Ἐπεὶ δὲ καὶ κατὰ τῶν λεγόντων κτιστὴν καὶ ἄκτιστον θεότητα τὰ τοιαῦτα τοῖς ἁγίοις ἡμῶν εἴρηται πατράσιν, αὐτὸς δέ ἐστιν ὁ λέγων κτιστὴν καὶ ἄκτιστον θεότητα ὡς προαναπέφηνε, καὶ κατ’ αὐτοῦ λοιπὸν τὰ τοιαῦτα εἴρηται, ὥστε αὐτὸς καθ’ ἑαυτοῦ ὁ τάλας λέγει, ἃ λέγει, καὶ προφέρει ἃ προφέρει τῶν ἁγίων ἐκ τῆς κατὰ τὴν ἄκραν δυσσέβειαν παραφορᾶς. Ἡμεῖς δέ, ὥσπερ ἕνα Θεὸν φρονεῖν ἐδιδάχθημεν τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐν οὐσίᾳ καὶ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ ἀκτίστῳ, ἅπερ ἐστὶν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά, οὕτω καὶ μίαν θεότητα ὁμολογεῖν παρελάβομεν, οὐ τρισυπόστατον μόνον ἀλλὰ καὶ παντοδύναμον καὶ οὐ κατὰ τὰς θείας ὑποστάσεις μόνον ἄκτιστον ἀλλὰ καὶ κατὰ τὰς θείας δυνάμεις καὶ ἐνεργείας, αἳ κοιναὶ τῶν τριῶν ὑποστάσεων εἰσίν. Ὁ δὲ καταγινώσκων ἡμῶν Ἀκίνδυνος τῶν μίαν λεγόντων οὕτω θεότητα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἢ τῷ πολλὰς θεότητας λέγοντι ἢ τῷ μηδεμίαν συνθήσεται, ὅπερ ἀμφότερον οὗτος πάσχει φανερῶς ὁ ἄθλιος.