (τοῦτο γὰρ ἄν τις ἴδοι κἀπὶ πολλῶν ἄλλων τῶν ἰσοδυνάμων γινόμενον), διὸ καὶ παρασημειούμεθα· «γράφεται καὶ οὕτως ἐν ταῖς σελίσι τῶν βιβλίων, ἐκτὸς παραγράφοντες· ὁ τὴν ἑτέραν τῶν ἰσοδυνάμων ἀποτροπαίαν ἀποφηνάμενος καὶ βλάσφημον καὶ κατάκριτον καὶ τῆς ἑτέρας οὐδὲν ἧττον ἅπτεται».